Reisverslag

7 - 28 november 2003

 

7 november 2003 - Karratha - Exmouth

 

Om zes uur gaat de wekker. Normaal gesproken zetten we geen wekker, maar vandaag hebben we dat voor de zekerheid maar wel gedaan omdat we om half acht bij de garage verwacht worden. We pakken alles in en rijden er naar toe.

 

We leveren de auto af en lopen naar het winkelcentrum. Daar doen we onze boodschappen voor de komende dagen terwijl de auto een service krijgt. Na anderhalf uur loop ik terug terwijl Rickert met alle boodschappen wacht. Terug bij de garage blijkt dat de $125 die ze ons als prijsindicatie hadden opgegeven exclusief GST was, zonder BTW zeg maar... Daarbij is hun geschatte prijs ook iets aan de lage kant geweest, het is nu $137 i.p.v. $125. Best lullig, want nu is het incl. GST ruim $150... een hoop meer dan we gedacht hadden. Na een discussie van een paar minuten over waarom ons niet verteld is dat het excl. GST was wordt het te betalen bedrag iets verlaagd, maar 't blijft meer dan ons in eerste instantie verteld was en dus erg irritant. Ons idee dat je met garages altijd op je hoede moet zijn omdat je anders afgezet wordt, lijkt wederom waar. Maar goed, alles dat gedaan moest worden is gedaan en kunnen we weg uit Karratha.

 

We rijden in een kleine zes uur naar Exmouth. Ik zit het laatste stuk achter het stuur terwijl Rickert naar de zee kijkt... ineens schreeuwt hij "Wauw, dat lijkt wel een walvis".... voor de kust zien we inderdaad zo'n enorm beest in het water plonzen, super !

 

Voordat we naar een camping rijden, gaan we eerst nog even naar de CALM (Department of Conservation and Land Management = beheerder Nationale parken) om info te halen over het Cape Range National Park. In dit Park, dat tussen Exmouth en Coral Bay ligt, willen we de komende dagen overnachten. Ook gaan we nog even naar het Visitor Centre om wat info te halen over wat er allemaal te doen is in en om Exmouth.

 

Na deze info-ophaal-aktie gaan we naar de camping tegenover het Visitor Centre. We hebben al van een aantal mensen gehoord dat die zo'n mooie camping is en ook hun folder zag er veel belovend uit. Terwijl we naar de receptie lopen hoor ik Christa roepen, ja ook zij zijn hier weer ! Ze vertelt dat er nauwelijks schaduw is op de "unpowered sites" en dat we voor een paar dollar meer een "shady powered site" kunnen krijgen. Met de gratis "Top Tourist Park membership card" die we van de campingmedewerkster krijgen, scheelt het inderdaad bijna niets en dus kunnen we onze tent iets later onder een boom opzetten.

 

De camping heeft op zich prima faciliteiten, zoals een keuken, een zwembad (met ingebouwd aquarium !) maar stelt verder bar weinig voor. We staan op een vrij kaal veld met erg weinig schaduw, het ziet er een beetje armoedig uit. Maar goed, we zijn hier niet voor de camping, dus "who cares"...

 

Niet alleen Christa en Lou staan ook op deze camping. Ook Frank en Marlies (Nederlands stel dat we op Eighty Mile Beach hebben leren kennen) en Lynn en Gael (Iers-Frans stel dat we in Karratha hebben leren kennen) staan hier. Grappig om te zo iedereen weer tegen te komen.

 

Voor het eten neemt Rickert een duik in het zwembad. Ik heb nu geen zin, dat komt morgen wel. We eten lekker een stukje vlees vanavond, een luxe waar we erg van genieten na een tijdje in de "bush". We liggen er vrij vroeg in, moe van deze lange en vermoeiende rij-dag.

 

8 november 2003 - Exmouth

 

Tijdens en na het ontbijt krijgen we bezoek van een stuk of vijf emoes, deze enorme vogels (ze lijken op struisvogels) schijnen hier wel vaker rond te struinen, geen idee of ze bij de camping horen of dat ze gewoon aan komen lopen. Ze laten onze muesli gelukkig met rust ;-)

 

    

 

Aan de hand van de info die we gisteren hebben opgehaald, hebben we Bundegi Beach als locatie uitgekozen om vandaag te gaan snorkelen. Na het ontbijt rijden we erheen. Het waait behoorlijk hard en de stroming is (dus) behoorlijk heftig. We gaan op een bepaald punt het water in en binnen een paar minuten liggen we een heleboel meters verder... Niet echt ideaal. Rickert houdt vol en probeert visjes te vinden, ik geef het vrij gauw op. Het snorkelen met m'n reservebril in m'n duikbril gaat toch niet erg goed. In het zwembad, tijdens mijn "test-snorkelsessie" ging het best goed, maar nu loopt er steeds water in mijn duikbril en beslaat m'n gewone bril. Ik baal er behoorlijk van want ik had me erg verheugd op een aantal dagen heerlijk snorkelen hier in de buurt. Rickert vindt overigens weinig visjes, maar wel een paar prachtige schelpen.

 

Dit strand is dus niet ideaal om te snorkelen. We rijden terug naar de camping en genieten van een lekkere omelet als lunch. Daarna rijden we langs verschillende duikwinkels op zoek naar een oplossing voor mijn duikbril probleem. Een winkel heeft op zich een oplossing, een duikbril met glazen op sterkte. Helaas gaan die glazen maar tot -7 en heb ik eigenlijk -7,5 nodig. Op zich is dat verschil nog wel te overzien, maar de bril kost bijna $200 en dat is een stuk meer dan ik wil uitgeven voor een paar daagjes snorkel-plezier.

 

Terug op de camping nemen we een duik in het zwembad. Ik baal nog steeds van mijn duikbril-probleem en probeer een oplossing te verzinnen. Lou draagt zelf ook een bril en vertelt dat hij wel eens de pootjes van z'n bril heeft gehaald en die poot-loze bril in z'n duikbril heeft bevestigd... ik probeer het uit in het zwembad en... het werkt ! Het is zeker geen oplossing die ik zou gebruiken als ik zou gaan duiken ofzo, maar voor onze amateur-snorkel-tripjes is het echt prima. Perfect... ik ben meteen niet meer chagrijnig :-)

 

Na het eten rijden we samen met Lou en Christa met onze auto naar een aantal stranden aan de andere kant van het schiereiland. We gaan op schildpaddenjacht. Met onze fototoestellen wel te verstaan...

 

Het is op dit moment "nesting-season" en dus komen de schildpadden aan land om nesten te graven en eieren te leggen. Als je stil bent en rustig over het strand loopt, schijn je ze te kunnen zien. Onderweg naar de stranden rijden we heel langzaam omdat we anders de kanga's nauwelijks kunnen ontwijken. Het zijn er echt heel erg veel. Overal zitten kangaroes. Alleen of in groepjes. Ook zien we een Echidna. Dit is ook een buideldier maar een stuk minder zichtbaar dan bijvoorbeeld kangaroes. Er zijn er veel minder en ze verschuilen zich meestal onder bosjes, op zoek naar mieren. Lou kan er niet over uit, hij had niet gedacht er ooit een te zien en nu is het dus toch zover...

 

Voor onze "turtle-zoektocht" rijden we eerst naar Mauritius Beach. Dit is een van de stranden die ze aanraden voor het bekijken van "turtles". Het is behoorlijk rotsachtig en we kunnen ons dus nauwelijks voorstellen dat ze hier makkelijk aan wal kunnen komen. We lopen een stukje heen en weer, maar helaas, we zien niks.

 

Op het volgende strand, "Jansz" genaamd, zien we een paar keer een schilpad in het water. Hij of zij steekt haar/zijn kopje omhoog, maar jammer genoeg blijft het daarbij. Iets later zien we er twee, vlakbij elkaar en heel dichtbij de kust. Het lijkt er echt op dat ze elk moment het strand op zullen kruipen, maar nee... ook nu zwemmen ze weer weg.

 

We besluiten ons geluk nog op een ander strand te beproeven, Hunters Beach. We zien wederom een vlek in het water... dat is er weer een, een enorme schildpad... je raad het al... ook nu weer zwemt hij/zij weg. We hebben echt van alles geprobeerd. Stil blijven staan, weg lopen van de plaats waar het dier aan land lijkt te komen, dichtbij de zee gelopen, in de buurt van de duinen te blijven... niks werkt vanavond. Jammer, misschien proberen we het morgen nog een keer.

 

Op de terugweg naar de camping zitten er weer een heleboel kangaroes op en naast de weg. Overal om ons heen hoppen ze weg. Dit is echt iets dat je je nauwelijks kunt voorstellen als je hier niet geweest bent.

 

We hebben het best koud gekregen en kruipen dus heerlijk onze slaapzakjes in.

 

9 november 2003 - Exmouth - Vlamingh Head Lighthouse

 

Vandaag hebben we allebei een beetje een "off-day"... geen zin om op deze camping te blijven, geen zin om in te pakken, geen zin om te snorkelen, of toch wel, geen zin om te wandelen, kortom... nergens zin in...

 

We pakken toch de tent maar in omdat we vanavond op een andere camping willen staan, dichterbij de turtle-stranden. We doen eerst wat boodschappen, halen ijs voor onze koelbox en gooien de auto weer vol met diesel. Omdat we geen zin hebben om de rest van de dag ergens te hangen, rijden we toch maar even naar Shothole Canyon. De rit is erg mooi, we rijden tussen de rotsen door. Aan het eind van de track is een picknickplaats, dat komt mooi uit, want nu kunnen we even lunchen.

 

We waren eigenlijk van plan om hier een wandeling te doen, maar nee, ook daar hebben we geen zin in... lekker dagje om een verslag over te schrijven...

 

Terug in Exmouth gaan we even naar de duikwinkel naast de camping. We kopen allebei een "mask-strap". Normaal gesproken zit er aan een duikbril zo'n rottig plastic bandje dat je over je hoofd moet trekken. Erg lastig af te stellen en ook redelijk pijnlijk zo nu en dan omdat je haar uit je hoofd wordt getrokken bij het op- en af doen van zo'n ding. Hier hebben ze daar een oplossing voor... een zachte band die met klittenband aan het masker wordt vastgemaakt... ons snorkelplezier wordt steeds groter :-)

 

Om half vier hebben we afgesproken in de pub naast de camping. Hier kijken we samen met Lynn in Gael naar de kwartfinale Rugby Frankrijk - Ierland. Wij snappen allebei nauwelijks iets van de spelregels, maar gelukkig kan het Iers-Franse stel het een en ander uitleggen. Het is erg grappig om hen te horen... Ze spreken samen meestal Frans, maar het aanmoedigen van hun teams gaat toch echt in de eigen taal... "Allez... O la la !"... "Go on !"

 

Na de wedstrijd (ruim gewonnen door Frankrijk, gefeliciteerd Danielle !) rijden we naar de Lighthouse camping. We zetten onze tent op, maken ons diner op de barbecue klaar en rijden daarna weer naar de schildpadden-stranden. Vanavond zien we maar een exemplaar en ook hij/zij komt het water niet uit.

 

Op de terugweg naar de camping staan er weer overal kangaroes. We rijden heel langzaam, zodat we eventueel voor de auto springende kanga's kunnen ontwijken. Dat gaat altijd prima, vanavond hebben we echter geen geluk... zoals gezegd, we rijden heel langzaam, maar dat maakt in dit geval niet uit. Er springt een kangaroe tegen de zijkant van de auto. We schrikken ons allebei te pletter. Rickert kijkt in de achteruitkijkspiegel, maar het is te donker om te zien of het dier op de weg ligt of is weg gesprongen. We durven eigenlijk niet terug te rijden... we rijden door naar de camping en hopen dat het mee viel, dat de ongelukkige kanga gewoon is weggehopt...

 

Voordat we gaan slapen, kijken we even of de auto nog in orde is, gelukkig wel, er is niets te zien van de "botsing".

 

10 november 2003 - Vlamingh Head Lighthouse - Cape Range N.P.

 

We worden pas om acht uur wakker, best bijzonder, want meestal branden we om zes uur al de tent uit. We ontbijten met muesli, pakken alles weer in, kopen opnieuw ijs voor de "eski" en rijden richting het Cape Range National Park.

 

Eerst maar eens even naar het Milyering Visitor Centre. We nemen wat infofolders mee en rijden daarna naar de "campground" die we hadden uitgekozen. We hebben mazzel, er is nog 1 plaatsje vrij en dat plaatsje heeft hartstikke veel schaduw. We hadden daar wel op gehoopt, maar het eigenlijk niet meer verwacht. Op een van de folders die we hebben, staat namelijk dat de meeste "campgrounds" (er zijn er een stuk of 10 in dit park) niet of nauwelijks schaduw hebben. Er is een toilethuisje, vlakbij onze kampeerplaats, we hebben dus eigenlijk een "double-ensuite" !

 

We zetten onze auto neer en lopen over een kleine duin naar het strand. Wauw... de kleur van dit water is echt niet normaal... het is gewoon turkoois (volgens de spellingcontrole schrijf je het zo, vreemd woord...!)

 

 

De rest van de dag vermaken we ons in en om het water. Het snorkelen met mijn pootjesloze bril gaat best goed. Helaas is het zicht vrij slecht omdat het zo hard waait en er dus een heleboel zand in het water zit.

 

Terug bij de auto krijgen de tent en de hangmat weer een mooi plaatsje, ons huisje is weer klaar. Om ons heen hoppen de kanga's, heerlijk om weer in de "bush" te zijn :-)

 

 

Na het eten kruipen we vrij vroeg de tent in... het is koud vanavond !

 

11 november 2003 - Cape Range N.P.

 

Het waaide ontzettend hard vannacht, maar desondanks hebben we heerlijk geslapen. We nemen eerst eens even een kijkje op "ons" strand. Het water lijkt nu nog mooier, omdat de zon achter ons staat. Heerlijk wakker worden zo !

 

Na het ontbijt rijden we naar Lakeside, een strand verderop. Dit wordt aangegeven als een van de beste "snorkel-stranden". We zien er werkelijk weer geweldig uit met onze snorkels op. Vooral mijn knalgroene "bril-in-bril-look" wordt vast een trend.

 

         

 

Gelukkig is deze verkleedpartij niet voor niets geweest... Tijdens het snorkelen zien we ontzettend veel verschillende vissen... in allerlei fantastische kleuren... groen, blauw, geel, paars. Het is echt net alsof we in een tropisch aquarium zwemmen.

 

Tegen een uur of een hebben we er een beetje genoeg van. We rijden terug naar de campground, maar maken eerst nog even een stop bij het Visitor Centre, om de namen van de vissen die we gezien hebben, op te zoeken. Het is helaas allemaal in het engels, maar voor iedereen die echt wil weten wat we gezien hebben... hier komen wat namen: Blue-patch Butterfly Fish, Moorish Idol, Blunt-headed Parrot Fish, Blue-spotted Stingray, Yellowfin Damselfish etc...

 

Terug op de camping genieten we van een lekkere lunch, relaxen we in de hangmat, lezen we wat, spotten we nog wat "turtles", bekijken we de teleurstellende zonsondergang en maken we foto's van onze huisdieren... een paar krabbetjes...

 

12 november 2003 - Cape Range N.P.

 

Vandaag is het tijd voor Turquoise Bay, volgens velen de allerbeste snorkelplaats van het Ningaloo Reef.

 

Er zijn twee snorkel-mogelijkheden, de "bay-snorkel" en de "drift-snorkel". Wij beginnen met het snorkelen in de baai. Hier is weinig stroming en vlakbij de kust zijn koraal en vissen te zien. Het zicht is vrij aardig, beetje zanderig, maar dichtbij kunnen we alles prima zien. Ook hier weer zwemmen we tussen allerlei tropische gekleurde visjes. Kleine, grote, soms in paren, soms in scholen.

 

Meestal snorkelen we naast elkaar zodat we elkaar dingen kunnen laten zien en dus samen kunnen genieten. Op een gegeven moment zwemmen we echter even allebei een andere kant op en dan ineens... Ik zie een donkere vlek... de vlek komt dichterbij... de vlek beweegt zich als een haai... shit, het is een haai... okť, geen paniek, het is vast een ongevaarlijke variant... anders laten ze iedereen hier vast niet zwemmen... gatver, het zijn er twee... ik probeer rustig te blijven, niet te hyperventileren (doe je al gauw door zo'n snorkel als je in paniek raakt)... ongevaarlijk of niet, die beesten zijn zeker zo'n 2 meter en dus behoorlijk angstaanjagend... ik zwem zo hard als ik kan richting het strand... het lijkt ineens heel erg ver... ik kijk om me heen om te zien of Rickert in de buurt is... niet dus... nou ja, eerst maar eens het water uit... gelukkig, ik ben er bijna... ik kan weer staan in elk geval... ik ben al een stuk rustiger geworden... de haaien kwamen niet naar mij toe, maar zwommen juist snel weer weg... niet echt een sein dat ze me zouden willen opeten...

 

Net voordat ik wil gaan staan om de laatste paar meter te lopen, zie ik een schildpad zwemmen. Wauw, dit moet ik toch even zien... haaien of geen haaien, dit is de moeite waard om nog even in het water te blijven ! Gelukkig is Rickert nu wel weer in de buurt en kan ik 'm roepen om mee te genieten van de "turtle". Het is niet zo'n hele grote schildpad, maar daarom niet minder leuk. We zwemmen er naast, er boven, kunnen 'm echt van alle kanten bekijken. Super, dit is echt iets dat we nooit zullen vergeten !

 

Terug op de kant vertel ik Rickert hijgend over m'n ontmoeting met de twee haaien. Ik moet echt op adem komen, ben toch behoorlijk geschrokken. Waarschijnlijk waren het gewoon een paar ongevaarlijke "reef-sharks", maar geloof me, ik wist echt niet hoe snel ik uit het water moet komen...

 

 

Na het op adem komen is het echt tijd voor de "drift-snorkel", met de stroming mee snorkelen dus. We lopen naar de andere kant van de baai en gaan op het aangegeven "entry-point" het water in. De stroming is behoorlijk sterk. Net voordat we onze brillen opzetten en de zee in willen zwemmen, ziet Rickert een donkere vlek in het water... Met mijn haaien-verhaal nog in het achterhoofd zegt hij "Uh, Moniek... ik geloof dat we even wachten met het water in gaan"... en daar achteraan meteen "Oh nee, het is een dolfijn !" Voordat ik mijn bril-in-bril-combinatie op heb, zijn we een half uur verder, dus zeg ik tegen Rickert dat hij maar alleen zo snel mogelijk richting de dolfijn moet zwemmen. Dit is toch een hele bijzondere kans... Rickert zwemt zo hard als ie kan, maar helaas, de dolfijn is een stuk sneller en verdwijnt erg snel uit ons zicht.

 

 

Okť, we hebben hier nu dus al een heleboel visjes, een schilpad, twee haaien en een dolfijn gezien, we zijn benieuwd wat er nog komen gaat :-)

 

We zwemmen (zoals in de info-folder beschreven staat) een meter of twintig de zee in en laten ons daarna door de stroming mee voeren. Wauw, het zicht is hier veel beter en dus kunnen we nog veel meer zien. We weten echt nauwelijks waar we moeten kijken, overal zwemmen gestreepte, gestipte en gevlekte vissen. Na een paar honderd meter komen we uit bij een zandbank en kunnen we weer staan. Geweldig, fantastisch, super, ongelooflijk... hier zijn echt geen woorden voor... wat was dit prachtig !

 

Er zit maar een nadeel aan deze manier van snorkelen. Als we iets wat langer willen bekijken, is dat heel erg moeilijk, omdat tegen de stroming in snorkelen bijna niet mogelijk is. De enige manier om toch alles (of in elk geval zoveel mogelijk) te zien is vrij simpel, we doen de "drift-snorkel" gewoon een paar keer ;-)

 

Later zien we allebei nog een keer een haai, maar nu ben ik niet meer zo bang. Leuk is anders, maar ik durf 'm nu wat langer te bekijken. Ook nu weer zwemt hij heel snel weg, ik ben vast niet lekker genoeg !

 

We hebben helaas geen onderwatercameraatje, dus moeten jullie het doen met vanaf het strand genomen foto's... niet echt vervelend...

 

 

De rest van de dag doen we erg weinig. We genieten van de rust op ons schaduwrijke kampeerplekje.

 

13 november 2003 - Cape Range N.P.

 

Vandaag verlaten we ons mooie schaduwrijke plekje omdat we verder richting het zuiden willen reizen. Na het ontbijt rijden we nog ťťn keer naar Turquoise Bay, nog 1 keer doen we de "drift- & baysnorkel". Wauw, dit is echt een heel mooi stukje AustraliŽ !

 

We verkennen nog wat andere baaitjes, o.a. Oyster Stacks. Ook hier zien we weer heel veel verschillende (ook erg grote...) gekleurde vissen. We kamperen uiteindelijk bij Yardie Creek. Deze kampeerplaats is absoluut niet vergelijkbaar met onze heerlijke plek van de afgelopen dagen. Het waait keihard, er is geen schaduw en ook de schildpadden lijken ergens anders te zwemmen.

 

         

 

We hebben hier wel een prachtige zonsondergang...

 

14 november 2003 - Cape Range N.P. - Coral Bay

 

Het is een wonder, maar we zijn niet weg gewaaid vannacht. We hadden onze tent op een plekje neergezet waar we nauwelijks beschutting hadden. Niet omdat ons dat nou zo handig leek ofzo, nee... we konden nergens anders de haringen de grond in krijgen.

 

Na het ontbijt wilden waren we eigenlijk van plan de Yardie Gorge wandeling te doen, maar we hebben er allebei geen zin in. Toch voelt het raar om 'm niet te doen. Is het niet zonde... Om een lang verhaal kort te maken, we doen het niet.

 

We willen vandaag via de route langs de kust naar Coral Bay rijden. De track is alleen toegankelijk voor 4WD's. Vooral aan het begin van de track is duidelijk waarom, we moeten door heel zacht zand naar de overkant van de (droogstaande) "creek". Maar natuurlijk is dat voor ons autootje geen probleem !

 

    

 

Op de rest van de track hobbelen we behoorlijk heen en weer, maar de weg op zich is niet erg moeilijk. Het uitzicht is prachtig, witte duinen, blauwe zee.

 

Rond een uur of ťťn komen we aan in Coral Bay. We rijden meteen de camping op en bespreken een plaatsje. Het is een verschrikkelijke camping, iedereen staat erg dicht op elkaar.

 

Later wordt het nog erger, de groep die tegenover ons kampeert, zet de muziek hard aan... heerlijk, dat kon er ook nog wel bij... Ze drinken allemaal erg veel bier en kunnen daar niet allemaal even goed tegen... tegen een uur of vier loopt 1 van het stel te lallen over de camping. Hij valt allerlei mensen lastig, erg gÍnant.

 

We gaan eerst maar eens het dorp verkennen. Het is niet veel meer dan een hoofdstraat met allerlei soorten accommodatie, waaronder twee "caravanparks". Het andere park ziet er veel beter uit... als we dat hadden geweten, waren we nooit op het eerste gaan staan !

 

We lopen langs het mini-winkeltje van Coral Bay Adventures. Ik heb hen een tijdje geleden een email gestuurd om te vragen of ze speciale "travelagent deals" hebben en die hebben ze ! Normaal kost een Manta Ray tour $115,- per persoon, wij betalen maar $60,- p.p. Niet gek ! Er is echter een voorwaarde, er moeten nog drie anderen mee en die hebben zich nu nog niet aangemeld. We spreken af dat we morgenochtend vroeg weer langs komen, hopelijk hebben ze dan wel genoeg mensen.

 

Voordat we gaan slapen bellen we weer eens de familie. Gezellig !

 

15 november 2003 - Coral Bay

 

We hebben echt nauwelijks geslapen vannacht, de groep luidruchtige AustraliŽrs die gistermiddag al voor een hoop overlast op de camping zorgden, heeft ons de halve nacht wakker gehouden. Ze kwamen om een uur of tien terug na een avond in de kroeg. En dat was te merken... hard praten, schelden en lachen... we hebben er tot een uur of twee van mogen genieten...

 

Om half acht loop ik naar de "bookings office" van Coral Bay Adventures. Even checken of er al mensen bij zijn gekomen voor de tour... Er zijn na ons nog twee namen op de lijst gezet. Dat betekent dat we nog maar 1 iemand nodig hebben... En daar hebben we nog tweeŽneenhalf uur de tijd voor... Voordat ik terug loop naar de camping, haal ik nog even een paar broodjes. Hier in Coral Bay zit namelijk een echte "warme bakker", heerlijk om weer eens vers brood te eten !

 

Rickert is nu ook wakker. Inmiddels is het duidelijk dat de groep nog een nachtje blijft... goed, dan gaan wij dus naar de andere camping. Met onze broodjes rijden we naar het strand. We picknicken met uitzicht op de golven. Om een uur of negen vraagt Rickert nog eens of er al iemand bij is gekomen. En ja dus... we hebben geluk, er is nog een stel bijgekomen en dus gaat het door... we gaan vandaag met Manta Rays zwemmen.

 

Terwijl we terug lopen naar de auto zien we Lou en Christa. We hebben hen een aantal dagen niet gezien en waren er dus eigenlijk vanuit gegaan dat zij al lang weg zouden zijn uit Coral Bay, maar niet dus. We hebben elkaar blijkbaar misgelopen in Cape Range. Ze hebben ook een Manta-tour geboekt, maar bij een andere organisatie. Nou ja, we zien elkaar straks vast weer, we staan op de zelfde camping.

 

Om tien voor tien verzamelen we ons bij Coral Bay Adventures. We zijn dus met z'n zessen. Een Zwitsers stel, een Ierse jongen, een Schots meisje en wij met z'n tweeŽn. We worden begeleid door Rex, de schipper en Lindy, een zwemster die ons zal begeleiden tijdens het snorkelen en zwemmen.

 

Markus en Andrea, het Zwitserse stel, hebben een hele mooie digitale camera incl. waterdichte hoes bij zich. Ook zij hebben een website (www.trilab.ch/triptrack) waarop ze hun reisverslagen en foto's zetten. We vragen of ze na vandaag wat foto's naar ons zouden willen mailen. Geen probleem zegt Markus, we zetten ze wel even op een cd-tje... wat is het toch handig dat dat allemaal kan !

 

We varen eerst naar een andere baai. Boven de boot vliegt een "spotter-plane". Dit vliegtuigje probeert de enorme roggen voor ons te lokaliseren. Er wordt verteld wat we wel en niet mogen doen als we de roggen zien, wat we min of meer kunnen verwachten etc. En dan is het echt zover... Er zijn Manta's gevonden. Iedereen heeft z'n wetsuit inmiddels al aan, de flippers worden nu ook aangedaan en de bril met snorkel wordt opgezet. Lindy gaat als eerste in het water en houdt haar arm omhoog om aan te geven waar ze is. En daar gaan we... met z'n zessen glijden we in het water en zwemmen we zo hard als we kunnen naar Lindy (en hopelijk de roggen) toe...

 

Het is hartstikke vermoeiend om zo hard te zwemmen, maar we worden beloond. Ineens zien we hem/haar, een enorme Manta Ray. Het zicht is helaas niet erg goed, maar desondanks kunnen we genieten van de dans die het dier op lijkt te voeren. Ze (we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat het een "ze" is) zwemt zo sierlijk, het is prachtig om te zien. Jammer genoeg verdwijnt ze al heel snel weer. Wauw het was erg snel, maar toch heel bijzonder. Het was zo'n enorm dier... Ze was echt zeker een meter of drie breed, erg indrukwekkend.

 

We blijven in het water en zwemmen braaf achter Lindy aan. Ze kan erg hard zwemmen en maakt het redelijk moeilijk voor ons om haar bij te houden. En daar is de tweede (of is het de zelfde ?!)... nu krijgen we wat meer tijd om haar te volgen. Ik zwem ongeveer ter hoogte van haar hele lange staart. Wat een uitzicht... ik hoop echt dat de foto's die Markus maakt goed lukken !

 

 

 

Lindy vraagt of iedereen de Manta gezien heeft. Ja dus. Dan moeten we allemaal de boot weer in. Rex zegt dat we een beetje moeten opschieten. Iets later begrijpen we waarom hij zo'n haast heeft. De piloot van het vliegtuigje heeft niet alleen roggen, maar ook een enorme haai gelokaliseerd... en deze keer is het geen ongevaarlijk reef-sharkje, maar een bijna vijf meter lange, mogelijk erg hongerige Tiger Shark !!! Nadat we allemaal veilig en wel in de boot zitten, laat Rex nog even zien hoe onze vijand eruit ziet... hmmm, da's wel wat anders dan zo'n klein haaitje...

 

De rest van de dag snorkelen we bij het Outer Reef. We vonden de vissen in Turquoise Bay mooier (daar zagen we er veel meer en leken er ook veel meer soorten rond te zwemmen), maar het koraal is hier compleet anders. Bijna de hele zanderige oceaanbodem wordt bedekt door koraal in alle soorten en maten.

 

 

 

 

 

 

 

 

We waren van te voren gewaarschuwd door Rex dat er waarschijnlijk een hele groep ongevaarlijke haaitjes (in deze baai komen geen grote haaien, zeggen ze) zou rondzwemmen. Toch als je er dan ineens boven hangt... het geeft een beetje een raar gevoel. Het is in elk geval een prima manier om onze haaien-angst te overwinnen. Schrokken we een paar dagen geleden nog van twee haaitjes, nu snorkelen we boven een stuk of dertig van die beesten !

 

Het zien van de Manta's was erg bijzonder, maar naast of boven een schildpad zwemmen is misschien we minstens zo leuk ! Het is zo mooi om te zien hoe relaxed die beesten zich door het water bewegen. Hun poten gaan heel erg langzaam heen en weer, maar ondertussen zijn ze hartstikke snel. Tijdens deze snorkeltrip zien we er vier, dit is echt een van de hoogtepunten van deze reis :-)

 

Om een uur of twee zijn we weer terug op het strand. We hebben ontzettend genoten van alles dat we gezien hebben, maar om nou te zeggen dat we dat aan de organisatie te danken hebben... niet echt. Het snorkelen met de Manta Rays duurde (dankzij Mr Shark) maar een paar minuten terwijl dat toch wel een beetje de reden is waarom mensen deze tour boeken. Bij de omschrijving van de tour stond o.a. dat de bemanning ook op zoek zou gaan naar "wildlife" zoals dolfijnen, schildpadden en dugongs (zeekoeien). We hadden dus verwacht dat er wat actiever mee gezocht zou worden tijdens het snorkelen, maar helaas... Lindy heeft maar heel even met ons mee gesnorkeld en was nauwelijks enthousiast. Ze zwom bijvoorbeeld hard door op het moment dat we de eerste "turtle" zagen, terwijl we haar verteld hadden dat het toch wel een beetje onze droom was om naast zo'n dier te zwemmen. Nou ja, we hebben toch erg genoten.

 

Na de tour rijden we wederom naar de bakker voor een lekker pie-tje (een soort vleespasteitje). Daarna rijden we terug naar de camping en zetten we onze tent op. Om een uur of vijf lopen we naar de andere camping. Markus en Andrea staan daar nog steeds, ze waren onze buren gisternacht. We nemen een paar lege cd-rommetjes mee zodat wij de foto's ook kunnen gebruiken voor onze site.

 

De rest van de avond kletsen we met de Zwitsers. Het is een hartstikke leuk stel. Andrea is lerares Engels en Italiaans en Markus heeft z'n eigen IT-bedrijfje. Ze spreken allebei vloeiend engels en de communicatie verloopt dus prima. We eten samen met hen bij het Reef Cafe de Saturday-special, gepaneerde gefrituurde garnalen met een salade of friet en een drankje voor maar $10 p.p. Het smaakt prima.

 

We spreken af dat wij een keer naar Bern komen (daar wonen zij) en dat zij echt een keer naar Amsterdam moeten komen. Gezellig !

 

Terug op de camping lopen we nog even langs Lou en Christa. Ook hier blijven we weer erg lang hangen... uiteindelijk rollen we tegen elf uur pas onze tent in.

 

16 november 2003 - Coral Bay - Carnarvon

 

Nadat we alles weer hebben ingepakt (soms worden we een beetje gek van al dat ge-inpak...) rijden we nog 1 keer naar de "bakery". We halen twee heerlijke "pies". Na dit wat aparte ontbijtje rijden we richting het zuiden.

 

Om half een rijden we Carnarvon in. We gaan naar de camping waar we met Lou en Christa hebben afgesproken en maken daar meteen gebruik van de wasmachines... Dat was wel nodig... Cape Range National Park was super, maar echt alles dat we aan hebben gehad of dat met de zeelucht in aanraking is geweest, is plakkerig, zout, stoffig of gewoon heel erg smerig.

 

's Middags halen we boodschappen voor de komende week. In Monkey Mia en Denham (daar gaan we vanaf morgen heen) zijn wel winkels hoor, maar waarschijnlijk is alles daar een stuk duurder. De meeste dingen kopen we hier dus alvast.

 

Voordat we gaan eten vallen er al af en toe een paar druppels, maar terwijl we in de "campkitchen" zitten te genieten van onze BBQ-maaltijd, begint het echt te regenen. Gelukkig is het af en toe droog zodat we niet zeiknat de tent in hoeven te kruipen.

 

Buiten is het koud en nat, in onze tent is 't heerlijk warm... wat zullen wij lekker slapen !

 

17 november 2003 - Carnarvon - Monkey Mia

 

Nog voor het ontbijt pakken we alles behalve de tent in en rijden we naar een garage. We hebben namelijk gezien dat aan de binnenkant van een van onze wielen olie heeft gelekt. Natuurlijk hoort dat niet en moet het gerepareerd worden, maar als het kan willen we daarmee wachten tot we in Perth zijn. Daar blijven we namelijk toch een paar dagen en is het dus niet erg om te moeten wachten tot de auto gerepareerd kan worden. We hebben geen idee of het veilig is om te wachten en vragen dus advies aan een "mechanic"... "She'll be right" is zijn antwoord. Voor iedereen die geen "Aussie Slang" verstaat, vrij vertaald betekent dit : het komt wel goed, maak je niet druk, het kan wel wachten... Mooi, dan rijden we dus nog even door met onze lekkende wiel en laten we het in Perth fixen.

 

We halen nog even mail op, hier in Carnarvon en rijden daarna naar Monkey Mia. Een lange (zo'n 350 km) en voor een groot deel vrij saaie rit. Alleen van Denham naar Monkey Mia kunnen we genieten van prachtige vergezichten, de rest is niet erg afwisselend.

 

Om een uur of half vijf komen we aan in Monkey Mia. Het complex naast het beroemde dolfijnen-strand is nu nog groter geworden. We kunnen kiezen uit allerlei vormen van accommodatie, er zijn cabins, luxe hutten, motelkamers etc... wij kiezen voor een simpele "campsite". We zetten de tent op en hangen de hangmat op en nemen daarna even een kijkje op het strand.

 

Het strand van Monkey Mia is vooral bekend om de dolfijnen die hier vrijwel elke dag komen. Ze krijgen van de "rangers" elke dag ongeveer een kwart van hun dagelijkse behoefte aan vis. Zo blijft het voor de dolfijnen noodzaak om te blijven jagen en blijven ze dus min of meer wild. Het is een behoorlijk toeristisch geheel. Elke keer dat de dolfijnen zich melden, moeten alle aanwezigen in het ondiepe water een lijn vormen. Soms schijn je met wel 100 man op een rij te staan... De dolfijnen mogen niet aangeraakt worden, maar de "ranger" kiest wel een paar mensen uit die een visje mogen voeren. De rest staat erbij en kijkt ernaar.

 

Ondanks het niet erg natuurlijke karakter van deze ontmoetingen met dolfijnen, is het toch bijzonder om ze van zo dichtbij te kunnen bekijken. Tijdens onze vorige reis zijn we hier alleen overdag geweest, nu blijven we twee nachtjes slapen. Hopelijk zien we een heleboel "Flippers"...

 

Het is vanavond echt hartstikke koud (13 'C), Rickert wil desondanks van onze hangmat genieten en heeft dť oplossing bedacht... voordat we gaan slapen, ligt hij met slaapzak en al in de hangmat te lezen...

 

18 november 2003 - Monkey Mia

 

We hebben geluk, zowel 's ochtends als 's middags krijgen we bezoek van een aantal dolfijnen. Hieronder een fotoverslag :

 

    

 

    

  

    

 

    

 

19 november 2003 - Monkey Mia - Francois Peron National Park

 

Gisteravond kwamen we er achter dat onze accu helemaal leeg is.  Vreemd, we hebben wel de laptop gebruikt (die via een "convertor" stroom gebruikt van de accu), maar dat hebben we al zo vaak gedaan en is nog nooit een probleem geweest. Nadat we 's ochtends nogmaals de dolfijnen gezien hebben, vragen we onze camping-buren om hulp...

 

We bevestigen de startkabels aan hun en onze auto en proberen te starten. Dat gaat dus niet... onze accu is zo leeg, hij moet eerst opgeladen worden. De buurman laat de motor draaien en ongeveer een kwartier later heeft onze accu weer genoeg "power". Mooi, dan gaan we nu zo snel mogelijk naar Denham, een plaatsje zo'n 25 km verderop.

 

We rijden eerst naar de Caltex Servo (zie onze "wist je dat"- pagina voor de vertaling). Na een accu-test verwijzen ze ons naar een "Auto Electrician", de accu is nog goed zeggen ze... er is iets mis met de stroomtoevoer, iets elektronisch dus.

 

De man vertelt ons dat onze "regulator" de oorzaak is van het probleem. Onze accu krijgt te veel stroom van de motor en dat zorgt ervoor dat het zuur dat erin zit begint te koken. Uiteindelijk zorgt het ervoor dat de accu niet meer doet wat hij hoort te doen. Hij wordt wel opgeladen, maar kan de stroom niet goed vasthouden. Eric's (de monteur) advies is dan ook : nieuwe accu en nieuwe "regulator". We bellen naar het autoverhuurbedrijf en vijf minuten later krijgen we akkoord. Het is een half uur werk zegt Eric... drieŽneenhalf uur later vertrekken we... we hebben z'n levensverhaal, z'n toekomstplannen en nog veel meer gehoord...

 

Bij het tankstation komen we Lou en Christa weer eens tegen. Zij hebben vannacht in het Francois Peron National Park overnacht. Ze vertellen dat er erg veel vliegen waren en erg weinig schaduw. Volgens de infofolder zijn er "thorny devils" in overvloed, maar Lou en Christa hebben alleen 1 dode gezien. Jammer, tijdens onze vorige reis door AustraliŽ hebben we maar 1 zo'n beestje gezien en we hadden eigenlijk gehoopt er deze keer nog een paar te zien.

 

We zeggen voor de zoveelste keer onze Duitse medereizigers gedag (zij gaan vandaag naar Kalbarri) en rijden naar het Francois Peron National Park. Het is inmiddels al na tweeŽn. We hebben geen zin om een heel eind te rijden en besluiten dus op de eerste campground te overnachten. We rijden de "Big Lagoon Campground" op en zien dat er een andere auto staat. Het blijkt de auto van Tim en Emily te zijn. Het Australische stel dat we hebben leren kennen in Kooljaman en daarna nog twee keer zijn tegen gekomen. Leuk om hen weer te zien. Ze vragen of we zin hebben in een "tuna-salad"... Natuurlijk... dus iets later zitten we met z'n vieren te genieten van een heerlijke gezonde salade.

 

De rest van de dag doen we vrij weinig. We kletsen met Tim en Em over van alles en nog wat. 's Avonds is het, net als de afgelopen dagen, erg koud. Vooral de wind zorgt ervoor dat we allemaal in lange broek en trui zitten. Rickert maakt een heerlijke "noodle soup" voor ons allemaal die we opeten onder de luifel van "the palace", de tent van Tim en Emily. Zonder wind is het meteen een stuk aangenamer.

 

Om een uur of tien liggen we in onze tent. Alles klappert, hopelijk blijft alles staan vannacht...

 

20 november 2003 - Francois Peron National Park

 

De tent heeft het overleeft, we zijn niet weg gewaaid vannacht ! We hebben het met de "Aussies" over typisch Australische en Nederlandse gerechten. Ineens bedenk ik me dat we alle ingrediŽnten hebben voor wentelteefjes... Tsja, hoe vertaal je dat... Rickert bedenkt "Turn over bitches"... ik bak ze voor ons allemaal. Het smaakt erg goed, moeten we eigenlijk vaker doen.

 

 

Tijdens en na het ontbijt hebben we het over van alles en nog wat met Tim en Emily. Een van de dingen waar we het over hebben is het huwelijk. Zij zijn vrij gelovig en zijn pas samen gaan wonen na hun bruiloft. Het is interessant om het met hen te hebben over hun beleving van de grote "getting married" stap. Voor hen was het echt het begin van een nieuw leven terwijl er voor ons, als we nu zouden trouwen, nauwelijks iets verandert. Het is leuk om te merken dat we heel erg verschillen, maar toch vanaf het begin goed met elkaar konden opschieten.

 

Tegen half twee verlaten we eindelijk ons mooie plekje aan het Big Lagoon. Het was erg gezellig vanochtend en het ontbijt en onze gesprekken hebben ervoor gezorgd dat we nu pas weg rijden...

 

We rijden richting Cape Peron, het puntje van dit schiereiland. Lou en Christa hebben ons verteld waar de dode "Thorny Devil" lag, hij ligt er nog steeds. We maken allerlei foto's. Klinkt een beetje luguber, maar het valt erg mee. Het stekelige reptieltje is nog helemaal in tact en het is nauwelijks te zien dat hij niet meer leeft. Dit is dus de kans om 'm op ons gemak van alle kanten te fotograferen...

 

    

 

 

Na deze fotosessie rijden we naar de "Bottle Bay Campground", we waren van plan om hier vannacht te overnachten, maar er is inderdaad bijna geen schaduw. Daarbij vliegen er ongeveer een miljoen vliegen waar vooral Rickert helemaal gestoord van wordt. We besluiten eerst maar een een kijkje te nemen bij Cape Peron. We lopen een stukje over de rode zandduinen richting Skip Jack Point.... We kijken naar het strand en de oceaan. Er staan, zwemmen en vliegen een heleboel "Cormorants", een soort aalscholvers. Maar dat is niet alles... even later ziet Rickert iets in het water, het zwemt... het blijkt een groep van een stuk of zes dolfijnen te zijn. Gaaf !

 

  

 

Vanaf de andere "lookout" zien we een half uur later ook nog "dugongs" (zeekoeien), haaien, allerlei roggen en schildpadden. Wauw, het is echt hartstikke bijzonder, om vanuit deze rode duinen, zoveel verschillende dieren bij elkaar te zien.

 

         

 

We overnachten vandaag toch op de Bottle Bay Campground. Schaduw hebben we inmiddels niet meer nodig. Het is al tegen zessen en dus bijna donker. Morgen-ochtend gaan we nog een keer terug naar de "lookout"... misschien dat we nog meer moois zien...

 

21 november 2003 - Francois Peron National Park - Eagle Bluff

 

We zijn zo ongeveer weggewaaid vannacht... wat een wind... Na een heerlijk ontbijtje gaan we voor de tweede keer naar het uitkijkpunt van Skip Jack Point. Uiteindelijk gaan we daar pas drie uur later weer weg. Fantastisch, wat een hoop dieren kun je hier zien zeg... hele scholen Manta Rays, een dolfijn, een paar haaien, een aantal hele grote roggen en hier en daar een schildpad... wauw ! We hebben geprobeerd foto's te maken, alleen die van de Manta's zijn vrij goed gelukt :

 

 

 

 

 

Na deze met spot-ochtend, rijden we naar de Herald Bight campground. We hebben van Rob en Ger gehoord dat de rechter kampeerplaats het mooiste is... inderdaad dat is de mooiste plaats met de meeste schaduw, maar helaas, er staat al iemand. De andere plaatsen zijn lang niet zo mooi en dus rijden we, na een korte rit over het strand, weer weg... Tenminste dat was de bedoeling... We zitten voor het eerst tijdens deze reis vast... "bogged" noemen ze dat hier. We laten eerst onze banden een beetje leeg lopen, dan hebben ze meer grip in het zand. Met onze schep (gebruiken we die ook eens) halen we het zand voor en achter de banden weg. Het is even zweten met de 40'C die het nu zo ongeveer is, maar zo'n tien minuten later rijden we de campground weer veilig af !

 

Er lijkt soms echt geen eind te komen aan de hoofdweg die door het park loopt... het is een eindeloze rode zandweg... Onderweg nemen we de dode "Thorny Devil" in een doosje mee, we willen 'm ergens op een duidelijke plaats neer leggen zodat de "ranger" hem mee kan nemen. Wellicht kan ie gebruikt worden voor de "display" die ze hebben bij het Visitor Centre van het park.

 

Voordat we het park uit rijden, nemen we nog even een duik in de "hot tub" bij de Peron Homestead. Het water is hartstikke warm, te warm om er echt van te kunnen genieten eigenlijk. Rickert blijft wel even erin zitten, maar ik hou het vrij snel voor gezien.

 

We laten bij het infobord, dat bij de ingang van het park staat, een berichtje voor Tim en Em achter. We hadden afgesproken morgen in Denham eventueel samen de finale Rugby te kijken, maar wij hebben besloten toch door te rijden naar Kalbarri. We leggen de dode "Thorny Devil" in een hoekje, hopelijk doet de "ranger" er iets mee.

 

Terug in Denham doen we even een paar boodschapjes en daarna rijden we naar "Eagle Bluff", vlakbij een prachtig uitkijkpunt kunnen we gratis overnachten. Eigenlijk hadden we een "permit" moeten halen bij een kantoortje in Denham, maar omdat dat gesloten was, zeiden ze bij het Visitor Centre dat we gewoon moesten gaan, zonder "permit" dus.

 

Het is vrij winderig, maar we vinden voor de tent een mooi plekje achter een bosje... hij gaat nu maar een beetje heen en weer...

 

Na alweer een prachtige zonsondergang, wordt het heel erg snel heel erg donker... voor het slapen gaan, genieten we nog even van een hele mooie sterrenhemel !

 

22 november 2003 - Eagle Bluff - Kalbarri

 

De wind is vannacht gaan liggen, we hebben dus toch nog een rustige nacht gehad. Om ca. half zeven worden we wakker, de vliegen zitten letterlijk op ons te wachten, het hele horgaas van de tent zit vol... Gelukkig zitten ze allemaal aan de buitenkant !

 

Nadat we hebben ontbeten met cornflakes en vanillevla (ja je moet wat als je restjes probeert op te maken...) rijden we richting de eerste toeristische stop van vandaag, Shell Beach. Dit is, de naam zegt het al, geen zandstrand, maar een strand met miljoenen witte schelpjes. Heel apart.

 

    

 

Hierna rijden we naar stop nummer twee : Hamelin Pool en de "Stromotolites". Het is te ingewikkeld om uit te leggen wat stromatoŲlieten (ik hoop dat dit inderdaad het Nederlandse woord ervoor is) zijn, maar het komt erop neer dat het een van de oudste levende organismen zijn... Tijdens de vorige reis hebben we hier prachtige artistieke foto's gemaakt, al zeggen we het zelf... Deze keer ziet het er een stuk saaier en droger uit, het is eb. We maken wel een paar foto's maar nee... echt bijzonder is het niet.

 

    

 

Onderweg naar Kalbarri zien we nog een restje "wildflowers"... we zijn net iets te laat eigenlijk, want een maand geleden stond het hier nog helemaal vol met kleurrijke bloemen.

 

Zo'n driehonderd kilometer later komen we aan in Kalbarri. Hier overnachten we vandaag. Maar voordat het zover is... eerst is het tijd voor iets anders... de finale van de World Cup Rugby, AustraliŽ speelt tegen Engeland. Een van de plaatselijke pubs vertoont "the Game" op een groot scherm. Als we een half uur voor aanvang binnen komen zijn er alleen achteraan nog een paar stoeltjes vrij, goed daar gaan we dus zitten.

 

We zijn absoluut geen rugbyfans, maar ja, zo'n voor AustraliŽ belangrijke "match" mogen we niet missen natuurlijk. We snappen sinds Ierland - Frankrijk gelukkig iets meer van de spelregels. Het is ontzettend spannend. De Wallabies (het Australische team) openen de score, maar daarna staat Engeland een tijd lang op voorsprong. Er zijn twee helften van 40 minuten. AustraliŽ maakt in de laatste minuut gelijk, het staat 14-14. Het wordt steeds warmer in de kroeg, zowel de Aussies als de "Pommies" (Engelsen) beginnen steeds harder te schreeuwen. Zonder enige vorm van agressie overigens, erg gezellig ! Er wordt verlengd, twee keer 10 minuten extra. Engeland scoort vrij snel, het staat nu 17-14... Australie geeft niet op en maakt twee minuten voor het einde van de verlenging weer gelijk... Aargh... dit is niet goed voor onze stembanden... wij gillen nu ook : Go Aussies ! En dan... een paar seconden voor het einde van de tweede verlenging... Engeland scoort... 20-17 is de eindstand... "England... World Champions !"

 

Na de wedstrijd eten we "shark & chips"... tsja, "fish & chips" is zo gewoon :-)

 

Voordat we gaan slapen, typ ik nog even wat voor de website terwijl Rickert zich vermaakt met de tijdschriften die hij heeft gevonden in de "campkitchen".

 

23 november 2003 - Kalbarri - Geraldton

 

We worden wakker om een uur of zeven, niet van de zon deze keer, het is hartstikke bewolkt. Hopelijk trekt het straks een beetje open !

 

Na het ontbijt rijden we naar de "Z Bend". Dit is een deel van het Kalbarri National Park. De lucht is inmiddels gelukkig een stuk blauwer dan vanochtend. Tijdens onze vorige reis zijn we hier niet heen gereden omdat de weg destijds te ruig voor onze oude Ford Falcon leek. Nu met onze 4WD lijkt het alsof we over asfalt rijden, de weg is echt prima onderhouden.

 

         

 

De wandeling is ongeveer 1 km (retour) en brengt ons naar een mooie "lookout". Het is behoorlijk druk vandaag. Het is grappig om te zien hoe mensen zich gedragen op zo'n uitkijkpunt... de een blijft een hele tijd staan en geniet stil van het uitzicht, een ander vertelt heel hard aan z'n vrienden wat hij van het uitzicht vindt en weer een ander maakt alleen een foto en draait zich weer om...

 

 

Wij nemen zoals gewoonlijk de tijd om te genieten van het prachtige uitzicht en maken allerlei foto's, hieronder een panorama :

 

 

Na deze "lookout" rijden we naar het beginpunt van de wandeling (weer ca. 1 km return) naar de "Nature's Window". Het heet zo omdat je hier door een gat in een rots naar de "gorge" kunt kijken. De rots vormt een soort passe-partout. Dit is de zoveelste "gorge" die we gezien hebben, maar absoluut de moeite waard ! Natuurlijk maakt iedereen hier de zelfde foto's... wij ook...

 

Na deze twee wandelingen rijden we terug naar het stadje. We tanken even en doen wat boodschappen, daarna rijden we langs de kust naar het zuiden. Onderweg stoppen we bij "lookouts" met namen als Red Bluff, Natural Bridge en Island Rock. Net als de vorige keer (dit hebben we ook tijdens de vorige reis gedaan) is het allemaal hartstikke mooi.

 

    

 

    

    

De weg naar Geraldton lijkt is erg mooi. We rijden langs graanvelden met hier en daar zonnebloemen... dit lijkt meer op Frankrijk dan op AustraliŽ !

 

Tegen het eind van de middag komen we aan in Geraldton, we rijden de camping op en wie zien we daar weer... Lou en Christa. We hadden niets afgesproken en dachten eigenlijk dat zij allang voorbij Geraldton zouden zijn, maar niet dus... Gezellig om ze weer eens te zien :-)

 

's Avonds bellen we Esther en Erik. Leuk om weer eens lekker bij te kletsen. Ze hebben net als wij erg veel zin in oud en nieuw... dat gaan we samen met hen in Sydney vieren !

 

24 november 2003 - Geraldton - Cervantes (Pinnacles)

 

We hebben van Lou en Christa gehoord dat het Museum of Western Australia hier in Geraldton een "must" is. Er is op dit moment een expositie met foto's van dieren. We gaan er heen en inderdaad, de foto's zijn prachtig. Close-ups van walvissen, parende padden, vechtende reigers, in het zand verstopte slangen etc... De foto's zijn door mensen uit allerlei verschillende landen gemaakt. We moeten nog een heleboel reizen maken... er is nog zoveel moois te zien :-)

 

In het zelfde museum is ook een permanente tentoonstelling over de Nederlandse schepen te zien. Er zijn er hier voor de kust nogal wat vast komen te zitten ! Er is van alles te zien over de Batavia en de andere schepen. Interessant en gek tegelijk om hier, aan de andere kant van de wereld, al die verhalen over Nederlanders te horen en te lezen.

 

De tweede aanrader van Lou en Christa had te maken met onze gezamenlijke hobby, lekker eten ! Geraldton staat bekend om z'n "crayfish" (kreeften). Op dit moment zijn ze erg goedkoop. Die kans kunnen we niet laten liggen natuurlijk. We rijden naar een van de viswinkels en inderdaad, dit is niet duur... voor $12 hebben we een hele gekookte (nu nog ingevroren) kreeft. Hmmm, daar gaan we straks van smullen !

 

Goed, dat was Geraldton, op naar de Pinnacles !

 

We hebben met Lou en Christa afgesproken op de camping in Cervantes, het dorpje bij de Pinnacles. Lou wilde graag een vissoep maken en stelde voor dat voor ons vieren te doen. Prima plan natuurlijk. We zetten onze tent op en rijden naar het Nambung National Park, in dit park staan de Pinnacles. We zijn hier tijdens onze vorige reis al drie (!!!) keer geweest. Elke keer was het weer anders omdat we elke keer ander weer hadden. Nu is het hartstikke bewolkt. Het regent nog net niet, maar het scheelt niet veel...

 

 

Het is ook nu weer leuk om al die gekke rotsen in het gele zand te zien, maar mooie foto's maken is er niet echt bij. De lucht is grauw en het zand is daardoor niet zo geel. Hieronder staan een aantal foto's, de eerste hebben we tijdens onze vorige reis met mooi weer (weliswaar met filter) gemaakt, de rest vandaag... zoek de verschillen :

 

 

 

    

 

Terug op de camping bekijken we de foto's van vandaag op de laptop. Rickert maakt ondertussen een heerlijke voorafje klaar... kreeft met knoflooksaus ! Daarna is het tijd voor de Italiaanse vissoep van Lou. We willen net gaan opscheppen als het begint te regenen. Shit, dit is wel een erg slechte timing... We pakken alles op, inclusief stoelen en een tafeltje en verhuizen naar de "campkitchen" die ze gelukkig hebben op deze camping. Tweede poging... Lou schept onze kommetjes vol... hmmmm, dit is erg lekker. Er zit gewone vis (King Fish), garnalen, calamari en mosselen in, erg lekker ! Dit is overigens echt ons afscheidsdiner... nou ja, het laatste gezamenlijke etentje in AustraliŽ in elk geval. Misschien zien we ze wel weer in Nieuw Zeeland...

 

    

 

Het blijft de rest van de avond miezeren, gelukkig is het heerlijk warm en droog in onze tent :-)

 

25 november 2003 - Cervantes (Pinnacles) - Perth

 

We waren van plan om ook vanochtend nog even naar de Pinnacles te rijden, maar helaas, helaas... het regent nog steeds zo nu en dan. Het zal er dus niet anders uitzien dan gistermiddag. Jammer.

 

Vandaag is voorlopig de laatste keer dat we Lou en Christa zullen zien. We hebben het erg gezellig gehad, al die avonden dat we op de zelfde camping stonden. Inmiddels volgen ook hun vrienden onze website en daarom voor hen :

 

 

We rijden voor een deel langs de kust verder naar het zuiden. En dan is het eindelijk zover... na 3 jaar zijn we weer terug in onze "hometown" Perth. We hebben hier tijdens onze vorige reis ca. 2 maanden gewoond en gewerkt. Leuk om nu weer hier te zijn !

 

We rijden eerst even naar Hillary's Boat Harbour. Hier vandaan vertrekken "whale watch" boten. Volgens de Lonely Planet kosten de tours maar $ 20... dat is wel erg goedkoop ! We halen wat folders op, kunnen we bedenken wat we precies willen doen.

 

Daarna rijden we naar het centrum, we kunnen eindelijk weer eens post ophalen. Omdat Rickert over een paar dagen (29 november) jarig is, zijn er allerlei leuke kaarten en pakketjes. We maken ze meteen open, vieren we nu alvast een beetje z'n verjaardag. Namens Rickert, dank je wel, Marianne, MariŽl, Elly, Rob en Erna !

 

We lopen en rijden de rest van de middag een beetje door de stad. Het bedrijf waar ik folders voor heb uitgedeeld drie jaar geleden bestaat niet meer (of zit op een andere plek), maar ons appartement in de wijk Highgate staat er nog wel. Grappig om alles te zien, er is echt niks veranderd.

 

    

 

Vanuit de stad bellen we Cameron. Dit is een AustraliŽr die in het Nissan-gebouw werkte waar Rickert de catering deed. Hij heeft ons uitgenodigd bij hem te logeren tijdens ons verblijf in Perth. We spreken af dat wij nu naar het Kings Park rijden en dat we hem straks, als hij ons belt, ergens oppikken.

 

In het Kings Park liggen we even heerlijk in het gras, lekker relaxen. Even later, terwijl we door het park slenteren om wat foto's van de skyline te maken, belt Ger. Zij is nu samen met Rob in de Wilsons Promontory, een National Park in de buurt van Melbourne. Ze vertelt dat ze zonder kleerscheuren uit een orkaantje zijn gekomen en dat ze net een paar heerlijke dagen hebben gehad bij mensen in Buchan. Deze mensen hadden hen tijdens hun reis uitgenodigd bij hen thuis langs te komen... dat hebben ze dus gedaan. Rob en Ger hebben hen verteld dat wij ook door Oz aan 't reizen zijn. De gastheer en -vrouw vroegen zich af waar wij met Kerst zijn, ze organiseren namelijk een kerstdiner voor allerlei mensen die ze tijdens hun reis hebben ontmoet... Toe Rob en Ger vertelde dat wij inderdaad in de buurt van Melbourne zijn eind december, was het antwoord : "Dan moeten ze Kerst hier komen vieren !!!" Dat Rickert kok is vonden ze helemaal fantastisch en dus hebben we nu een uitnodiging liggen om bij wildvreemde mensen Kerst te vieren :-) We weten nog niet zeker of we het doen. Niet dat het ons niet leuk lijkt, in tegendeel, maar het is een behoorlijk stuk voorbij Melbourne en we weten niet of we dat redden in een paar dagen. We zien wel.

 

 

Als ik Ger heb "opgehangen", komt Cameron aangelopen. Hij schijnt ons verschillende keren gebeld te hebben, maar kon ons niet bereiken omdat we in gesprek waren. Beetje raar (en ook erg lullig), normaal gesproken hoor je een piepje als er iemand belt terwijl je in gesprek bent...

 

Hij stapt in en we rijden via een leuke "scenic drive", naar zijn huis in Dianella. Daar ontmoeten we zijn huisgenoot Gary. Het zijn twee hartstikke gastvrije, leuke mensen. Heerlijk om weer eens in een huis te zijn !

 

We eten vanavond pizza, Cameron trakteert. Morgen kookt Rickert.

De rest van de avond kletsen we met onze tijdelijke huisgenoten. Om een uur of elf gaan we naar bed. We hebben nu twee eenpersoonsmatrassen, wat een luxe, in de tent slapen we samen op 1 matras van 85 cm breed !

 

26 november 2003 - Perth

 

Vandaag is een "nuttige-dingen-doe-dagje"... Om half negen brengen we onze auto naar een garage waar we tijdens onze vorige reis heel goed zijn geholpen. Er lekt olie uit een van onze voorwielen en dat probleem moet natuurlijk verholpen worden. Daarbij moeten we eens in de zoveel tijd het oliefilter later vernieuwen en dat laten we dus ook meteen doen. We spreken af dat ze ons bellen als de auto klaar is.

 

Ondertussen gaan wij de stad in. We doen wat boodschappen, kopen een aantal dingen die we nodig hebben, halen folders bij het Visitor Centre etc...

 

We bedenken ons ineens dat we het gistermiddag bij de garage wel over het oliefilter hebben gehad, maar dat we dat vanochtend eigenlijk vergeten zijn te melden. We lopen voor de zekerheid maar even terug. John, de man die ons gisteren en vanochtend heeft geholpen, zegt dat er nauwelijks olie lekt uit het wiel en dat we dus makkelijk hiermee naar Melbourne kunnen rijden. Rickert vraagt waar de olie dan precies vandaan komt en hij begint te vertellen dat het aan de achterkant van de auto.... Achterkant... we kwamen hier omdat er olie uit het vůůrwiel lekte... Erg vreemd verhaal... John vertelt dat ze 'm nog niet op de brug hebben gehad, maar dat ze dat zo gaan doen en dat dan vast blijkt wat er allemaal gebeuren moet. "No Worries !"...

 

We lopen weer terug de stad in en hangen wat briefjes op bij een aantal hostels en internetcafťs. We willen namelijk proberen onze hengel en twee slaapzakken (we hebben aan het begin van de reis twee nieuwe gekocht) te verkopen. Bij een van de hostels waar we ons briefje ophangen, vraagt de vrouw achter de balie om wat voor soort hengel het gaat... ze is erg geÔnteresseerd en vraagt of we 'm langs zouden kunnen brengen zodat ze 'm kan zien. Omdat de auto nog steeds bij de garage staat, spreken we af dat we een dezer dagen even terug komen.

 

Om kwart voor vier hebben we nog geen telefoontje van de garage gehad. We lopen dus maar weer terug. De auto staat op een andere plaats, goed, er is in elk geval iets gebeurd... De man achter de balie vertelt ons dat het echt minimaal is, de olielekkage aan de achterkant... weer die stomme achterkant dus... We kwamen voor de VOORKANT, vertellen we ook hem weer. Hij laat ons het briefje zien dat de monteur heeft ingevuld en inderdaad, die heeft (heel knap...) opgemerkt dat er bij het voorwiel olie lekt en dat dat gerepareerd moet worden... Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaargh... dat wisten we zelf ook al... daarvoor hebben we de auto vanochtend gebracht !!! We zijn inmiddels behoorlijk geÔrriteerd. John, de manager van de zaak en degene die ons hiervoor hielp, blijkt al weg te zijn en daar staan we dus... Auto de hele dag kwijt geweest en eigenlijk is er nog niks gebeurd... Er wordt gevraagd of we in elk geval het oliefilter willen betalen, want dat is tenslotte wel gedaan. Wij stellen voor dat we dat niet doen en pas betalen als vrijdagochtend (dan moeten we terug komen voor het voorwiel) alles betalen. Fijn... we kwamen hier terug omdat de service zo goed was, maar nu................ Goed, we gaan vrijdagochtend weer terug...

 

Als we thuis komen, zien we dat we een sms-je van een vreemd nummer hebben gekregen. Het blijkt van ene Jo te komen, hij wil misschien een slaapzak kopen... wauw, dit gaat goed... zo verdienen we lekker wat bij :-)

 

Rickert maakt vanavond een heerlijke pasta, Cameron en Gary eten gezellig mee.

 

27 november 2003 - Perth

 

Vandaag doen we zo goed als niks... we draaien wat wasjes, ik werk aan de website (heb ik echt al weken veel te weinig aan gedaan) en Rickert vermaakt zich op de computer van Cameron.

 

's Avonds maakt Rickert weer een heerlijk diner klaar waar we wederom samen met onze twee gastheren van genieten.

 

28 november 2003 - Perth

 

Om zeven uur staan we op en daar gaan we weer... op naar de garage...

Deze keer wordt ons beloofd dat de auto echt gerepareerd zal worden. Mooi !

 

We lopen met hengel en slaapzak de stad in, hopelijk verkopen we ze straks allebei... We lopen meteen naar het hostel waar de dame achter de balie geÔnteresseerd was in de hengel. Ze is er niet, dus we vragen of haar collega haar vanmiddag zou willen bellen om te vragen of ze ons even wil bellen, dan kunnen we wat afspreken. Ondertussen vraagt ze wat de hengel moet kosten, $20,- dus. "That's a bargain" is haar antwoord, "dat koopje wil ik ook wel !" Ze betaalt ons de $20,- en belooft het aan haar collega te verkopen. Als zij 'm toch niet wil, houdt ze 'm zelf, goed geregeld !

 

In dit zelfde hostel hebben we om negen uur afgesproken met Jo, de jongen die misschien onze slaapzak wil kopen. Het is nu nog niets eens half negen, dus we lopen eerst even verder de stad in. Om negen uur gaan we weer terug en vijf minuten later zijn we nog $25,- rijker, dat gaat goed zo ;-)

 

De rest van de middag vermaken we ons in de stad. We bezoeken het Western Australian Museum, kopen een boek voor Rickert, ik koop nog een kadootje voor Rickert en om drie uur lopen we maar weer eens terug naar de garage... we zijn nog steeds niet gebeld.

 

Natuurlijk, het kon ook niet anders, de auto is al klaar... ze hebben alleen niet gebeld... grrrrrrrr... Nou ja, alles is in elk geval gerepareerd, we kunnen weer veilig verder reizen !

 

Thuis werk ik nog wat aan de website zodat ie straks weer online gezet kan worden en Rickert leest het restje van z'n boek zodat hij zo snel mogelijk aan z'n nieuwe boek kan beginnen...

 

's Avonds maakt Rickert een heerlijke stamppot. We eten met z'n tweetjes omdat Gary vanochtend naar Canberra is gevlogen en Cameron naar een verjaardagsfeest is. Na het eten worden we gebeld door ene Terry, hij wil graag een "sleepingbag" kopen, we spreken voor morgenochtend met hem af, zou leuk zijn als we ook deze slaapzak hier zouden kunnen verkopen !

 

We slapen vannacht in het tweepersoonsbed van Gary, wauw, wat een luxe !