Reisverslag

23 - 31 december 2003

 

23 december 2003 - Kangaroo Isl./Vivonne Bay - Goolwa

 

Ons laatste dagje Kangaroo Island. Ons plan is om rustig, via een aantal "attracties" naar de vertrekplaats van de boot te rijden.

 

Voordat we aan deze "tourist-drive" beginnen, nemen we even een kijkje bij Point Ellen en het strand van Vivonne Bay. Super blauw water...

 

 

Eerste stop : de "Clifford's Honey Farm". Dit kleine bedrijfje houdt Ligurian Bees. Deze bijen zijn ooit uit ItaliŽ naar AustraliŽ gehaald en nu schijnt het zo te zijn dat ze hier op Kangaroo Island de enige groep "pure" (dus geen mix met andere soorten) Ligurian Bees hebben.

 

We proeven drie soorten honing en kopen een bekertje "homemade" honingijs. Heerlijk, dat ijs tenminste... niet alle soorten honing vonden we lekker.

 

Hierna is de "Eucalypt Distillery" aan de beurt. Hier verwerken ze Eucalyptus bomen zo dat er Eucalyptus olie ontstaat. Een middel tegen/voor (als je hun info mag geloven) zo ongeveer alles. Stinkvoeten, muggen(bulten), wondjes, alles verdwijnt...

 

Om ca. half drie komen we aan in Penneshaw. Hier willen we nog even internetten. De website moet nodig weer online gezet worden en we zitten ook te wachten op wat mailtjes. Omdat ik zolang de website niet heb ge-update, duurt het allemaal erg lang.

 

Rond vier uur zijn we eindelijk klaar. Tien minuten later staan we bij de ferry. De overtocht duurt ruim drie kwartier. We hebben erg genoten van Kangaroo Island. Ondanks het soms erg slechte weer, hebben we zoveel moois en ontzettend veel wild kunnen zien, het is echt een heel bijzonder stukje AustraliŽ.

 

    

 

         

 

Omdat het bijna Kerstmis is, krijgen we op de ferry bezoek van "Father Christmas", de kerstman dus. De kinderen verzamelen zich om hen heen, het ziet er erg gezellig uit.

 

Terug op het vaste land hebben we eindelijk weer bereik met onze mobiele telefoon. Dat komt goed uit, want ťťn van de mailtjes die we hebben opgehaald vanmiddag, was van Joel, de gids tijdens onze tour door Arnhemland & Cobourg Peninsula. Hij is nu in de buurt van Adelaide, omdat z'n moeder daar woont. We hadden tijdens de tour al afgesproken dat we elkaar dus in december zouden zien, maar nu blijkt het toch wat moeilijker dan gedacht. Wij zijn iets later in Adelaide, het is al bijna Kerst, hij heeft dus ook andere verplichtingen.

 

Na een heleboel heen en weer ge-mail, ge-sms en gebel, is het nu gelukt. We zien elkaar straks in Goolwa, bij vrienden van hem.

 

We doen nog even wat boodschappen in Victor Harbour, leuk plaatsje en groter dan we gedacht hadden eigenlijk. De tank en de reservetankjes worden weer volgegooid en dan rijden we dus door naar Goolwa.

 

Z'n vrienden blijken erg aardig. We zitten een tijdje met z'n allen te kletsen en dan is het tijd om iets te gaan eten. Zij waren van plan om iets bij de plaatselijke pub te gaan eten en wij gaan gezellig mee. Tenminste, dat was de bedoeling...

 

Als we aankomen bij de pub, realiseren wij ons dat we nog moeten inchecken bij een camping (voordat dat niet meer kan). We laten hen achter bij de kroeg en rijden zelf even naar een camping, een paar kilometer verder op. Op de deur van de receptie hangt een briefje : "No bookings after nine", het is nu bijna half tien... shit, wat nu.

 

We worden gebeld door Joel. De kroeg blijkt niet meer open voor "meals". Het plan is dus gewijzigd. Joel's vrienden hebben pas een boerderijtje gekocht en daar gaan ze heen. We spreken af dat we hem morgenochtend even bellen voordat we wegrijden, zodat we dan nog even afscheid kunnen nemen.

 

We besluiten de tent gewoon op te zetten en morgen te betalen. Geen "pubmeal" dus, maar een brood- en soepmaaltijd. Ook lekker :-) 

 

24 december 2003 - Goolwa - Little Desert National Park

 

Ik wordt om zeven uur al wakker. Ik gooi er meteen twee wasjes in, want daar hebben we de komende dagen waarschijnlijk geen gelegenheid meer voor. Tegen tien uur, de was is inmiddels al droog en het ontbijt achter de kiezen, bellen we Joel...

 

Wat blijkt, ze zijn nog steeds bij de boerderij en komen voorlopig niet terug... We wisten wel dat zij al met elkaar hadden afgesproken toen wij ineens erbij kwamen. Het is dus ook helemaal niet erg dat ze hun eigen plan trekken, maar toch, dit is toch wel een beetje een lullige situatie. We zijn blij dat we niet een heel stuk hebben omgereden om Joel te zien. Het was erg gezellig, maar ook een beetje erg snel...

 

Goed, wij gaan nu richting de Great Ocean Road rijden. Tenminste... dat was de bedoeling. We wilden tijdens kerst twee nachtjes in het Cape Otway National Park gaan staan. Ik heb echter net even gebeld met "Parks Victoria" (zij beheren de parken in Victoria) en volgens de medewerkster is het hartstikke druk langs de kust. Omdat we niet kunnen boeken en dus gewoon geluk moeten hebben, nemen we het zekere voor het onzekere... we gaan weer over op ons eerste plan... kerst in de Grampians.

 

Het is een beetje te ver om daar in 1 dag heen te rijden, dus we overnachten vandaag in een ander National Park, het Little Desert National Park. De naam past niet erg goed bij het park. We staan naast een rivier !

 

Het is blijkbaar niet echt gebruikelijk om hier de avond voor kerst te staan... we hebben de hele campground voor onszelf. Nou ja, niet helemaal, we moeten 'm delen met een aantal possums en kangaroes...

 

Na het eten krijgen we een sms-je van Benjamin en Linda, mijn neef en zijn vriendin. Ik bel hen even terug om iets af te spreken voor tweede kerstdag. Helaas, waarschijnlijk gaat het toch niet lukken met hen af te spreken. Zij zijn nog bij de Great Ocean Road en wij dus een paar honderd kilometer verder.

 

Nadat we hebben opgehangen bekijken wij de kaart nog eens... misschien kunnen we ergens halverwege afspreken. Ik stuur nog een sms-je, maar krijg geen antwoord. Waarschijnlijk hebben ze nu weer geen mobiel bereik of is hun batterij "dood"... Hopelijk lukt het morgen om contact te leggen.

 

Net voordat we gaan slapen, belt Erna. Eindelijk kunnen we uit haar mond horen hoe ze het vindt om oma te zijn... ze is superenthousiast, leuk !

 

25 december 2003 - Little Desert National Park - Grampians

 

Na een muesli-ontbijtje rijden we naar de Grampians. Hier zijn we aan het begin van onze reis (in juli) ook geweest. Toen hebben we een aantal wandelingen en "sightsee-drives" gedaan. We nemen nu nog wel even een kijkje bij de Boroka Lookout, maar we zijn hier vooral om rustig aan een beetje de auto uit te mesten.

 

 

Het is op zicht geen troep (we hebben, als zeggen we het zelf, een erg goed georganiseerde opstelling), maar we moeten gewoon uitzoeken wat wel en niet mee moet naar huis enzo. Dat is dus wat we doen vandaag. Op- en inruimen...

 

Verder relaxen we vooral een beetje, lezen we wat en typ ik weer eens wat voor de website.

 

's Avonds eten we een soort creatieve versie van chili con carne. Beetje zielig is het wel... iedereen om ons heen is aan het barbecuen en wij zitten weer aan de chili... het is onze eigen schuld... we wilden opmaken wat we nog hadden :-(

 

We hebben helaas nog steeds geen contact met Benjamin gehad... deze keer hebben wij geen bereik. We gaan morgen ergens in de buurt van Ballarat overnachten, op weg daar naartoe hebben we zeker wel bereik... dan nog maar eens proberen hen te bellen/sms-en...

 

26 december 2003 - Grampians - Inverleigh

 

Het is tweede kerstdag, of zoals ze hier zeggen, "Boxing Day". Na het ontbijt rijden we richting Ballarat. Onderweg krijgen we een sms-je... er is een bericht op onze voicemail ingesproken. Helaas hebben we niet genoeg bereik om 'm af te luisteren.

 

Bij Skipton bellen we vanuit een telefooncel naar onze eigen voicemail... het ingesproken bericht blijkt afkomstig van Pieter, de vader van neef Benjamin. Hij vertelt dat Benjamin en Linda geen tegoed en bereik hebben en of wij hen dus willen bellen... Goed, dat doen we dus... en we krijgen ze eindelijk te pakken ! We spreken af dat we naar Lorne rijden, een plaatsje iets verder op. Daar bekijken we wel weer wat we de rest van de dag doen.

 

Wij zijn al heen snel in Lorne, Benjamin en Linda iets later, zij moesten nog wat verder rijden. We vinden het echt hartstikke leuk om elkaar hier aan de andere kant van de wereld te zien !!! Ook Benjamin en Linda zijn super-enthousiast.

 

 

 

In Nederland zien we elkaar nauwelijks met als gevolg dat we elkaar eigenlijk helemaal niet goed kennen... we hebben dus wat in te halen. We kiezen een restarea bij Inverleigh (zo'n 30 km ten westen van Geelong) uit als overnachtingplaats voor vanavond. Prima plek en nog gratis ook ! De rest van de dag kletsen we bij, geven we tips en lachen we vooral ook erg veel.

 

We wilden hen laten zien hoe leuk het is om te koken/bakken op een kampvuur en dus maken we een vuurtje. Net als het een beetje goed begint te fikken, komt er een auto aangereden... we mogen geen vuur maken... vanaf 15 december geldt er een verbod... Shit, dat wisten we helemaal niet. In South Australia geldt overal zo'n verbod vanaf 1 november, maar omdat we gisteren in de Grampians wel een vuur mochten stoken (en dat niet zo ver weg en ook in Victoria ligt), gingen we er vanuit dat het hier ook mocht... Nou ja, gelukkig is de man erg begripvol en krijgen we geen boete ofzo.

 

 

Ondanks het gebrek aan vuur, is het erg gezellig. Om half drie (!!!) kruipen we pas onze tent in... dit is echt ons record...

 

27 december 2003 - Inverleigh - Melbourne

 

Rickert en Linda sloven zich vanochtend uit... We ontbijten met pannenkoeken ! Na dit heerlijke ontbijtje is het voor ons echt tijd voor de grote opruimactie. We moeten morgen de auto inleveren en dus moeten we uitzoeken wat er wel en niet met ons mee blijft reizen... Gelukkig kunnen we Benjamin en Linda blij maken met een heleboel spulletjes waar wij de afgelopen 6 maanden van hebben kunnen genieten, maar die nu niet meer mee kunnen. O.a. onze matras, een olielampje, allerlei etenswaren en een bijl krijgen bij hen een mooi plaatsje... perfect... 't was zonde geweest om alles weg te gooien !

 

Rond een uur of twee is het alweer tijd om afscheid te nemen. Het was erg gezellig. Toch maf dat we zo ver van huis eigenlijk pas ontdekken hoe goed we met elkaar op kunnen schieten :-)

 

 

Wij rijden naar Melbourne. Daar woont David, een vriend van ons. We hebben hem leren kennen tijdens een tour die drie jaar geleden hebben gedaan. Hij is ondertussen ook al een keer in Nederland geweest en nu zijn wij dus weer hier. We mogen vandaag en morgen bij hem slapen. Ideaal, zo net voor ons vertrek naar Sydney.

 

 

We kletsen gezellig bij, bekijken zijn foto's van Nederland en Groot-BrittanniŽ en onze foto's van AustraliŽ, leuk !

 

28 december 2003 - Melbourne

 

Vandaag is het zover... we moeten Bika, onze auto (en inmiddels ook een beetje ons huisje) inleveren. Jammer dat het afgelopen is, deze mooie trip door AustraliŽ. Het is onze tweede maar zeker niet laatste trip naar dit prachtige land !

 

Na het ontbijt rijden we eerst nog even naar een "carwash". Arme medewerker... alle auto's die gewassen willen worden zijn al schoon voordat ze door hem onder handen genomen worden... onze auto zit onder de bagger ! We kiezen voor de "super-wash" en een kwartiertje later ziet de auto er weer een stuk frisser uit. Ze hebben helaas geen stofzuiger... de binnenkant moet dus met een borstel uitgeveegd worden. Grrr, wat een rotwerk.

 

Ik bel nog even met Car Connection. Een paar dagen geleden heb ik afgesproken dat we waarschijnlijk tussen 12 en 1 bij hen zouden zijn om de auto terug te brengen, maar dat ik vanochtend nog wel even zou bellen om te zeggen hoe laat we precies zouden komen. Als ik de eigenaar aan de telefoon krijgt, blijkt echter dat er sprake is van een misverstand. Hij zegt doodleuk dat we voor half twee daar moeten zijn, omdat hij er anders niet meer is. Niks flexibiliteit, niks begrip... als we het niet halen is dat ons probleem... Ik baal ontzettend, kook echt zo ongeveer van woede... Dit is niet eerlijk, ik heb gezegd dat ik nog zou bellen, nu doe ik het en weet hij ineens dat we iets anders hebben afgesproken... Shit.

 

We rijden zo snel mogelijk naar David. We hadden afgesproken dat we samen met hem een dagje toeristje zouden gaan spelen en dus rijdt hij met ons mee naar Glenluce, het minidorpje waar we de auto gaan inleveren. We zijn blij dat hij Melbourne zo goed kent en dus precies weet hoe we zo snel mogelijk de stad uit kunnen komen.

 

Gelukkig, we halen het. We handelen alles af met Kurt, de inmiddels weer een stuk vrolijker geworden eigenaar van het bedrijf. Vreemd, we hebben tijdens de hele reis een hele goede service van hem gekregen, vanochtend was hij echt heel irritant en nu is hij weer net als anders... aardig ! Nou ja, iedereen heeft wel eens zo'n dagje zullen we maar zeggen.

 

We nemen afscheid van ons "rijdende huis" en vertrekken met David's auto naar Castlemaine. We winkelen wat, genieten van een lekkere lunch, bekijken mooie gebouwen en bewonderen een aantal huizen waar we graag in zouden willen wonen.

 

 

Aan het eind van de middag rijden we weer terug naar Melbourne. Terwijl ik mijn tas alvast inpak, kijkt Rickert samen met David een paar films op DVD.

 

Voor het slapen gaan, zet ik nog even de foto's bij het laatste verslag op de website. Dat was laatst niet helemaal goed gegaan... Nu staat alles er weer helemaal op.

 

We zetten de wekker op zeven uur, morgen om acht uur worden we opgehaald met een taxi om naar de luchthaven te gaan.

 

29 december 2003 - Melbourne - Sydney

 

Nog voor acht uur wordt er aangebeld. De taxi is er nu al. De chauffeur blijkt doof en min of meer stom te zijn... de communicatie verloopt dus vrij moeizaam. Gelukkig lukt het wel hem te vertellen dat we naar de luchthaven moeten.

 

We gaan in de vrij lange, maar erg "snelle" rij voor de incheckbalies staan. We checken in en lopen daarna via wat winkeltjes naar de ruimte waar we moeten wachten totdat we mogen inchecken. Daar kom ik tot een wat vreemde ontdekking. De steeksleutel die in de buurt van Broome ervoor gezorgd heeft dat we een lekke band kregen (en die we als een soort maf souvenir hadden bewaard) zit nog in mijn tas... hebben ze bij de controle dus helemaal niet gemerkt. Beetje raar is het wel, hier kun je toch vrij makkelijk iemand knock-out slaan... Ik lever 'm voor de zekerheid maar in bij een van de Qantas-mensen, heb geen zin in problemen. De medewerkster is erg verbaasd dat ik door de controle ben gekomen... Tsja, echt geruststellend is het niet, om in een periode waarin terrorisme een (veel te) grote rol speelt, te merken dat het zo slecht gesteld is met de veiligheid op een luchthaven...

 

De vlucht duurt maar iets meer dan een uurtje. In Sydney nemen we een airport-shuttle naar het hotel. Ik heb voor ons per email een budget-kamer geboekt. Het zag er allemaal goed uit, op hun internetsite en in het echt is er ook weinig mis met dit "Y on the Park" hotel. De kamer is niet erg groot, maar er staat een prima bed in, we hebben tv (wat een luxe) en heel belangrijk... het is schoon !

 

We zetten alles op de kamer, relaxen even en lopen daar de stad in. Even de Harbour Bridge en het Opera House zien... dan weten we tenminste zeker dat we in Sydney zijn ;-)

 

Tijdens de vorige reis was Sydney het eerste dat we van AustraliŽ zagen. Destijds vonden we het er erg druk en de mensen niet zo aardig. Na drie maanden in de Nieuw-Zeelandse natuur, was het wel even schrikken... die stadse stress. Na een tijdje vonden we het echter een hartstikke leuke stad en ook nu weer, is het heerlijk om terug te zijn.

 

 

 

 

Na een leuke, maar erg vermoeiende slenter-tocht door de stad, halen we een Indiaas bij een restaurantje in de buurt van het hotel. Na deze heerlijke maaltijd gaan we slapen. Morgenochtend moeten we alweer vroeg op... om half zeven komen Erik en Esther aan op de luchthaven !

 

30 december 2003 - Sydney

 

Om vijf uur gaat de wekker... hmmm, het is wel erg vroeg. Maar goed, het is voor een goed doel... na zes maanden zien we Esther en Erik weer ! Om kwart voor zes, pakken we de shuttle-bus naar de luchthaven. Even wachten en daar zijn ze... voordat we ze omhelzen, maken we nog even een foto... "Welcome in Sydney" !!!

 

We nemen een taxi terug naar het hotel (da's goedkoper met z'n vieren). Erik en Esther kunnen nog niet hun kamer op, omdat het nog zo vroeg is en dus leggen we hun bagage eerst bij ons op de kamer. We lopen naar beneden en gaan eerst maar eens even ontbijten.

 

Ze hebben nauwelijks last van een jetlag en dus lopen we na het ontbijt de stad in. Eerst even naar William Street. Hier zitten bijna alle autoverhuurmaatschappijen en dus willen we hier op zoek naar een leuke "deal" voor ons geplande dagtripje (1 jan). We vragen wat rond en boeken uiteindelijk bij Thrifty een grote auto voor iets meer dan $100,- incl. verzekering etc. Op zich niet heel goedkoop, maar zo voor met z'n vieren prima. Bijkomend voordeel is dat de auto ook groot genoeg is om te dienen als vervoermiddel naar de luchthaven op 2 januari, als we met z'n allen (en bagage) naar Auckland vliegen.

 

Goed, dat is geregeld, nu wordt het tijd om Esther en Erik echt wat van de stad te laten zien ! We lopen via Kings Cross en de Botanic Gardens naar het Opera House. Voordat we dit prachtige gebouw fotografisch "onder handen nemen", is het tijd om te lunchen. We kiezen voor Mc Donald's. Niet omdat we dat het allerlekkerst vinden, maar gewoon omdat we dan niet verder hoeven zoeken... we hebben inmiddels allemaal hartstikke veel honger gekregen.

 

Na de lunch nemen we de ferry naar Darling Harbour. Klinkt simpel, maar is het blijkbaar niet. Het is zo ontzettend druk dat we pas anderhalf uur nadat we bij de vertrekplaats van de boot aankwamen, op de ferry kunnen stappen. Blijft leuk, om zo door de haven van Sydney te varen. We varen onder de brug door, zien het Luna Park en kunnen het Opera House weer eens van een andere kant bewonderen.

 

 

 

 

    

 

 

 

In Darling Harbour gaan we naar het aquarium. Wij zijn hier de vorige keer ook al geweest, maar Erik en Esther natuurlijk nog niet. We vinden het allemaal hartstikke leuk, maar de moeheid begint een beetje toe te slaan. Na het bekijken van een aantal Nemo's, Dori's (heel grappig, het hele aquarium hangt vol met figuren uit de "Finding Nemo"-film) en andere grote en kleine vissen, gaan we met de monorail terug naar het hotel.

 

 

 

 

Terwijl Esther en Erik inchecken en hun spullen meenemen naar de kamer, halen wij weer Indiaas. Dat was gisteren erg lekker en we zijn nu eigenlijk te moe om naar iets anders op zoek te gaan.

 

Op de kamer bij E & E eten we ons diner op en daarna gaan we slapen. Het was een heerlijke, gezellig, maar ook erg vermoeiende dag. Morgen gaan we weer de stad in... het is dan de laatste dag van dit jaar...

 

31 december 2003 - Sydney

 

's Ochtends lopen we samen met Esther en Erik door de stad. Beetje winkelen (we kopen de Lonely Planet voor Bali in de uitverkoop), beetje sight-see-en. Na een tijdje nemen we de trein (is eigenlijk een metro) richting Bondi Junction. We willen namelijk naar het beroemde "Bondi Beach".

 

Ondanks het ontbrekende strandweer (het is wel warm, maar niet erg zonnig), lopen we even lekker over het strand. Daarna lunchen we bij het Bondi Hotel. De medewerksters lijken er weinig zin in te hebben vandaag, maar het eten is erg lekker.

 

Nog even een paar boodschapjes doen en dan is het echt tijd om richting stad te vertrekken. We willen een mooi plekje proberen te bemachtigen voor de vuurwerkshow vanavond. We gokken op "de andere kant van de Harbour Bridge"... we dachten dat het daar wat rustiger zou zijn. Dat is het ook... een beetje tenminste. We vinden een plekje met prachtig uitzicht over de brug en de haven.

 

We moeten een paar uur wachten, maar we worden beloond ! Om negen uur kunnen we genieten van de "family fireworks" en om twaalf uur is het tijd voor de echte vuurwerkshow. Het is echt prachtig. Jammer genoeg hebben we geen geluid bij de foto's, overal om ons heen (en wij doen natuurlijk vrolijk mee) klinkt aaaaah en oooooh...

 

 

Na deze superavond vol vuurwerk, lopen we naar het dichtstbijzijnde treinstation. Dat plan hebben meerdere mensen gehad, het is echt hartstikke druk. We wachten een tijdje en dan wordt er omgeroepen waarom de rij niet korter wordt... er is een brandje op de brug en dus kunnen er geen treinen langs. We wachten nog even, maar dan vinden we het wel genoeg geweest. We lopen over de brug, door de stad, terug naar ons hotel.

 

 

Oud en Nieuw vieren in Sydney was (zoals gehoopt) fantastisch, maar ook erg vermoeiend. Om een uur of twee rollen we in bed...