Reisverslag

17 - 23 september 2003

 

17 september 2003 - Howard Springs

 

Terwijl we aan het ontbijt zitten, komen onze camping-buren naar ons toe gelopen. Het is een Nederlands stel, Inge en Wouter, en ze vertrekken vandaag. Ze hebben een hele tas met blikjes, zakjes etc... Etenswaren dus. Omdat ze het niet meer mee kunnen nemen, mogen wij het hebben. Niet gek, zo verrassingsvoorraadje ! Ze hebben overigens hun reis geboekt bij het Australia Travel Centre in Amsterdam... daar werkte ik dus... Ze zijn echter destijds niet door mij maar door mijn twee collega's geholpen. Wat is de wereld toch klein...

 

Vandaag doen we (alweer) erg weinig. We gaan voor de laatste keer het centrum van Darwin in, daar ruilen we onze hangmat. We hebben nu een "queensize" hangmat waar we eventueel zelfs samen in kunnen !

 

Daarnaast heb ik 's ochtends de website update afgerond, zodat we vandaag het verslag van de tour online kunnen zetten. Helaas is er geen internetcafé te vinden dat ons een telefoonlijn laat gebruiken voor een beetje een normale prijs. We betalen nu $6,60 voor een uur, beetje veel als je weet dat we alleen 1 lokaal telefoontje plegen en dat zo'n 25-50 cent kost !!! Ik denk dat we binnenkort maar eens abonnementsgeld gaan instellen ;-)

 

We willen vanavond de zons-ondergang aan het strand bekijken. Dat lijkt ons een mooie plek om stil te staan bij de begrafenis van Anne. Om 7 uur, onze tijd, begint de uitvaartdienst. We rijden naar Cullen Bay (waar we laatst zo lekker onbeperkt seafood hebben gegeten en de zonsondergang heel mooi was). We kopen 2 x "Fish & Chips" en zoeken een mooi plekje in het gras. De zon gaat bijna onder, we kijken uit over het water, het is lekker weer... het lijkt bijna ongepast hier Anne te herdenken. Alhoewel, zij zou het hier ook vast erg mooi gevonden hebben :-)

 

De zonsondergang is echt geweldig. Omdat de lucht behoorlijk vervuild is, lijkt de zon nog rooier. Hij verandert van een gele felle bol in een rode heldere cirkel... wauw ! We maken foto's van elkaar en de mooie "sunset" terwijl we denken aan Nederland.

 

 

Terug op de camping nemen we nog een lekkere duik in het zwembad. Dat doen we hier elke avond om een beetje fris onze bedjes in te kruipen...

 

18 september 2003 - Howard Springs - Litchfield National Park

 

's Ochtends vroeg hebben we eerst Elly en daarna mijn moeder aan de telefoon. We krijgen uitgebreid verslag van de begrafenis. Fijn dat alles zo mooi is geweest. Jeetje, nu is het echt zover... ze zal er nooit meer zijn... het blijft heel onwerkelijk.

 

We pakken alles in, want vandaag gaan we eindelijk weg uit Darwin. Het was heerlijk om hier even bij te komen, maar het is echt weer tijd om leuke dingen te gaan doen en mooie dingen te gaan zien ! Voordat we weg rijden zien we bij een van de vuilnisbakken een voorraadbox staan. Hé, da's handig, we wilden eigenlijk nog zo'n box kopen zodat we genoeg ruimte hebben voor de enorme hoeveelheid blikjes en zakjes die we bij ons hebben als we de "bush" in gaan. De box blijkt van een stel te zijn dat heeft besloten dat ze toch een ander opbergsysteem willen... Prima, mooi voor ons, die nemen we mee !

 

We doen eerst een heleboel boodschappen zodat onze voorraad weer helemaal op peil is en daarna rijden we naar Berry Springs. Deze bronnen bevinden zich zo'n 25 km van Howard Springs. In de Lonely Planet staat dat ze er zelfs een "Thermal Waterfall" hebben... hmmm, dat lijkt ons wel wat :-)

 

Op de parkeerplaats van de "springs" maakt Rickert als lunch een paar lekkere wraps klaar. Die hebben we nog over van gisteravond... dat smaakt goed !

 

Hierna lopen we naar de "mainpool". Er zwemmen een aantal mensen, ziet er lekker uit maar geen waterval te zien... we lopen nog een stukje door en ja, daar is ie... een kleine waterval. We lopen het water in, vol verwachting. Hmmm, het water is helemaal niet warm, best fris eigenlijk... De waterval zal wel warm zijn... Niet dus, ook die is koud. Hoe dan ook, misschien is dit nog wel beter, we koelen in elk geval lekker af. Het water is zo helder, dat we de prachtige vissen prima (zelfs zonder duikbril) kunnen zien. Het lijkt wel een aquarium...

 

We waren van plan om in de buurt van deze Springs te overnachten, maar besluiten toch alvast door te rijden naar Litchfield. Voordat we aankomen bij de Wangi Falls, onze overnachtingsplaats van vanavond, zien we een heel veld vol "Magnetic Termite Mounts". De vorige keer hebben die ook al wel gezien, maar aan de andere kant van het park en eerlijk gezegd is dit mooier.

 

Op de campground bij de "Wangi Falls" hebben we drie jaar geleden met Rob en Ger gestaan. Toen hebben we genoten en ook nu is het hier weer prachtig. Nadat we de tent hebben opgezet nemen we een duik in het water bij de "falls"... alweer in het water, volgens mij hebben we nog nooit zoveel in het water gelegen als de afgelopen dagen.

 

Als we terug komen bij de tent, blijkt dat we buren hebben gekregen. Drie Duitse, alternatief uitziende jongeren met een luidspreker op hun auto... Shit... ze zullen toch geen muziek gaan draaien hè... Wel dus... harde hiphop om precies te zijn... we luisteren het even aan, maar dan kan ik het echt niet meer aanhoren. Ik vraag of ze alsjeblieft de muziek uit willen doen omdat we tenslotte in een National Park zijn. Ze lijken te luisteren, zetten de muziek meteen uit. Maar helaas, na tien minuten gaat het weer aan. Weliswaar zacht, maar toch... het blijft irritant dat we nu verplicht naar hun muziek moeten luisteren in plaats van naar vogels etc...

 

Na het eten typ ik wat voor de website en geniet Rickert van de hangmat. Voordat we gaan slapen, kruip ik er nog even bij. Zo naar de sterren kijken is wel erg bijzonder !

 

19 september 2003 - Litchfield National Park

 

 

 

We ontbijten rustig, zwemmen bij de "falls", wandelen een stukje, lezen wat, fotograferen een beetje, zwemmen weer, lunchen lekker onder een cashewnoten-boom, zwemmen weer een beetje, lezen nog wat, liggen in de hangmat, eten ons avond eten, stoken een kampvuurtje, kijken naar de sterren en gaan slapen... goh, wat een rot-leven ;-)

 

 

20 september 2003 - Litchfield National Park - Douglas River

 

Om half vijf worden we wakker gemaakt door ons eenjarig buurmeisje. Vast een heel schattig, lief meisje, maar wij worden nu een beetje gek van haar. Ze jankt de hele tijd, piept als ze eigenlijk wil lachen en houdt ons dus lekker wakker... Gelukkig vallen we toch nog even in slaap. Uiteindelijk worden we om half acht echt wakker.

 

We doen onze zwemkleding aan en lopen meteen, we zijn nog een beetje sloom, naar de "falls". Het water is niet al te koud, heerlijk om zo wakker te worden. Terug bij de tent maakt Rickert tosti's als ontbijt terwijl ik de spullen op- en inruim. Inmiddels hebben we het weer zo warm gekregen dat we, voordat we van de camping rijden, weer een duik in het water nemen.

 

Op weg naar de "Buley Rockholes", besluiten we toch even een kijkje te nemen bij de "Lost City". Op een gegeven moment denken we dat we er zijn... hmmm, valt een beetje tegen. Hier en daar een paar rotsen, niet echt indrukwekkend... we rijden nog een stukje door en dan blijkt dat we er nog niet waren. Tenminste,  niet bij het mooiste gedeelte. Het is inmiddels half twaalf en eigenlijk veel te warm om te wandelen, maar goed, we doen toch de korte wandeling tussen de rotsen door. De vooral grijze rotspartijen lijken hier en daar inderdaad een beetje op ruïnes. We hebben in het Caranbirini National Park (tussen Borroloola en Cape Crawford) ook als een "lost city" gezien en ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar een stuk indrukwekkender vond.

 

Op naar de "Buley Rockholes". Deze minipooltjes, worden continu gevuld door een waterval. We zijn hier drie jaar geleden met Rob en Ger geweest. Het was toen niet echt druk en dus een heerlijke plaats om op te frissen. We hebben nu echter al een aantal verschrikkelijke verhalen gehoord over hoe druk het tegenwoordig is. We hopen dat het meevalt. De parkeerplaats staat redelijk vol met auto's, maar in de kleine "plungepools" valt het hartstikke mee met de drukte... We hebben zelfs een "rockpooltje" voor onszelf !

 

We genieten dus wederom van deze heerlijke plek. Het lijkt ons leuk om een paar foto's van ons samen te maken. Omdat er niet echt iemand in de buurt staat om 'm te maken, doen we dat met de zelfontspanner. Rickert ligt in het water, ik zet de camera op een rotsje, druk het knopje in en probeer zo snel mogelijk bij Rickert te komen. Erg lastig (en ook wel komisch) want de rotsen zijn ontzettend glad. Maar het lukt...

 

Als we weer helemaal koel en fris zijn, lopen we terug naar de parkeerplaats. We springen gauw de auto (met airco !!!) in en rijden richting de Stuart Highway. Onderweg maken we nog even een foto bij een enorme termietenheuvel. De echte "fans" zullen 'm wel herkennen... hier hebben we de vorige keer een "kertsmutsjes-foto" gemaakt. Het ding is zo'n 5 meter hoog, echt enorm.

 

Vandaag willen we overnachten in de buurt van de "Douglas Hot Springs". We weten nog niet waar precies, maar we rijden dus in elk geval die kant op.

 

We doen de "scenic route" en rijden via de "Robin Falls". Ook hier maken we weer een foto... niet voor ons album deze keer, maar voor mijn ex-collega Susanne. Zij heeft een paar dagen geleden namelijk een zoon gekregen, Robin dus ! 

 

Om ca. half vijf komen we aan bij de "Douglas Hot Springs" campground. De criteria waar ons kampeerplekje aan moet voldoen, zijn tegenwoordig erg simpel...

 

1. zijn er twee bomen waar de hangmat tussen kan hangen ?

2. is er schaduw, zodat we niet helemaal gek worden van de hitte ?

3. hebben de buren geen muziek aan staan ?

 

We rijden even rond over de enorme campground en ja hoor... het lukt ons... we vinden het juiste plekje !

 

Voordat we de tent opzetten, nemen we even een kijkje bij de rivier. De "Douglas Hot Springs" iets verderop zorgen voor heel warm water, ca. 60'C. Het water is te warm om er nu in te gaan liggen. We zijn nu meer op zoek naar verkoeling, want het is hartstikke heet vandaag... misschien morgen...

 

We zitten even te relaxen, nou ja, dat proberen we. Het is zo warm en er zijn zoveel vliegen dat we een beetje gek worden. Misschien moeten we toch maar zo'n anti-vliegentent tent kopen. We hebben al een aantal keer gezien dat mensen een soort grote iglo- of bungalowtent van horgaas hebben en daar met hun hele hebben en houden in zitten... lijkt ons op dit moment echt ideaal !

 

Voor het slapen gaan nemen we een geïmproviseerde douche. De een houdt de watertank boven het hoofd van de ander. Heerlijk... zo koelen we tenminste een beetje af.

 

We kruipen onze tent in en binnen tien minuten hebben we het weer zo warm dat we alleen nog maar kunnen verlangen naar een koele douche (die dus niet aanwezig is op deze camping). We twijfelen nog even... zullen we naar de "echte" camping rijden die hier zo'n 10 km vandaan is, of blijven we hier. We kiezen toch maar voor het laatste. Alles nu weer inpakken en in het donker over een gravelweg naar de andere camping op zoek gaan lijkt ons ook niet ideaal.

 

21 september 2003 - Douglas River - Douglas Daly Park

 

We lagen er vroeg (ca. 9 uur) in gisteravond, maar om nou te zeggen dat we veel geslapen hebben... niet echt. We werden vannacht om half twaalf wakker omdat een groepje jongeren het nodig vond hard pratend en lachend de rivier te verkennen. We balen allebei ontzettend, dachten echt dat we eindelijk een rustige slaapplaats hadden gevonden. We hebben nou al zo vaak een camping gehad waar onze buren of andere gasten voor lawaai zorgden midden in de nacht, echt super irritant.

 

Nou ja, we doen het vanochtend rustig aan. Ik ben vroeg wakker, Rickert iets later. Het is nog koel, een mooi moment om de rivier eens te verkennen...

 

We zoeken een plekje uit waar het iets dieper is en we dus een lekker bad kunnen nemen. Het water uit de "Douglas Hot Springs" vermengd met het koude water uit de "Douglas River" zorgt voor een heerlijk bad. We voelen het water met de verschillende temperaturen langs ons stromen, het lijkt wel een sauna ! Om een uur of half twaalf hebben we er een beetje genoeg van, we zijn zo'n beetje opgelost en de zon is inmiddels zo fel dat we levend lagen te verbranden.

 

We wilden eigenlijk een kijkje gaan nemen bij "Butterfly Gorge", hier zo'n 17 km vandaan. Ik ben echter ongesteld geworden en heb weer eens ouderwets veel pijn in mijn buik. Zoveel pijn dat ik niet meer recht uit mijn ogen kan kijken, misselijk ben en nauwelijks weet hoe ik moet zitten of liggen.

 

Een wandeling is nu zo ongeveer het laatste waar ik zin in heb, dus die schuiven we even door naar morgen. Terwijl ik op onze matras in het gras lig/hang/zit, ruimt Rickert de tent op en de auto in (wat een lieverd is het toch !) en daarna rijden we naar de camping waar we vannacht eigenlijk al naartoe wilden. Hier vinden we een rustig, schaduwrijk plaatsje. Met vuurplaats (voor de damper die we vanavond willen bakken) en twee bomen (voor de hangmat).

 

Later in de middag voel ik me gelukkig een stuk beter. We hebben bij het inchecken een kaartje gekregen met alle bezienswaardigheden hier in het park, daar gaan we nu dus maar eens even een kijkje nemen. We komen langs een "Natural Spa" en een aantal "rapids" (letterlijk stroomversnellingen). Zal best mooi zijn als de rivier wat hoger staat, maar nu met laag water is er weinig aan.

 

Iets verderop zijn "The Arches". Tussen deze rotsen-boog stroomt de rivier. We wilden hier eigenlijk gaan zwemmen, maar na het zien van een enorme "watermonitor" (een soort hele grote salamander) zien we daar vanaf. Leuk hoor zo'n beest, in principe ook ongevaarlijk, maar om er nou naast te gaan liggen in het water... nou nee. Aan de andere kant van de boog is een heerlijke "waterhole"... hier zien we geen salamanders... en gaan we dus wel lekker afkoelen.

 

Voor het eten stook ik een vuurtje zodat we een damper kunnen bakken. Helaas hebben we niet erg veel hout en dus eigenlijk te weinig kooltjes om onder en op de "campoven" te leggen. We proberen het toch en een uurtje later (het duurt iets langer dan normaal) zitten we heerlijk te smullen van onze eerste hartige damper ! Voor de liefhebbers, dit zijn de ingrediënten : zelfrijzend bakmeel en water voor het deeg; als vulling : "semidried-tomatoes", olijfjes, ui, knoflook en parmezaanse kaas.

 

Na het eten van de damper zitten we eigenlijk hartstikke vol, dus de geplande avondmaaltijd slaan we over. De rest van de avond zitten we om de beurt in de hangmat... dit is vakantie :-)

 

22 september 2003 - Douglas Daly Park

 

We hebben besloten hier nog een dagje te blijven. Na het ontbijt rijden we eerst naar "Butterfly Gorge". Deze gorge ligt op zo'n 30 km vanaf onze camping en is alleen te bereiken met een 4WD. Tenminste, dat staat op de borden en in de folders. Onderweg er naartoe blijkt dat het inderdaad wel handig is om dit niet met een "gewone" auto te doen... we moeten namelijk een paar kleine riviertjes door. Maar net als op de andere tracks die we gereden hebben, hoeven we de auto niet een keer in 4WD-stand te zetten.

 

Voor iedereen die dat niet weet... een 4WD auto heeft twee pookjes. Naast de versnellingspook zit nog een klein pookje. Met dit pookje kun je de auto in verschillende 4WD-standen zetten. Simpel gezegd : H4 voor gewoon 4WD rijden en L4 bij tracks waarvoor extra kracht nodig is. Daarnaast moeten de knoppen die op de voorwielen zitten omgedraaid worden zodat de assen geblokkeerd worden. Dit is de simpele versie... iedereen die meer wil weten over de 4WD-techniek... kijk eens op het internet... wij kunnen 'm besturen, maar zijn helaas geen "mechanics" ;-)

 

Goed... terug naar het "Butterfly Gorge" verhaal...

Vanaf de parkeerplaats is het een korte, simpele wandeling naar de rivier en een wat langere, steilere wandeling naar de "gorge". Wij doen de langere wandeling. Inderdaad, het pad is behoorlijk steil. Het is nauwelijks wandelen wat we doen... het is meer "rockhoppen". Best zwaar met de huidige temperaturen, maar we worden beloond... de "gorge" is prachtig.

 

Helaas hangen er een heleboel donkere wolken boven ons hoofd. Dat betekent waarschijnlijk regen. Op zich heerlijk, want verkoeling kunnen we best gebruiken, maar helaas zorgt regen ook voor gladde rotsen. We nemen het zekere voor het onzekere en gaan vrij snel terug naar de auto. Daar blijkt dat we ons voor niets zo gehaast hebben... drie druppels, veel meer is er niet gevallen.

 

Genoeg activiteit voor vandaag... De rest van de dag doen we vrij weinig. We genieten vooral van de schaduw en gebruiken de rust om eens goed naar onze reisplanning voor de komende weken te kijken. De knoop is nu definitief doorgehakt. We gaan niet naar "the Red Centre" (het gebied rondom Alice Springs) en hebben dus meer tijd voor de "Kimberley" (gebied tussen Kununurra en Broome) en de rest van  Western Australia.

 

23 september 2003 - Douglas Daly Park - Nitmiluk National Park

 

Om 8 uur branden we onze tent uit. We pakken alles is en ontbijten met fruit, even ons "vitamine-peil" opschroeven. Omdat we verse groente nauwelijks goed kunnen houden met deze hoge temperaturen  (in onze auto wordt het soms wel 55 'C !)  eten we erg veel blikgroente. Prima te eten hoor in roerbakschotels enzo, maar niet erg goed voor onze weerstand...

 

Na het ontbijt rijden we richting het zuiden. We willen graag naar de "Edith Falls". Dit deel van het Nitmiluk National park hebben we tijdens de vorige reis niet kunnen bezoeken omdat de weg onder water stond. Deze keer kunnen we wel doorrijden. We picknicken heerlijk in de schaduw, omringd door een heleboel "bowerbirds" (sorry, we weten de Nederlandse naam niet) en een "bluewinged Kookaburra". Terwijl ik de camera's uit de auto haal ziet Rickert hoe de Kookaburra een sprinkhaan vermoord. Hij pakt de sprinkhaan in z'n bek, slaat 'm een aantal keer tegen een boomtak en eet 'm daarna op. Helaas, geen foto's dus... de camera's lagen nog in de auto...

 

Maar voor de picknick waren we hier niet gekomen. We willen de waterval zien ! Wederom een prachtig stukje natuur. Rickert maakt van de gelegenheid gebruik en neemt een duik in het water. Ik ga aan de kant zitten met m'n benen in het water. Allerlei vissen zwemmen om ons heen, het lijkt wel een aquarium hier. We raken in gesprek met een Nederlands stel (uit Hoorn). We geven hen een aantal tips voor de Oostkust waar zij binnenkort gaan reizen en zij geven ons een leuk adresje in/op Bali. Zij hebben daar een stopover gemaakt op de heereis en wij vliegen via Bali terug. Voor ca. $65,- per nacht hadden zij een superhotel... Australische Dollars zeiden ze... dat klinkt goed ! Helaas bleek later dat ze zich vergist hadden, het waren Amerikaanse dollars en dus was het bijna 2 keer zo duur... We zien wel wat we doen als we daar zijn !

 

Maar goed, Bali duurt nog even... vannacht willen we overnachten in een ander deel van het Nitmiluk National Park, beter bekend als Katherine Gorge National park. We rijden eerst naar Katherine. Hier doen we een paar boodschapjes en kijken we bij een campingwinkel naar een anti-vliegentent. Je kunt je echt niet voorstellen hoe erg het is om honderden (of meer) vliegen om je heen te hebben, totdat je het een keer hebt meegemaakt... Misschien dat we er morgen een kopen, we weten het nog niet zeker.

 

De camping bij Katherine Gorge blijkt tegenwoordig $17 te kosten. Dat is nogal prijzig voor een National Park campground en we kunnen ons ook niet herinneren dat het drie jaar geleden zo duur was. Hoe dan ook, we slapen hier toch. Terwijl we de camping oprijden, op zoek naar een kampeerplaatje, komen we de Nederlanders van vanmiddag weer tegen. Iedereen gaat hier naar de zelfde attracties... 

 

Nadat we de tent hebben opgezet, relaxen we even op de camping. Om ons heen hoppen een heleboel wallabies, blijft leuk !

 

In de verte hangen hele donkere wolken... toch de buitentent er maar overheen dus. Op een foldertje dat we hebben staat dat om 19:30 bij het Visitor Centre een diashow begint. Daar aangekomen krijgen we eerst te horen dat er geen "slideshow" wordt gehouden vandaag... iets later horen we dat er toch iets zal gebeuren... we wachten geduldig af. Iets later komt er een "ranger" aangereden. Hij vertelt dat iemand de sleutels van het centrum per ongeluk heeft meegenomen en dat er dus geen dia-voorstelling gehouden kan worden, maar dat hij als alternatief een wandeling rondom het centrum wil doen. Prima, ook leuk...

 

We lopen met een klein groepje, zaklampen in de hand, over een pad. Het is de bedoeling dat we het een en ander "spotten", maar het is vrij rustig in het park. Misschien vinden de dieren het ook te warm om actief te zijn. We zien wel een heleboel wallabies (soort kleine kangaroes). Bij de rivier zien we 2 x twee ogen... ze horen bij twee "Freshies", ongevaarlijke zoetwaterkrokodillen dus. De ranger vertelt dat ze hier heel veel controleren op "Salties", de gevaarlijke variant, en dat het hier dus echt veilig is om te zwemmen...

 

Na de wandeling moeten we eigenlijk nog eten. We hebben allebei geen zin in een warme maaltijd, dus ons diner bestaat vanavond uit boterhammen.

 

Morgen gaan we de website weer updaten. Waarschijnlijk duurt het daarna weer een week of drie voordat we dat weer kunnen doen. We vertrekken namelijk richting de Kimberley...