Reisverslag

5 - 22 december 2003

 

5 december 2003 - Esperance - Cape Le Grand

 

 

Sinterklaas is in het land

aan de andere kant van de aardbol

niet hier aan 's werelds onderkant

want Aussies doen niet aan 5 december-lol

 

Hier in Down Under kennen ze 'm niet

die gulle oude man met paard

hebben zelfs nog nooit gehoord van Piet

vieren alleen de komst van 'n andere man met baard

 

Dit jaar kopen we dus geen kadootjes

maar willen toch in 5 december-sfeer blijven

We trekken ook geen lootjes

maar zullen ons verslag wel in dichtvorm schrijven

 

 

's Ochtends rijden we een stuk

langs het "pink lake" en de zee

We hebben geluk

het zonnetje reist met ons mee

 

 

Het uitzicht is overal machtig

mooie rotsen, helder blauw water

de kust is hier echt prachtig

hier komen we vast nóg eens, later

 

    

 

    

 

Via de "beach-track" rijden we

naar National Park Cape le Grand

Rickert achter het stuur

wat is het toch een stoere vent

 

    

 

aan het eind van deze super strandweg

zullen wij kamperen vandaag en morgen

beetje wandelen, lezen en genieten

lekker relaxen zonder zorgen

 

 

voor de ondergang van de zon

maken we nog even een wandeling

we worden beloond met een geweldig uitzicht

over de kust, de bergen en de camping

 

 

daarna verdwijnt de zon

achter Cape Le Grand

het wordt vast een koude nacht

gelukkig hebben wij een heerlijk warme tent

 

       

 

6 december 2003 - Cape Le Grand

 

Om half vijf word ik wakker. Ik moet plassen. Terwijl ik naar het toilet loop zie ik dat de lucht helemaal roze is... wauw, wat een mooie zonsopgang. Terug bij de tent pak ik snel de camera en loop naar het strand. Daar sta ik dan in mijn pyjama... Wat een fantastische kleuren maar wat is het verschrikkelijk koud !

 

     

 

De rest van de dag doen we weinig... het miezert bijna de hele tijd, niet echt lekker om buiten te zijn dus. We zitten dan ook een aantal uurtjes in de auto. Beetje lezen, beetje computeren, beetje radio luisteren, best lekker zo'n dagje. En we moeten niet zeuren... dit is eigenlijk pas de eerste dag in 5 maanden dat het de hele dag regent.

 

 

's Middags rijden we nog wel even naar een aantal baaitjes. Een van de mooiste strandjes heet "Lucky Bay". Zelfs met dit rot weer is de kleur van het water onwaarschijnlijk mooi !

 

 

Kamperen in de regen blijft een beetje behelpen... Koken doen we onder een zeiltje dat we tussen de auto en een boom hebben gespannen. Niet echt ideaal, maar het werkt !

    

Rickert is eigenlijk wel blij met deze in-de-auto-zit-dag... kan ie lekker z'n boek lezen. En een record vestigen... een week geleden kochten we dit boek... vandaag leest Rickert 'm uit...

 

Ondanks, of is het dankzij, het slechte weer, kunnen we ook vandaag weer genieten van een hele mooie zonsondergang.

 

 

7 december 2003 - Cape Le Grand - ergens op "the Nullarbor"

 

Vandaag wilden we eigenlijk nog een wandelingetje doen hier in dit National Park, maar helaas, ook vanochtend regent het. Dat wandelen stellen we dus maar even uit.

 

 

We rijden van het ene park naar het andere... Cape Arid National Park is nu aan de beurt. Onderweg komen we een heleboel "bogai's" (zie foto hierboven) tegen.

 

In het Cape Arid National Park doen we een aantal wandelingetjes. We doen de "Len Otte walk", een wandeling waarbij we over een groot deel van het park kunnen uitkijken. Ook nemen we een kijkje bij "Dolphin Cove"...

 

 

 

 

en Little Tagon Bay...

 

 

 

Daarna is het tijd om het park weer te verlaten. We hebben gezien dat we hiervandaan via een 4WD track naar Balladonia (een "roadhouse" op "the Nullarbor") kunnen rijden. Dat is mooi, het scheelt ons een heleboel omrijden ! Tenminste... dat dachten we... Na een paar kilometer, we zitten al op de track dus, staat er ineens een bord L "Road Closed'... oké, wat nu... we pakken de kaarten er weer bij. Het is niet helemaal duidelijk welk deel van de weg gesloten is. Voor de zekerheid houden we iemand aan om het aan te vragen. Een aardige vrachtwagenbestuurder helpt ons...

 

Bij Condingup begint een andere weg richting Balladonia. We moeten een behoorlijk stuk terug rijden, maar gelukkig, we hoeven niet helemaal via Esperance en Norseman te rijden...

 

We keren om en rijden naar die andere weg. Op de weg ligt een slang, een levende deze keer. Hij is te snel voor onze camera's... helaas geen foto's dus !

 

De alternatieve weg naar Balladonia is niet erg bijzonder, Het uitzicht wisselt bijna 200 km lang nauwelijks. Maar we hoeven niet bang te zijn dat we in slaap vallen van verveling... daar zorgen alle kuilen, hobbels en plassen wel voor...

 

Eenmaal bij Balladonia tanken we even en rijden we door naar een goede "restarea" iets verderop... dat dacht ik tenminste... ik had niet helemaal goed in ons "gratis campgrounds- en restareas boek" gekeken...

 

 

 

 

Vijftig kilometer verder (onze eerste stuk "Nullarbor" van deze reis) en twee verschrikkelijke "restarea's" later, komen we aan bij een mooie plek om te kamperen. Er staan al twee auto's met caravans. Vinden we altijd wel lekker, zo langs de weg... om niet helemaal alleen te staan.

 

8 december 2003 - ergens op "the Nullarbor" - Mundrabilla

 

Tsja, het is wel erg voordelig (want gratis), slapen op een "restarea", maar echt een rustig is anders... De hele nacht reden er "roadtrains" langs en vanaf half vijf 's (!!!) ochtends kunnen we genieten van de inpak- en wegrij-geluiden van andere kampeerders. Nou ja, het heeft ons weer een beetje geld gescheeld.

 

Het is wel grappig om te merken dat we deze keer een heel ander gevoel hebben bij "the Nullarbor". Was het tijdens onze vorige reis nog een echte "outback-experience", nu is dat heel anders. Hier hebben we een asfaltweg, zien we andere auto's, en zit er minder dan 200 km tussen de verschillende "roadhouses"... We hebben al zo ontzettend veel "in the middle of nowhere" gereden, dit is echt de bewoonde wereld voor ons !

 

Zoals wel vaker op grote wegen, komen we ook hier weer auto's met enorme ladingen tegen. Vandaag komen er bijvoorbeeld een aantal (water?) tanks langs... er blijft nauwelijks plaats over voor ons op de weg.

 

    

 

Dit deel van deze weg (Eyre Highway, ook wel "the Nullarbor genoemd) is niet erg bijzonder... zeg maar gerust vrij saai! Het eerste deel na Balladonia (waar we gistermiddag al aan zijn begonnen) schijnt het langste rechte stuk weg ter wereld te zijn. Of dat waar is, weten we niet, maar lang is het wel... 90 mile, oftewel 146,6 km.

 

We hebben er voor gekozen om het op deze "Nullarbor" een beetje rustig aan te doen. Maximaal zo'n 400 km per dag en als er ergens iets te zien is, rijden we zelfs minder. Bij een van de "roadhouses" hangt een bord met alle afstanden... een beetje onwerkelijk is het wel.

 

Op een aantal plaatsen langs de weg staan borden die waarschuwen voor kangaroes, dromedarissen en emoes op de weg... wij zien alleen een heleboel dode kanga's. En onze auto "vangt" een heleboel sprinkhanen !

 

 

Bij de grens tussen Western Australia en South Australia moeten alle groente en fruit ingeleverd worden. Hadden we niet aan gedacht en dus hadden we er ook geen rekening mee gehouden bij het boodschappen doen, we hadden echt van alles... Beetje zonde om alles weg te gooien vinden wij, dus we zijn aan een soort groente- en fruitmarathon begonnen... Gisteravond aten we een roerbakschotel met aardappels en allerlei verse groenten (die zo goed smaakte dat we dit vanavond herhalen), vanmiddag eten we een aantal tomaatjes bij de lunch en perst Rickert onze sinaasappels... wauw, wat zijn we gezond bezig :-)

 

We slapen vanavond op de camping van het Mundrabilla Roadhouse. Eindelijk kan het hangmatje weer eens opgehangen worden. Het is hier echt een stuk rustiger dan op de "restarea" van vannacht... iets verderop staat alleen een enorme generator...

 

Ook hier kunnen we weer genieten van een prachtige "outback-sunset"...

 

         

 

9 december 2003 - Mundrabilla - Ceduna

 

Veel hebben we niet gedaan vandaag, vooral veel gereden...

 

 

Onderweg genoten van de prachtige Bunda Cliffs. De vorige keer dat we hier reden, hadden we niet erg goed weer en ook nu is het hartstikke bewolkt. 

 

    

 

 

    

 

We lunchen onderweg bij een van de roadhouses. Ze houden hier niet erg van honden, maar er lopen wel een aantal ( wilde)  dingo's rond. Deze beestjes lijken niet of nauwelijks bang voor mensen en auto's...

 

 

    

 

Op weg naar South Australia stoppen we even in Eucla. Hier vlakbij is de grens tussen Western- en South Australia. Volgens de info die we hadden opgevraagd, mogen we geen groente en fruit meenemen naar South Australia. Uien, knoflook en aardappels mogen wel, als ze maar geschild zijn. Dat hebben we dus gedaan... twee kilo aardappels, zak uien en een stuk of acht (ik weet ook niet waarom we zoveel knoflook hadden) bollen knoflook. We geven braaf alles aan en inderdaad, prima... alles mag mee. "Maar eh", zegt de grens-bewaker... "aardappels mogen ook ongeschild mee hoor..." Fijn, hebben we dus voor niks alle aardappels zitten schillen !

 

 

We waren van plan nog een nachtje op "the Nullarbor" te slapen, maar de lucht ziet er zo dreigend uit, dat we besluiten door te rijden naar Ceduna.

 

10 december 2003 - Ceduna

 

Vandaag is een typische rustdag. Klinkt misschien een beetje raar omdat we tenslotte toch "op vakantie" zijn, maar iedereen die voor langere tijd is weggeweest zal begrijpen dat zo'n weinig-doe-dag zo nu en dan hartstikke nodig is.

Na het eten maken we nog even een wandelingetje door het stadje. Wij hebben het kerstgevoel nog helemaal niet te pakken, maar de inwoners al wel. Op een paar plaatsen zijn de huizen prachtig versierd met allerlei lampjes en figuren. Het is allemaal erg uitbundig, misschien een beetje té, maar het kerstgevoel begint zo wel te komen...

 

11 december 2003 - Ceduna - Baird Bay

 

Het is gelukt, de "zwemmen met zeehonden-tour" is geboekt, morgen gaan we, om half negen.

 

Onderweg van Ceduna naar Baird Bay, nemen we een kijkje bij Point Labbatt. Hier leeft een permanente kolonie zeeleeuwen. Overal waar we kijken liggen zeeleeuwen. Jammer genoeg zien we ze alleen maar van bovenaf en kunnen we er niet dichterbij komen. Daar komt morgen als het goed is verandering in.

 

 

We overnachten op de super-eenvoudige campground van Baird Bay. We hebben maar een stel buren, Petra en Florian, leuke Oostenrijkers. Ze zijn pas een paar weken geleden aangekomen in Sydney en willen erg graag van ons horen wat wij aanraden om te gaan zien... binnen een paar minuten zitten we dus met de kaart op tafel en schrijven we al onze tips erop.

 

De rest van de avond zitten we met hen te kletsen en bekijken we hun en onze foto's op de laptop. Het lijkt wel een ouderwets tv-avondje...

 

12 december 2003 - Baird Bay - Wudinna

 

Nóg een keer lang op reis was onze droom en zwemmen met dolfijnen en/of sealions hoorde daar zeker bij !!! Vandaag is het zover...

 

We gaan met 1 ander stel, hun tourguide en Alan, de eigenaar van het bedrijfje dat de tours uitvoert, met een klein bootje Baird Bay in. Op zoek naar de Australian Sealions (zeeleeuwen) die hier leven. Binnen een half uur zijn we op de favoriete plek van deze beestjes. Ze horen de boot en komen onmiddellijk met een heleboel tegelijk naar ons toe gezwommen. Overal steken hoofdjes uit het water. Aaaaaaah, wat lief... De tour kan nu al bijna niet meer stuk !

 

We doen onze wetsuits aan en springen in het water. Alles dat Alan ons verteld heeft over deze beestjes blijkt te kloppen. Ze zijn super-schattig, heel speels, enorm nieuwsgierig en gek op het contact met mensen. Wij zwemmen naar hen toe, maar zij zwemmen misschien nog wel harder om ons heen. Fantastisch, dit is echt te gek. We weten nauwelijks waar we kijken moeten, overal zwemmen zeeleeuwen om ons heen. Kleintjes, een paar grote en 1 hele grote. Allemaal even lief. We mogen ze niet aanraken, maar als ze ons zelf willen aanraken, mogen we dat wel laten gebeuren... en het gebeurt ! Zoals aangeraden door Alan, hou ik m'n vuist recht voor me uit, een klein sealion-tje komt op me af en raakt met z'n snuitje m'n hand aan... aaaaaaaaaaaaah, ik wil er 1 meenemen naar huis... wat zijn deze beestjes lief !

 

 

Anderhalf uur later komen we pas uit het water. Dit was echt super. We hadden deze tour geboekt omdat ze "zwemmen met dolfijnen" aanbieden, het spelen met sealions was wat ons betreft een extraatje. Maar nu na het zwemmen met deze schatjes, kunnen de dolfijnen ons (bij wijze van spreken) gestolen worden. Dit was zó leuk !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We varen met het kleine bootje (dat we hebben gebruikt om dichtbij de sealions te komen) terug naar de grotere boot. De zeeleeuwtjes kunnen moeilijk afscheid van ons nemen, ze blijven maar achter de boot aan zwemmen. Ze spelen met het touw dat achter de boot aan drijft en lijken het te gebruiken voor een middagje waterskiën !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Met de grote boot gaan we ook nog op zoek naar dolfijnen. Het water is doordat het zo hard waait niet erg helder en het zoeken naar dolfijnen is daardoor vrij moeilijk. Maar we vinden ze ! Omdat we nu in een deel van de baai varen waar het water echt heel troebel en diep is, probeert Alan de dolfijnen met de boot naar een ander deel te lokken en ook dit lukt... Een stuk of vijf dolfijnen zwemmen naast en voor de boot.

 

De anderen hebben genoeg gesnorkeld en kijken vanaf de boot naar deze sierlijke dieren, maar wij gaan weer... Maskers op, snorkels in en hup, daar liggen we weer in het water...

 

Twee dolfijnen komen naar ons toe gezwommen. Ze lijken nauwelijks bang voor ons te zijn. Even kunnen we heel dichtbij ze zwemmen, er zit echt maar vijftig centimeter tussen ons en de dolfijnen ofzo, maar dan gaan ze weer. Terug naar hun favoriete deel van de baai. Alan verontschuldigt zich voor deze korte interactie, maar dat is echt overbodig. Van te voren dachten we dat het andersom zou zijn, maar nu zijn de dolfijnen na onze sealion-swim een extraatje !

 

Helaas geen foto's van de dolfijnen, daar ging het allemaal te snel voor... De foto hiernaast hebben we gemaakt in Monkey Mia, maar geeft wel een beetje weer wat we hier vandaag gezien hebben.

 

Helemaal voldaan en zelfs een beetje afwezig door alle indrukken van vanochtend, zitten we iets later aan de thee bij Alan. Deze man en z'n vrouw hebben het echt voor elkaar. Prachtig huis aan een mooie baai en bijna elke dag zwemmen met dolfijnen en sealions... heel vervelend !

 

    

 

We waren eigenlijk van plan om vandaag naar de Gawler Ranges te rijden, maar we besluiten dat niet te doen. Na zo'n super-ochtend is het ons iets te veel om ook nog een National Park te gaan verkennen. We rijden via "Murphy's Haystacks" (zie foto's) naar Wudinna, waar we vannacht zullen slapen.

 

    

 

    

 

13 december 2003 - Wudinna - Flinders Ranges/Rawnsley Park Stn.

 

Ook vandaag is weer een rijdag, we willen proberen uit te komen bij de Flinders Ranges, zo'n 450 kilometer ten noordoosten van Wudinna.

 

Het eerste stuk van de weg is niet zo boeiend. Alleen het idee dat we nu "halfway across Australia" zijn is wel grappig.

 

 

In Port Augusta doen we boodschappen en daar rijden we door naar het noorden. Het landschap wordt steeds mooier, in de verte zien we de Ranges al.

 

    

 

    

 

We overnachten net voor het National Park, op de Rawsley Station Camping. Het is op zich best een mooie camping, met een super keuken, maar helaas mogen we onze tent niet op het gras zetten omdat ze dat proberen te laten groeien...

 

Nou ja, het uitzicht (Wilpena Pound ligt zo ongeveer naast de camping) is in elk geval erg mooi.

 

We koken lekker is de keuken (met spinnen...) want daar is het een stuk warmer dan buiten. Best vreemd dat het zo koud is, want het weerbericht zei iets heel anders... hitte was voorspeld...

 

 

14 december 2003 - Flinders Ranges/Rawnsley Park Stn. - Wilpena

 

We komen erg laat op gang vandaag, tegen half elf vertrekken we pas van de camping. De eerste stop van vandaag is de Arkaroo Rockart site. De wandeling er naartoe is iets langer dan wij dachten. Op het bordje aan het begin staat "allow 1 hour"... normaal gesproken betekent dat, retour 1 uur en doen wij er zelfs minder lang over. Nu bleek het de enkele-reis-tijd te zijn... We kunnen bijna de hele tijd prachtig over de bergen uitkijken. De kunst aan het eind is erg kleurrijk, heel anders dat alles dat we tot nu toe hebben gezien.

 

 

 

 

Na deze wandeling rijden we naar Wilpena Pound. Tijdens een workshop van mijn werk een tijd geleden in Amsterdam, heb ik de manager ontmoet en zij zei destijds dat ik zeker langs moest komen als ik naar Australië zou gaan... dat doen we dus. Ze heeft (per email) allerlei kamers tegen lagere prijzen aangeboden, maar helaas, ook de goedkoopste kamer kost zo'n $ 90,- per nacht en dat ligt net iets boven ons budget. Bij aankomst blijkt dat we ook gratis kunnen kamperen... doe dat dan maar :-)

 

We boeken nu 1 nachtje omdat we nog niet helemaal weten wat onze planning is voor de komende dagen. We hangen ons hangmatje op, zetten de tent op een schaduwrijk plekje en genieten even van de rust. Daarna halen we even mail op bij de receptie van het motel. We hadden een mailtje gestuurd naar Kangaroo Island om een camping te boeken en dat is gelukt. Ook hebben we een mailtje gekregen van Benjamin (mijn neef) en zijn vriendin Linda. Zij zijn op dit moment ook door Australië aan 't reizen en zijn toevallig redelijk in de buurt (dat is dus zo'n 1000 km hier vandaan)... We gaan proberen elkaar nog even te zien voordat wij naar Sydney vliegen om Oud en Nieuw te vieren, gezellig.

 

 

's Middags doen we de "Sacred Gorge Walk", een wandelingetje waarbij we "aboriginal engravings" kunnen zien. Dat is iets anders dan dat we tot nu toe hebben gezien. Hier zijn de tekeningen in de rotsen gekrast i.p.v. er op geschilderd. Het valt een beetje tegen. Naast wat kringen (dat symbool wordt gebruikt om "waterholes" aan te geven) en andere simpele tekens is er weinig te zien. Jammer. De rit van en naar het startpunt van de wandeling is wel echt de moeite waard. Overal hoppen kangaroes en lopen emoes (blijft een raar woord), leuk !

 

    

 

Na een heerlijke brood-maaltijd kijken we de foto's van de afgelopen dagen. Dat blijft toch leuk, dat we nu al alles digitaal terug kunnen zien.

 

We hebben een super heldere sterrenhemel vanavond. Vanuit onze tent kunnen we sterren kijken :-)

 

15 december 2003 - Flinders Ranges/Wilpena Pound

 

Na een heerlijk rustig ontbijtje op de camping (tussen de kanga's en de papegaaien), is het tijd om het park te gaan verkennen. We hebben een rondrit vanuit Wilpena uitgestippeld.

 

 

    

 

Wat een mooi National Park... prachtige gorges, veel kanga's, een stuk of wat emu's, echt hartstikke leuk om hier rond te rijden. We waren eigenlijk ook van plan om wat te wandelen vandaag, maar daar is het echt te warm voor... een paar kilometer lopen terwijl het zeker 40'C is, dat doe je niet voor je plezier...

 

 

We zijn blij dat we hebben besloten drie nachtjes op de camping van het Wilpena Pound Resort te blijven... de bushcamping-sites die we zien hebben niet of nauwelijks schaduw, niet echt een pretje.

 

 

 

 

We lunchen in het "Prairie Hotel" in Parachilna. Helemaal passend bij deze omgeving, bestellen we een "Feral Antipasto"... Fantastisch, wat een bord vol lekker eten. We krijgen "smoked (kanga)roo, emupaté, camel-mettwurst" en nog veel meer lekkers...

 

   

 

  

    

Het is ongelooflijk hoe verschillend het uitzicht aan de twee kanten van de weg is. Aan de ene kant de pieken van de "ranges", aan de andere kant de vlakte van de woestijn.

 

    

 

Op de weg terug naar de camping (we rijden via Blinman), merken we dat onze airco het begeven heeft. Weer dus, want dat hebben we al een keer eerder gehad. We laten het deze keer niet maken, we zijn tenslotte over een paar dagen al weer terug in Melbourne, om de auto in te leveren. Maar nu is het toch erg vervelend, een fris briesje was erg welkom geweest...

 

Vlak voor de afslag naar het resort komen we langs "Stokes Hill Lookout", een parkeerplaatsje met uitzicht over o.a. Wilpena Pound. Er staat een maquette van de "the pound". Leuk om te zien, zo met de echte bergen op de achtergrond.

 

We nemen nog even een kijkje bij de "Cazneaux Boom". Deze enorme "gumtree" is in 1937 gefotografeerd door ene meneer Cazneaux. Hij heeft voor die foto allerlei prijzen gekregen... dat is niet ons doel, maar een mooi foto-object is het in elk geval nog steeds.

 

    

 

Als we om ca. half vijf terug zijn, nemen we nog even een koele duik in het zwembad... heerlijk !

 

Ik ben inmiddels op het punt aangekomen dat het schrijven van het verslag me steeds meer tegen staat. Als ik eenmaal bezig ben, vind ik het wel leuk (en als het af is ben ik nog blijer), maar ik heb gewoon geen zin om te beginnen. Toch zet ik door. Ik vind het zonde om het op te geven. Zonde voor ons, voor later en zonde voor iedereen die ons "volgt".

 

We waren van plan om er vroeg in te duiken, maar dat lukt niet helemaal. Tegen elven, kruipen we de tent in.

 

16 december 2003 - Flinders Ranges/Wilpena Pound

 

We waren vergeten de wekker te zetten, maar gelukkig word ik toch erg vroeg wakker. Gelukkig, omdat we willen gaan wandelen en het daar straks veel te heet voor is.

 

We bellen Jorrit en Danielle even om te horen wanneer ons nichtje geboren gaat worden. Er is besloten dat het een keizersnede gaat worden... erg handig voor ons, we weten nu precies wanneer we kunnen bellen om te horen hoe het met de baby gaat :-) Wanneer jullie dit lezen, is al bekend dat het een meisje is, hoe ze heet etc... Wij kunnen bijna niet wachten, balen echt dat we niet even op en neer kunnen vliegen om op kraamvisite te gaan... dat moet twee maanden wachten.

 

Goed, telefoontje gepleegd, fris gedoucht, ontbijtje achter de kiezen, wij zijn klaar voor de wandeling. We willen naar de Wangarra Lookout lopen, een wandeling van bijna 7 kilometer waar we volgens de info-folder zo'n 2,5 uur over gaan doen.

 

Het eerste deel van de wandeling is vrij saai. We lopen door een bos, over een breed pad. Deze weg wordt ook gebruikt door het shuttlebusje van het resort. Na een tijdje komen we uit bij de oude Homestead. Er staan een aantal informatieborden over de geschiedenis van dit gebied. Interessant en tegelijk ongelooflijk om te lezen dat ze hier in "the Pound" koeien en schapen hebben gehouden.

 

Na een korte pauze, lopen we naar de eerste "lookout". De temperatuur is inmiddels behoorlijk opgelopen. We schatten dat het nu al zo'n 35'C is !

 

 

Het uitzicht is gelukkig de moeite waard, we kunnen een groot deel van de "pound" zien. Het laatste stukje van de wandeling, het pad tussen de eerste en de tweede "lookout" is behoorlijk steil en dus erg vermoeiend met dit weer. Maar ook deze inspanning is niet voor niets geweest, het uitzicht is erg mooi.

 

De rest van de middag hangen we in/bij het zwembad, verder doen we weinig, het is te warm om iets te doen waarvoor energie nodig is...

 

17 december 2003 - Flinders Ranges/Wilpena Pound - Adelaide

 

Vandaag hebben we weinig gedaan, en dus weinig te schrijven... We hebben "alleen maar" zo'n 450 kilometer gereden van Wilpena naar Adelaide.

 

Het waait ontzettend hard. De bomen zwiepen heen en weer, overal liggen takken en de tent lijkt inmiddels meer op een wigwam dan op een iglo... hmmm, misschien moeten we toch maar eens kijken of we de auto zo kunnen inrichten dat we erin kunnen slapen, met deze wind in een tent slapen is echt niet goed voor onze nachtrust !

 

    

 

We gooien alle troep die normaal gesproken voorin en op de achterbank ligt, in de achterbak. Dunne matrasjes over de voorstoelen, dikke matras op plat geklapte achterbank... Rickert krijgt de plek achterin, heeft ie iets meer plaats voor z'n benen. Ik maak mezelf klein (ben ik toch al) en kruip voorin. Mwah, dit moet lukken voor een nachtje...

 

18 december 2003 - Adelaide - Cape Jervis

 

Wat een nacht... tot een uur of drie heeft het keihard gewaaid, daarna ging de wind liggen. We waren blij dat we niet in de tent lagen, maar niet zo blij met ons bed in de auto. Om een uur of zeven worden we wakker met spierpijn... goed, het kon best voor een nachtje, maar hopelijk hoeven we dit niet te herhalen.

 

In South Australia doen de meeste bibliotheken mee aan een soort internet-promotie-programma. Dat betekent dat we ook hier (vlakbij de camping, in de wijk Mitchum) in de bieb gratis kunnen internetten, ideaal !

 

We bekijken de laatste "Jorrit en Danielle met bolle buik foto", sturen wat mailtjes en surfen wat op het internet. Daarna doen we boodschappen voor de komende dagen, gooien we de tank weer vol en rijden we weg uit Mitchum. We stoppen nog even kort in Glenelg, een hippe wijk aan een van de stranden van Adelaide. Leuke eettentjes, oude trammetjes, mooi strand, etc, jammer dat we niet iets meer tijd (en geld!) hebben om hier te blijven. We sturen Jorrit en Danielle nog even een sms-je om ze geluk en sterkte te wensen voor straks, tijdens de geboorte van hun eerste kind. Jorrit belt onmiddellijk daarna, het is bij hem vijf uur 's ochtends. Ik hou het niet droog... wat vind ik het jammer dat ik nu niet in Nederland ben... We beloven straks weer te bellen en er zo toch een beetje bij te zijn.

 

Na ons mini-bezoekje aan Glenelg, rijden we naar Cape Jervis. Dit is het stadje waar vandaan we morgen per ferry naar Kangaroo Island varen. Onderweg verliezen we helaas het bereik met onze mobiele telefoon. Jammer, want nu kunnen we niet gebeld worden als ons nichtje geboren wordt. Gelukkig mogen we van de eigenaresse van de camping (Cape Jervis Station, een soort "kamperen bij de boer" zeg maar) haar vaste telefoon gebruiken om Danielle even in het ziekenhuis te bellen. Straks na de bevalling rijden we wel naar een telefooncel, want dan is het te laat (rond 12 uur vannacht) om de camping-eigenaresse lastig te vallen.

 

Zo rond ons eten, wordt er dus aan de andere kant van de wereld een klein meisje geboren... het dochtertje van Jorrit en Danielle... we zijn oom en tante... het is nog een beetje onwerkelijk !

 

Rond twaalf uur onze tijd bellen we naar het ziekenhuis in Leiden, we willen natuurlijk even de kersverse ouders spreken... Danielle is net weer terug op haar kamer en hun dochtertje ligt naast haar. Ze heet Célia Dollekens. Het moet nog een beetje tot ze doordringen dat het echt hun dochtertje is, maar trots zijn ze nu al. Ze is heel erg mooi, vinden ze allebei. Morgen krijgen we foto's, we kunnen bijna niet wachten !

 

19 december 2003 - Cape Jervis - Kingscote (Kangaroo Island)

 

Om zeven uur gaat de wekker. Even inpakken, douchen en ontbijten en dan rijden we naar het vertrekpunt van de ferry. We zijn erg vroeg, maar mogen gelukkig al vrij snel de boot op. Om negen uur vertrekken we en drie kwartier later komen we aan in Penneshaw, Kangaroo Island.

 

De blauwe hemel heeft plaats gemaakt voor een dichte bewolking. Gatver, daarvoor zijn we hier niet. We rijden eerst maar eens even naar het Visitor Centre om wat info te halen. We vragen meteen waar we kunnen internetten, want dat willen we heel graag zo gauw mogelijk...

 

Bij het plaatselijke postkantoor mogen we voor $3 per half uur onze laptop inpluggen. Dat doen we en een half uur later zitten we naar een filmpje en een aantal foto's van Célia te kijken... wat een schatje !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ze is inderdaad heel erg mooi :-)

 

 

Daar zitten we dan, aan de andere kant van de wereld... met tranen in onze ogen en een brok in onze keel (nee hoor, we zijn helemaal niet emotioneel) naar een heel lief klein meisje te kijken... konden we maar heel even op en neer op haar ook "live" te bekijken...

 

Het is inmiddels gaan regenen, gatver, dat verandert ons plan wel een beetje. Kamperen in de regen is niet leuk, maar wandelen en foto's maken nog veel vervelender. We rijden eerst naar de "Island Pure Sheep Dairy", een soort klein schapenboerderijtje waar ze allerlei kazen en yoghurt maken en verkopen. We kopen een stukje Manchego (Spaanse kaas) en een beker honingyoghurt... hmmm !

 

Hierna rijden we naar het Duck Lagoon. In de infofolder die we hebben staat dat we hier wellicht koala's kunnen zien, dus dat gaan we proberen. We rijden onder en langs de bomen. Daar gaan we... ramen een beetje open (zodat we wel kunnen kijken, maar niet al te nat worden) en turen naar alle bomen. Jaaaa, daar zit er één... ik spot de eerste. Even later zien we er nog een stuk of zes. Ze zitten te ver om echt goed te kunnen zien (en veel te ver om goed te kunnen fotograferen met ons digitale cameraatje), maar toch, erg leuk.

    

 

We hadden ook nog graag een bezoekje aan de Marron (soort kreeftjes) Farm gebracht, maar helaas, die is gesloten. Geen heerlijke Marron-lunch dus vandaag :-(

 

Omdat het nog steeds verschrikkelijk weer is, rijden we vrij snel door naar Kingscote, onze slaapplaats van vanavond. We lopen even door het stadje. Rickert ruilt z'n twee oude Ludlum boeken om voor een boek van Matthew Reilly... ja, ja, hij is een echte fan van deze Australiër inmiddels.

 

We boeken voor vanavond een "pinguïntour", hopelijk houdt het straks op met regenen !

 

Op de camping hangen we een zeiltje tussen de auto en de schutting die ernaast staat. Ach, echt super is het niet, maar we hoeven in elk geval niet in de auto te zitten om droog te blijven.

 

Tegen acht uur rijden we naar een telefooncel om nog even Jorrit en Danielle te bellen, even vragen hoe het nu is, dat papa- en mama-zijn... ze hebben dat nu al 1 dag kunnen ervaren. Natuurlijk zijn ze nog steeds allebei even trots. Na dit telefoontje rijden we naar het startpunt van de pinguïntour. Het regent nog steeds behoorlijk hard en eerlijk gezegd hebben we dus niet zo heel veel zin in het zoeken naar pinguïnnetjes.

 

Omdat we geen geld terug kunnen krijgen, gaan we toch maar. Regenjassen aan, fototoestel mee, hopelijk zien we wat. De tour begint met een uitleg over de verschillende vissen die ze in een aquarium hebben zitten. Best interessant, maar we vinden het allemaal een beetje knullig. Het meisje (een Italiaanse denken we) dat de uitleg geeft, lijkt wel verstand te hebben van wat ze uitlegt, maar ondertussen gedraagt ze zich een beetje raar.

 

In een deel van het aquarium zitten zeepaardjes. Een van deze diertjes schijnt heel oud te zijn en ligt dood te gaan. Het meisje pakt een schepnet, klimt op een ladder en probeert het stervende zeepaardje er uit te vissen. Ze moet namelijk uit haar lijden verlost worden en dat wordt gedaan door haar in de vriezer te leggen. Dan schijnt ze in een soort slaap dood te gaan, zonder dat het erg pijnlijk is. Op zich dus waarschijnlijk wel een goed idee, maar terwijl ze met het schepnetje bezig is het ene paardje te vangen, tikt ze een aantal keer tegen het kopje van een ander zeepaardje aan. Heel vreemd. Als iets later, het stervende paardje ligt inmiddels in de vriezer, het paardje dat tegen het hoofd werd gestoten onder een schelp vast ligt te zitten, spreken we het meisje aan. Ze lijkt nauwelijks onder de indruk, maar doet in elk geval haar best het zeepaardje te bevrijden. Goed, dat was dus het begin van de tour...

 

Het tweede deel bestaan uit het zoeken en kijken naar "Little Blue Penguins", ook wel "Fairy Penguins" genoemd. Ze zijn maar zo'n 30 cm hoog en wegen ruim 1 kg. Gelukkig is dit deel van de tour een stuk leuker. We zien een stuk of twintig kleine pinguins. Ze lopen over het pad, zitten in hun "grotjes" en waggelen over het strand. Erg leuk. Het maken van foto's is erg moeilijk, omdat we geen flits mogen gebruiken...

 

Om een uur of elf liggen we in ons bed, het regent nog steeds...

 

20 december 2003 - Kangaroo Isl./Kingscote - Harvey's Return

 

Het heeft de halve nacht geregend, maar gelukkig is het vanochtend droog. Wel zo makkelijk bij het inpakken van de tent. Het is nog steeds erg bewolkt, maar het lijkt wat op te klaren. We hebben de auto inmiddels versierd met een kerstslinger om toch een beetje een kerstgevoel te krijgen...

 

Na een ontbijtje rijden we richting de noordkust van het eiland. Op aanraden van onze vriend Bart-Jan (hij is hier een paar jaar geleden geweest) gaan we naar "Paul's Place.

 

Deze erg komische man heeft in z'n "achtertuin" een hele verzameling beesten. We krijgen de kans om, in sneltreinvaart, allerlei dieren te voeren en te knuffelen. Het is echt te veel om op te noemen, maar de fotoreportage zegt een hoop...

 

Alle dieren worden gevoerd...

 

Kangaroes, eenden en een schaap zitten samen te eten

 

   

Rickert voert een schattig kleine kangaroetje

 

   

En ook Moniek krijgt een kans...

 

Mo geeft "Tinkle", de kangaroe de fles...

 

   

Rick met slang, Mo met vogels...

 

   

Ze blijven schattig, koala's...

 

   

We zouden er wel een mee naar huis willen nemen...

 

   

Rick voert een hertje en wordt gevoerd aan een emu...

 

   

Rick & Mo met een possum...

 

   

Eindelijk een close-up van een echidna...

 

De tour zou ongeveer een uur en een kwartier duren... bijna tweeëneenhalf uur later gaan we weg ! Wat een leuke middag, wat een leuke mensen, wat een leuke plek... hier willen we wel een tijdje komen helpen... Dit is echt een aanrader voor kinderen en volwassenen !

 

In Stokes Bay lunchen we. Mooi uitzicht over een baaitje en iets verderop een strand.

 

We rijden naar de Harvey's Return Campground in het Flinders Chase Campground. In alle infoboekjes staat dat je het beste een reservering kunt maken, dus dat hebben we gedaan. Bij aankomst zijn we de eerste kampeerders... later komen er nog een aantal bij. De rest van de middag en avond doen we erg weinig.

 

Tijdens het eten krijgen we bezoek van een possum-mama met kind. Ze zijn erg nieuwsgierig...

 

21 december 2003 - Kangaroo Isl./Harvey's Return - Rocky River

 

Wat een klote nacht. Onze tent lekte en daarom hebben we erg slecht geslapen. 's Ochtends is het gelukkig wel weer droog zodat we alles uit kunnen hangen. Helaas laat het zonnetje zich nog erg weinig zien.

 

Na het ontbijt rijden we richting het Flinders Chase Visitor Centre. Onderweg maken we nog een paar stops. We bekijken de cliffs vanaf de "lookout" bij Harvey's Return en stoppen ergens om nog even een wandeling langs een aantal "waterholes" te doen. Hier schijnen we platypussen (vogelbekdieren) te kunnen zien. Helaas, geen geluk deze keer. In het Eungella National Park (aan de oostkust) hebben we er een heleboel gezien, maar deze keer zien we alleen een paar kangaroes.

 

Bij het Visitor Centre betalen we voor afgelopen nacht. We hebben ook een "campsite" voor vannacht op deze (Rocky River) campground gereserveerd, maar omdat het van dat heerlijke weer is, informeren we toch maar even naar de andere mogelijkheden. We hebben gelezen dat de "Postman's Cottage" maar $30,- voor twee personen is, dat lijkt ons wel wat. Gelukkig is dit huisje nog beschikbaar. De dame achter de balie zegt dat we ons er niet zoveel van moeten voorstellen, dat het echt alleen iets luxer dan een tent is... we nemen het risico... nog een nacht in een natte tent is in elk geval helemaal niks !

 

    

 

Het blijkt een fantastisch huisje, simpel, maar perfect... er staan twee stapelbedden, een tafel met vier stoelen, een koelkast, een oven met twee kookplaatjes, een ouderwetse houtkachel/fornuis, etc... echt heerlijk !

 

 

We zetten onze spullen neer en rijden daarna meteen door naar een van de grootste attracties van het eiland, de "Remarkable Rocks". Het is nu eindelijk weer een beetje zonnig, daar moeten we gebruik van maken !

 

 

    

 

 

   

 

 

De rotsen zijn inderdaad erg "remarkable"... ze hebben allerlei gekke, grillige vormen en zijn ideale fotografeer-objecten. Het waait echter zo hard dat het maken van foto's soms wat moeilijk is, we waaien echt zo ongeveer weg.

 

Na de prachtige rotsen rijden we naar de volgende attracties, "Admirals Arch" en de New Zealand Fur-seal Colony. Het waait inmiddels nog harder en het is hier en daar echt moeilijk om gewoon te lopen. Gelukkig worden we aan het eind van het wandelingetje beloond met een prachtig uitzicht op een heleboel zeehondjes. Zij lijken de harde wind en de hoge golven prachtig te vinden. Ze spelen in het water, surfen op de golven en vermaken zich dus prima.

 

De "Admirals Arch" is een natuurlijke boog. Ook hier weer hele grillige vormen. Onder en in de buurt van deze boog liggen alle zeehonden. We kunnen nu duidelijk het verschil zien tussen "sealions" (zeeleeuwen, daar hebben we laatst mee gezwommen) en "seals" (zeehonden, die liggen hier). Een zeehond heeft twee voor-flippers en een soort staart waarmee ie over 't land hopt, een zeeleeuw heeft vier flippers waarmee ie kan "lopen" over land.

 

 

Hartstikke leuk om ze zo actief te zien. Vooral de kleintjes zijn alsmaar aan het spelen met elkaar. De grotere zeehonden lijken wat luier. We blijven maar kijken en foto's maken... hier kunnen we ons wel een hele dag vermaken !

 

Om een uur of vijf rijden we terug naar de "cottage". We steken de kachel aan (het is best fris) en binnen een kwartier is het heerlijk warm in ons tijdelijke huisje.

 

's Avonds bellen we nog even mijn vader en moeder om te vragen hoe dat nou voelt, dat opa- en oma-zijn. Ze zijn allebei hartstikke trots. Ook Jorrit en Danielle bellen we nog even. Célia is (of lijkt ?!) een echte model-baby. Ze slaapt nu al de hele nacht door, huilt nauwelijks en is nog mooi ook :-)

 

Terwijl ik aan tafel zit te "websiten" en Rickert ligt te lezen, loopt er een muisje onder de deur door. Als we de verhalen in het gastenboek mogen gelopen is dat nog niks... vorige "bewoners" hebben possums, kangaroes en ganzen op bezoek gehad...

 

Om een uur of elf gaan we lekker slapen. We zullen in elk geval een rustigere nacht hebben dan gisteren ! De matrassen zijn heerlijk dik... da's wel wat beter dan ons foam-matrasje...

 

22 december 2003 - Kangaroo Isl./Rocky River - Vivonne Bay

 

We hebben heerlijk geslapen... geen muizen, possums of andere beesten op bezoek gehad. Als ik de deur open doe om iets uit de auto te gaan halen, staat er wel een kangaroe te wachten. Hmmm, je mag ze niet voeren, maar het lijkt er op dat dat toch regelmatig gebeurd hier... het beest staat gewoon te bedelen...

 

Het is echt jammer dat dit huisje voor vanavond al verhuurd is, we hadden hier graag nog een nachtje willen blijven. Na het ontbijt rij ik even naar het Visitor Centre om te vragen of we wel iets later mogen uitchecken. Dan hebben we nog lekker even de tijd om wat kaarten te schrijven etc. Het mag, dat is erg fijn, want inmiddels is het alweer gaan regenen.

 

De rest van de dag is het afwisselend zonnig en bewolkt. We maken er een wildlife-spot-dagje van. Ons resultaat is niet gek : Twee echidna's en een paar goanna's langs de weg, een heleboel koala's (incl. twee baby-koala's) tijdens de "self guided koala walk" in Hanson Bay, zeeleeuwen tijdens de "guided walk" op het strand van Seal Bay en natuurlijk de kanga's van vanochtend.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is duidelijk, we willen niet alleen een zeeleeuwtje mee naar huis, ook een koala mét baby en een echidna staan op ons verlanglijstje :-)

 

Op de terugweg naar de camping stoppen we nog even bij "Little Sahara". Het is nogal vermoeiend om deze enorme zandduinen op te lopen (met de harde wind die ook nu weer waait) maar het uitzicht vanaf de top is de moeite waard !

 

We overnachten op de eenvoudige en erg goekope ($4,40 voor 2 personen) camping in Vivonne Bay. Er is een soort "shelter" waar we eventueel onder kunnen schuilen als het gaat regenen. Niet gek, want de lucht is weer helemaal dicht getrokken. Omdat we geen zin hebben in nog zo'n natte nacht, nemen we het zekere voor het onzekere... We spannen twee zeiltjes over de tent, als dat niet werkt...