Reisverslag

7 - 16 september 2003

 

7 september 2003 - Darwin

 

Vandaag doen we weinig. We pakken onze tassen in, doen wat boodschapjes en brengen een bezoekje aan het Visitor Centre.

 

Om een uur of ťťn gaan we naar het Poinciana Inn. Dit hotel in het centrum van Darwin is voor ons gereserveerd als onderdeel van de prijs die ik heb gewonnen. Heerlijk om even een echt bed en een eigen warme douche te hebben.

 

De afgelopen dagen heb ik weinig voor de website gedaan dus dat doe ik vanmiddag. Niet echt een straf om in een "airconditioned room", lekker met een muziekje op de achtergrond, te typen. Ik schrijf niet alleen het verslag, we nemen eindelijk ook eens de tijd om een heleboel mensen terug te mailen, dat schiet er namelijk nog wel eens bij in. We hebben het ook zo druk ;-)

 

We willen vanavond, het is zondag, naar de Mindil Beach Market. Op deze populaire avondmarkt kun je allerlei hapjes eten en daarnaast genieten van kunst, muziek, etc... Om een uur of zes, de website is inmiddels weer ge-update, rijden we er naartoe. Op sommige avonden (de markt wordt op donderdag- en zondagavond gehouden) schijnt het hier heel erg druk te zijn, maar vanavond valt het erg mee. Het heeft vanmiddag geregend en het aantal kraampjes is dus beperkt.

 

Gelukkig lukt het ons wel om allebei een heerlijke maaltijd te "scoren". Rickert eet een Grieks broodje Gyros en Thaise sateetjes met groente. Ik eet een heerlijke Indiase maaltijd. Als toetje kiezen we vers mango-ijs. Heerlijk !

 

Voordat we gaan slapen, checken we nog een keer onze email en regelen we o.a. onze bankzaken via het internet, ideaal !

 

8 september 2003 - Darwin - Kakadu National Park Border Store

 

Om 6 uur gaat de wekker, we staan zo vroeg op omdat we om 7 uur opgehaald zullen worden voor onze 5 daagse trip naar Kakadu, Arnhemland en Cobourg Peninsula.

 

Ruim op tijd staan we beneden, we hebben samen een weekendtasje mee, een dagrugzakje en ons fototoestel. Om iets na zeven uur komt er een luxe Nissan Patrol aanrijden. De bestuurder ervan, onze gids dus, heet Joel. Het is een jonge gozer en het klikt eigenlijk meteen tussen hem en ons. We blijken de enige twee te zijn die de vijfdaagse trip hebben geboekt, de andere vier stappen morgenochtend pas in. Dat betekent dat we vandaag dus een privť-gids hebben, niet gek !

 

Joel is pas 22, maar blijkt een enorme kennis te bezitten over alles wat met de natuur, Aboriginals, Kakadu, Arnhemland en Cobourg Peninsula te maken heeft. Kijk, daar hoopten we op ! Het is niet zo gek dat ie zoveel weet te vertellen... Hij is opgegroeid in een "Aboriginal-community" (omdat z'n vader daar leraar was), heeft "Eco-tourism" gestudeerd en is sinds 2 jaar gids bij Venture North, de  reisorganisatie.

 

We rijden eerst een stukje over de Stuart Highway en rijden vervolgens Kakadu National Park in via de onverharde Old Jim Jim Road naar de "White Lily Billabong", dit stukje "wetland" staat bekend om de enorme aantallen verschillende vogels en inderdaad... van alles is er te zien... witte Corella's, allerlei eenden etc.

 

We eten een appeltje en maken wat foto's, daarna gaan we weer door. Of terug eigenlijk, we rijden een stukje over de zelfde weg terug om vervolgens te stoppen bij "Maguk" (Barramundi Gorge). Hier gaan we lunchen en kunnen we zwemmen. Vanaf de parkeerplaats doen we een kleine wandeling die uiteindelijk uitkomt bij een "Plunge Pool", een soort klein meertje tussen de rotsen. Terwijl Joel zich ontfermt over het eten, nemen wij een duik. Het water is niet heel warm, maar des te lekkerder na onze wandeling in de brandende zon !

 

Na de lunch (heerlijke broodjes gezond) genieten we met z'n drieŽn nog even van het water. Daarna lopen we via het pad weer terug naar de auto. Onze auto en trailer worden bewonderd door een man uit Zuid Afrika. Hij reist met nog een aantal anderen met een Toyota Troop Carrier, een soort hoge Landcruiser zeg maar. Prima auto's hoor, maar de bankjes zitten aan de zijkant en dat betekent dat je nauwelijks naar buiten kunt kijken... je zit uren lang tegen je reisgenoten aan te kijken... De Zuid-Afrikaan blijft maar vragen stellen over onze tour, beetje genant eigenlijk, want zijn "tourguide" staat er zo ongeveer naast. Van te voren hebben we helemaal niet geÔnformeerd naar het soort auto waarmee wij zouden reizen tijdens de tour, maar we zijn nu erg blij dat wij gewoon vooruit kunnen kijken !

 

We rijden hiervandaan nog even naar Cooinda om wat biertjes te kopen. In Cobourg kunnen we namelijk geen boodschappen doen en het lijkt Rickert bij nader inzien toch wel lekker om af en toe een biertje te kunne drinken. Dit is onze laatste stop voor de "Border Store". Deze winkel met benzinestation en hostel staat net voor de grens met Arnhemland. Hier overnachten we vandaag. Joel wijst ons onze kamer, het is een heel simpel hok (meer kun je het echt niet noemen) met daarin en tweepersoonsbed. Heel basic allemaal, maar okť voor een nachtje.

 

We zetten onze spullen neer en rijden vervolgens naar Ubirr Rock. Deze rots, vlakbij het hostel, is helemaal bedekt met "Aboriginal Rockart". Tijdens de vorige reis zijn we er zelf 's middags geweest, maar nu gaan we hier van de zonsondergang genieten. De wandeling naar de top van de rots, leidt ons langs verschillende "Rockart Galleries" (rotsen met daarop een verzameling schilderingen/tekeningen). Het uitzicht bovenop is werkelijk fantastisch. Joel heeft wat crackertjes met een heerlijk dipje meegenomen... en daar zitten we dan... de show kan beginnen !

 

De zon gaat erg snel onder, het licht is prachtig. Zo laat in de middag, begin van de avond is alles 't mooist, prachtige kleuren...

 

 

Terug in het hostel zorgt Joel, terwijl wij lekker een douche nemen, voor het eten. Hij blijkt niet alleen een goede gids... hij kan ook prima koken. Gebakken Barramundi met aardappelpuree en een "Caesar Salad"... Hmmm....

 

Voordat we gaan slapen maken we alvast kennis met twee van onze reisgenoten, Leigh en Leanne, een stel uit Melbourne. De andere twee, (Nederlanders waarschijnlijk, hun achternaam is Lamme) hebben we nog niet echt ontmoet, dat komt morgen wel...

 

9 september 2003 - Kakadu N. P. Border Store - Cobourg Peninsula

 

Na het ontbijt, leren we ook de andere twee kennen... inderdaad, een Nederlands stel... Lya en Jan komen uit Hilversum. Natuurlijk is het een stuk minder ruim nu we met z'n zevenen in de auto zitten, maar desondanks prima.

 

We rijden via "Cahill's Crossing" naar Arnhemland. In Gunbalanya (Oenpelli) maken we kennis met Joey, een Aboriginal-jongen die hier is opgegroeid. Hij is onze gids tijdens de wandeling die we maken op de "Injalak Hill". Deze heuvel staat werkelijk helemaal vol met "art". Het is heel bijzonder, ongelooflijk eigenlijk, dat de meeste rotstekeningen zo goed bewaard zijn gebleven, sommige "artsites" zijn wel 20.000 jaar oud !

 

We krijgen uitleg over een aantal "Dreamtime Stories" (de Aboriginal-verhalen die de schepping van de wereld verklaren). Wij zullen echter altijd de "People-stories" horen... een soort eenvoudige versie die wordt verteld aan kinderen en niet-Aboriginals.

 

Het is onmogelijk alle verhalen te vertellen, maar een van de "stories" die we van Joel horen gaat over de "Brolga-man". Deze man (of eigenlijk een vogel, een Brolga dus) kan heel goed dansen en zingen. Alle vrouwen zijn gek op hem en het kost hem dus geen enkele moeite ze te versieren. De andere mannen zijn daar natuurlijk niet erg blij mee, zij maken geen schijn van kans meer... De mannen besluiten naar een soort medicijnman te gaan. Ze vragen hem iets te doen aan de versierpraktijken van de Brolga-man. Deze medicijnman (sorry, we zijn z'n naam vergeten) vraagt de Brolga-man ermee op te houden. Helaas, zonder succes. Dat vraagt om hardere maatregelen... De medicijnman slaat de Brolga-man met een stok op z'n hoofd. Z'n schedel splijt open, het bloed stroomt eruit. Hij kan hierna nog wel dansen, maar besluit monogaam (tsja, wij hebben het niet verzonnen) te worden. Dit verhaal verklaart waarom de grijze Brolga een rode kop heeft en z'n leven lang ťťn partner heeft... Hoe de uitgebreide versie gaat, weten wij niet en kunnen we helaas dus ook niet vertellen...

 

Na deze wandeling nemen we een kijkje in het "Injalak Art Centre". Hier kunnen we allerlei soorten Aboriginal Art bekijken en kopen. Alles is gemaakt door inwoners van deze gemeenschap. We kopen niets, wat we echt mooi vinden is te groot om mee te nemen of te duur. Gelukkig maar, want we hebben al genoeg om mee naar huis te nemen... (boeken etc...)

 

Buiten nemen we eerst een kijkje bij een man die bezig is met een schildering op een stuk canvas en daarna raken Rickert en ik in gesprek met Benjamin, een wat oudere Aboriginal man. Een vraag over z'n voetbal-shirt (Arsenal) blijkt het begin van een gesprek. Hij blijkt vijf talen te spreken (de algemene Aboriginal-taal die hier in het dorp gesproken wordt, z'n moeders taal, z'n vaders taal, de taal van z'n opa en engels), echt ongelooflijk. We krijgen een minicursusje. En daarna is het tijd om weer door te gaan... "Bobbo, Benjamin"...Tot ziens !

 

We lunchen bij de Magela Wetlands, Joel zet wederom (deze keer met hulp van Rickert) een heerlijke lunch neer, terwijl ik samen met de anderen een beetje door een hele heldere kreek loop. Hier hoeven we even niet bang voor krokodillen te zijn. Onze "drink-cooler" (soort koelbox voor ons drinkwater) wordt gevuld met water uit de kreek en daar gaan we weer... op naar Cobourg.

 

Aan het eind van de middag komen we aan bij het permanente kamp van Venture North. We mogen allemaal een tent uitzoeken (een soort tweepersoons-mini-bungalowtentjes) en hebben daarna tijd om lekker wat rond te struinen over het strand en rondom het kamp. Wat een prachtige schelpen zijn hier, we zouden heel graag alles meenemen, maar helaas, dat mag niet, omdat dit kamp onderdeel is van het "Garig Gunak Barlu National Park" is. Joel zegt dat het geen probleem is 1 of 2

kleine schelpjes mee te nemen,

 

 

 

 

 

 

 

maar dat we de grote echt moeten laten liggen. Logisch, maar wel heel erg jammer, we hadden de plankjes bij onze wc thuis graag willen aanvullen...

 

 

 

Om een uur of zes zitten we met z'n allen op uitvouw-stoeltjes op de klif aan het rand van ons kamp. Wederom wat chipjes erbij... Veel mooier dan dit kan een zonsondergang niet zijn !

 

Na deze super-sunset-show, is het tijd om te gaan eten. Joel heeft een heerlijke maaltijd op het kampvuur klaar gemaakt. Chicken-curry met rijst.

 

Voordat we gaan slapen, moet ik nog even plassen. De anderen liggen al in hun tent, Rickert loopt met me mee, omdat ik het zo in het donker best prettig vind om niet alleen in het open wc-hokje te zitten! Ik zit een heel verhaal te vertellen als Rickert ineens naar de zijkant schijnt. Hij lijkt wat afwezig en zegt opeens "sorry hoor Moniek, dat ik even niet luister, maar eh... er ligt hier een hele grote slang"............

 

Ik ren eerst naar Joel, haal daarna onze camera's, loop vervolgens langs de andere tenten om iedereen te roepen en sta binnen een paar minuten (beetje buiten adem...) weer naast Rickert... en de slang dus. Het blijkt een zo'n tweeŽneenhalve meter lange "Olive Python" te zijn. Een niet giftige, wurgslang dus. Joel pakt 'm op om 'm te laten zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

In het begin is de slang (en Joel ook een beetje) erg gespannen. Al die mensen om 'm heen met zaklantaarns en camera's... Daarna wordt ie heel rustig en kan Joel 'm rustig vast houden.

 

Hij wilde 'm eigenlijk om z'n nek doen, maar omdat wij geen van allen durven in te springen als de slang besluit Joel te wurgen... doet hij dat maar niet. Leuk zo'n verrassing voor het slapen gaan ;-)

 

10 september 2003 - Cobourg Peninsula

 

Ondanks de slang-ervaring hebben we allebei prima geslapen vannacht. Voor het ontbijt ga ik samen met Leigh nog even op de klif zitten. We hopen wat "wildlife" te kunnen spotten... en ja hoor, we hebben geluk... een heleboel "Long Toms (een soort dunne, witte vissen) en een haai ! Wat een prachtplek is dit... het Mercatorplein lijkt nu (gelukkig ?!) wel erg ver weg...

 

Joel bakt vanochtend eieren met spek voor het ontbijt. Het is een simpele omgeving, maar echt... het heeft een vijfsterren-service ! Na het ontbijt smeren we broodjes voor ons picknick van vanmiddag en daarna stappen we in de auto. We

rijden over een track naar de kust en hebben prachtig uitzicht over de verschillende baaien.

 

We stappen uit om "mudcrabs" te zoeken. Deze krabben verschuilen zich in gaten onder rotsen, juist... in de modder. We hebben weinig geluk. Joel vindt wel een mangrove-wortel met daaraan een heleboel oestertjes. We nemen een deel van de wortel mee en rijden door naar Stewart Point (Imarli).

 

Terwijl wij van het uitzicht genieten en doorzoeken naar "mudcrabs", snijdt Joel een meloen in stukjes en maakt hij een vuurtje. De mangrovewortel wordt weer uit de auto gehaald en boven het vuur gehouden. Zo worden de oesters gekookt en kunnen de schelpen geopend worden. Alle anderen genieten van deze "bushtucker" (eten uit de bush). Ik heb nog nooit oesters gegeten en heb dat eerlijk gezegd nooit een gemis gevonden, maar ja, nu moet ik er wel een proberen natuurlijk. Tot mijn verbazing smaakt het oestertje best. Wauw... met Joel kunnen we wel op een onbewoond eiland aanspoelen...

 

Dit was een voorafje, voor de lunch rijden we door naar Kuper Point (Wahwaldi). Het water is heerlijk lauw, ondiep en ontzettend helder. Prima om pootje te baden dus. Het ene plekje is hier echt nog mooier dan het andere.

 

Op weg naar Smith Point (Ngardimardi) komen we langs de enige (bush)camping van dit National Park. Vreemd om ineens andere auto's te zien in een gebied dat onbewoond lijkt. Druk is het hier echter niet te noemen, er mogen maximaal 20 auto's in het park zijn, op elk moment dus. Het aanvragen van een "permit" moet dan ook zo'n 6 maanden van te voren gebeuren. Het uitzicht bij Smith Point is wederom prachtig. Aan de linkerkant ligt Black Point (Algarlarlgarl), aan de rechterkant zien we Sandy Island (Wawadi).

 

Voordat we terug gaan naar ons kamp (tussen Table Head en Record Point) voor een relaxte middag, stoppen we nog even bij Black Point. Hier is het "Ranger Station", hier zit de parkbeheerder dus. We lezen de borden met info over de geschiedenis van deze omgeving en doen nog even een kleine wandeling.

 

Terug bij het kamp genieten we wederom van het uitzicht vanaf de "cliffs" terwijl Joel zich uitslooft voor het diner. Terwijl we naar beneden kijken ziet Rickert ineens een "mudcrab" in de zee zwemmen, richting het strand. We roepen Joel en krijgen meteen antwoord : "waar is ie, hoe ver, hoe groot, kan ik erbij ???" en voordat we het weten loopt Joel, met speer, op het strand. Met behulp van onze aanwijzingen heeft hij 'm snel te pakken. Hij is groot genoeg om gegeten te worden, iedereen wil 't wel proberen dus... Joel neemt 'm mee naar boven en even later wordt ie gekookt op het kampvuur. We leggen 'm op een schaal, paar schelpen erbij en... klaar is onze "sunset-entree" :-) Het smaakt een beetje zanderig (ze heten niet voor niets "mudcrabs"...) maar toch erg lekker.

 

We hadden ons voorgenomen niet weer foto's te nemen van de zonsondergang, maar daar houden we ons niet aan... het is gewoon te mooi !

 

 

Na het eten zitten we met z'n allen rondom het vuur. Lya en Jan hebben soms wat moeite met het Engels (of zal ik het maar gewoon Australisch noemen) van Joel, Leigh en Leanne. Wij fungeren dus al een paar dagen als tolk-vertalers. Vanavond zorgt dit voor enigszins hilarische taferelen. Leigh en Joel blijken namelijk goede moppentappers. De moppen zijn in het begin heel onschuldig, maar worden later steeds schuiner.... en dat moest ik dan dus vertalen :-)

 

Moe geworden van het vuur, kruipen we om een uur of tien in bed.

 

11 september 2003 - Cobourg Peninsula

 

Het plan was dat we vanochtend een boottocht zouden maken naar het "Victoria Settlement" en daarna weer richting Kakadu zouden rijden. Joel heeft echter, in overleg met de groep, besloten hier nog een nachtje te blijven. Dat betekent dat wij morgen helemaal terug moeten rijden naar Darwin, een lange rijdag, maar dat hebben we er graag voor over. Liever hier overnachten dan in het Kakadu hostel. De anderen zouden vandaag al weer "afgeleverd" worden en krijgen er nu voor maar $25,- een extra nacht bij... niet gek !

 

We doen het rustig aan vanochtend. Na het ontbijt ruimen wij het kamp een beetje op en rijdt Joel naar de boot. Hij moet 'm wat meer richting de "cliffs" leggen, omdat we er straks anders niet in kunnen klimmen.

 

Voordat we met de boot weggaan, doen we eerst een wandeling over het strand. Lichtgekleurd zand met daarlangs rode en witte rotsen. Er liggen een heleboel zeesterren. Joel laat zien dat ze zichzelf kunnen omdraaien als ze omgekeerd op het zand komen te liggen.

 

 

Het is hier zo mooi, dat we af en toe met de gedachten spelen hier te blijven. Niet echt hoor, we zouden alle vrienden en familie veel te veel missen, maar er af en toe even over fantaseren is wel leuk !

 

Terug bij het kamp krijgen we als lunch een heerlijke salade met broodjes en daarna is het tijd voor de boottocht. Onderweg naar de andere kant van Port Essington zien we een dolfijn zwemmen, is dat de verrassing van vandaag ?!?

 

"Victoria Settlement" is de eerste nederzetting die hier in AustraliŽ door Europeanen is gesticht. Voordat ze zich hier in 1838 vestigden, hadden ze het al op twee andere plaatsen geprobeerd, maar zonder succes.

 

Hier hebben ze weliswaar wel een halve stad gebouwd, maar een succes kan het niet genoemd worden. Elf jaar, drie cyclonen en een heleboel doden later, hebben ze het schiereiland weer verlaten. Het is interessant om hier rond te lopen, maar moeilijk voor te stellen dat ze werkelijk gedacht hebben dat ze zich hier zouden kunnen vestigen. Het klimaat is moeilijk (in het regenseizoen, overstroomt hier namelijk zo'n beetje alles) en dus is landbouw hier zo goed als onmogelijk. Het uitzicht is daarentegen wel fantastisch !

 

Op de terugweg zien we weer dolfijnen, twee deze keer. En... ik zie een hamerhaai. Het ging heel snel (te snel vooreen foto), maar was toch heel indrukwekkend. Voordat we aanmeren krijg ik de opdracht voor "Decky" (deckhand, matroos zeg maar) te spelen... ik moet het touw dat aan de boei zit, omhoog halen met een stok en het vervolgens aan de boot binden... Volgens Joel ben ik geslaagd ! We klimmen allemaal uit de boot en lopen door het water waar we vanochtend nog haaien hebben gespot...

 

Vanavond hebben we gezelschap van een andere groep. Normaal gesproken is er maar 1 groep, maar omdat wij een nacht extra zijn gebleven, is het nu "volle bak". Joel maakt samen met de andere gids, Jeff, een heerlijke pastamaaltijd klaar. Zoals gewoonlijk smaakt het weer prima.

 

Voor het slapen gaan genieten we nog een tijdje van onze dagelijkse tv-show... het vuur !

 

12 september 2003 - Cobourg Peninsula - Darwin

 

Vandaag kunnen we niet uitslapen, om 7 uur zitten we al aan het ontbijt, omdat we een heel eind moeten rijden. Nadat we hebben zitten smullen van boterhammen met roerei, lopen we nog even naar de "cliffs"... wauw, het is hier zo prachtig dat we bijna een beetje verdrietig worden dat de trip erop zit...

 

Op weg naar Kakadu stoppen we een paar keer. We maken bij de ingang van het National Park een groepsfoto en stoppen ook nog even onderweg om de benen te strekken en een appeltje te eten.

 

En dan is het echt zover... het einde van dit groepsreisje... We zetten Leigh, Leanne, Jan en Lya af bij de "Border Store" en wisselen adressen uit. We spreken af een keer foto's te gaan kijken in Hilversum en ook Leigh en Leanne zullen we zeker nog een keer zien. We hebben zo ontzettend geboft met de groep. Echt iedereen kon het met elkaar vinden, we hebben ontzettend veel gelachen.

 

 

Ons prive-tripje gaat nog even door. Joel en Rickert maken van deze gelegenheid gebruik... we zijn nu natuurlijk nog maar met z'n drietjes en dus is er niemand (ik tel niet echt mee ;-)) om rekening mee te houden... Dat betekent harde muziek, nog harder meezingen en vooral weer erg veel lol.

 

 

Onderweg naar Darwin stoppen we nog even bij de "Mamukala Wetlands". Hier zijn we de vorige keer ook geweest. Deze keer lijken er nog wel meer vogels te zijn... prachtig. Omdat we er voor gekozen hebben een extra nacht in Cobourg te blijven, is er vandaag weinig tijd om veel te zien. Niet erg, het is allemaal hartstikke mooi geweest !

 

Om een uur of zes zet Joel ons af bij het hotel. We nemen afscheid en spreken af dat we elkaar in Adelaide weer zien. Zijn moeder woont daar en Joel zal haar in december bezoeken... precies als wij daar in de buurt zijn... dat wordt vast weer erg gezellig :-)

 

Omdat we niet kunnen koken in het hotel gaan we uit eten (wat een rot leven hebben we toch). In een cafe, vlakbij ons hotel, eten we een heerlijke salade met "fish & chips". Daarna strompelen we nog even naar de supermarkt om wat voor het ontbijt te halen en dan zijn we echt kapot... terug op de hotelkamer vallen we heel snel in slaap.

 

13 september 2003 - Darwin - Howard Springs

 

Ik heb niet zo lekker geslapen. Was erg onrustig en ben daarom nu nog steeds heel moe en heb barstende koppijn. Gelukkig hebben we een "late checkout" aangevraagd... kunnen we lekker uitslapen en hebben we ook nog even tijd om email op te halen. Er zijn weer een hoop reacties n.a.v. de laatste update van de website, leuk !

 

We rijden nog even naar een camping-winkel om een hangmat te kopen en rijden daarna vrijwel meteen naar de camping in Howard Springs. Hier hebben we tijdens de vorige reis ook gestaan. Dat is toen goed bevallen en omdat we nu een kortingsbon hebben (lang leven de achterkant van de supermarkt-kassabonnetjes...) kunnen we nu drie nachten voor de prijs van twee blijven, da's nooit gek natuurlijk.

 

We zijn allebei nogal moe van de trip naar Cobourg en dus een beetje hangerig. We lezen wat, typen wat, kijken de foto's en luieren dus vooral.

 

Om half zes gaat de telefoon. Het is Elly. Ze vertelt huilend dat Anne, Rickert's tante, een paar uur eerder is overleden. Jezus, wat verschrikkelijk... we wisten natuurlijk wel dat ze ziek was en dat dat helaas betekende dat ze waarschijnlijk geen 100 zou worden, maar dit is toch nog heel erg onverwacht. Vorige week had Rickert haar nog aan de telefoon... ze klonk niet zo goed, maar wilde daar niets over kwijt. "Nee hoor, life goes on... we gaan gewoon door !" zei ze bijna heldhaftig. Ze zat echt nog vol vecht- en levenslust. Ze praatte over haar pijn, alle medicijnen en de vele kuren alsof het niets bijzonders was... Blijkbaar is het uiteindelijk toch teveel geweest. We proberen onszelf te troosten met de gedachte dat ze nu in elk geval niet meer hoeft te vechten, dat ze nu eindelijk pijnvrij is... deze gedachte verzacht de pijn een beetje, maar het verdriet wordt natuurlijk niet minder.

 

Ik moet huilen, weet nauwelijks wat ik moet zeggen, terwijl Rickert het nog niet helemaal lijkt te bevatten. We beloven Elly later op de avond nog een keer te bellen, dan kunnen we het nieuws nu even laten bezinken.

 

De rest van de avond zitten we wat verdwaasd tegenover elkaar. We hebben er even helemaal geen zin meer in. Dat reizen, nou nou, wat een lol, we moeten er even niet aan denken. Maar al snel slaat dat om in een ander gevoel... ons "motto" lijkt nu nog belangrijker dan ooit... we moeten lachen, dingen doen die we leuk vinden en genieten van de goede dingen van het leven..."Count your blessings", zei Anne zo'n drie maanden geleden nog tegen ons...

 

Voordat we gaan slapen bellen we Elly nog een keer. Helaas krijgen we Peter (Anne's man) niet te pakken, hij is waarschijnlijk druk met een heleboel regeldingen bezig, de begrafenis zal over een paar dagen zijn... het blijft onwerkelijk !

 

14 september 2003 - Howard Springs

 

We hebben gelukkig allebei wel goed geslapen, maar we zijn allebei behoorlijk aangeslagen van het slechte nieuws van gisteren. We hebben eigenlijk nergens zin in. Het wordt daarom een typische niks-doe-dag. We luieren vooral, hangen een beetje in het zwembad (heerlijk dat koele water, het is hier steeds boven de 30'C) en lezen wat. Ik doe wel twee wassen... hard nodig na een paar dagen in de stoffige outback.

 

De rest van de middag ben ik bezig met de website. We hadden de computer niet mee tijdens de tour, dus de afgelopen dagen moeten nog beschreven worden. Rickert begint in een boek dat hij hier op de camping geruild heeft.

 

Na het eten zitten we nog een tijdje met een Nederlands stel te kletsen. Barry en Sabine komen uit Almelo en zijn een paar maanden op reis door AustraliŽ. We wisselen wat tips uit en lachen om allerlei grappige verhalen... heerlijk om even te lachen... even niet bezig met het verdriet... Misschien dat we ze onderweg nog wel een keer tegen komen... ze volgen min of meer de zelfde route.

 

Voordat we gaan slapen, nemen we een verfrissende duik in het zwembad. Da's wel erg lekker hoor, om nog even af te koelen voordat we onze (soms wel erg warme) tent inkruipen !

 

In de tent blijkt dat we niet alleen zijn... we hebben een hagedis op bezoek... Dat is ons nog niet eerder gebeurd. We hebben ze al wel heel vaak op de camping gezien, maar nu zit ie wel erg dichtbij. Tussen de binnen- en de buitenkant om precies te zijn ! Het blijkt een prima fotomodel... hij blijft rustig zitten terwijl wij allerlei foto's maken. Na een tijdje heeft ie er toch genoeg van en rent ie van de tent af.

 

15 september 2003 - Howard Springs

 

Al heel vroeg hebben we Elly aan de telefoon. Fijn om haar nog even te spreken voordat ze gaat slapen. Ze verteld dat Anne opgebaard was en dat ze met de familie om haar heen hebben gestaan. Samen herinneringen opgehaald, gehuild, maar ook wel gelachen. Raar dat we er niet bij waren, maar tegelijkertijd ook wel fijn. In Nederland is de familie natuurlijk vooral bezig met de verwerking van het verdriet. Wij worden hier gedwongen af en toe ergens anders aan te denken en dat is best fijn.

 

We willen vandaag onze auto laten servicen, maar we weten niet of dat lukt, de garage moet wel tijd hebben natuurlijk. Hier in AustraliŽ staan op de achterkant van supermarkt-kassabonnen altijd kortingsbonnen. Een paar dagen geleden zat daar toevallig een bon voor een goedkope autoservice bij, dus daar willen we graag gebruik van maken. We rijden naar Casuarina, een buitenwijk van Darwin. Hier is de "Shell-Autocare" waar we heen willen

 

Helaas, de garage heeft geen plaats. Woensdag pas weer... shit, zo lang willen we eigenlijk niet blijven. We vragen of ze misschien weten of hun collega's in Palmerston (vlakbij de camping) wel eerder tijd hebben. Een telefoontje en het is geregeld, morgenochtend 9 uur kunnen we daar terecht, mooi.

 

We gaan nu eerst maar eens even het enorme winkelcentrum naast de garage verkennen. We kopen weer een nieuwe Vodafone-simkaart. We hadden erg veel problemen met Telstra, onze vorige provider. De sms-jes die we verzonden kwamen de helft van de tijd gewoon niet aan. Ze hebben een extra goede deal op dit moment... we krijgen 60 sms-jes gratis... da's altijd leuk.

 

We lopen nog een beetje rond en rijden daarna naar Casuarina Beach. Dit blijkt, mede doordat het eb is,  een ontzettend breed strand. We lopen een tijdje over het zand en door het water en verzamelen zoals gewoonlijk weer allerlei schelpen. Hier mogen we ze wel meenemen :-)

 

Na deze korte wandeling rijden we door naar de stad. Als het goed is, kunnen we een pakketje ophalen bij het postkantoor. Elly heeft ons al verteld dat ze iets heeft opgestuurd, maar wat precies mochten we niet weten... Gelukkig, het pakketje is er... een doosje vol met leuke en lekkere dingen met daarbij kaarten van Elly (Rickert's moeder) en Greet (Rickert's oma)... hartstikke leuk, dank jullie wel !

 

Daarna lopen we even naar de "NT General Store", in deze campingwinkel hebben we een paar dagen geleden een hangmat gekocht en nu willen we daarvoor touw en haken kopen, zodat we 'm op kunnen hangen. We kopen 4 meter, heel stevig, touw en twee "berg-beklim-haken"... zo dat moet lukken... dat wordt vanavond sterren kijken in de hangmat !

 

We hebben nog een missie vanmiddag... Rickert heeft tijdens de tour de zonnebril van Joel een aantal keer opgehad en was daar zo enthousiast over dat hij erg graag zelf zo'n bril wil hebben. Op zich heel begrijpelijk want met zo'n "Spotters" bril kun je bijvoorbeeld door het water heen vissen spotten (omdat de glans uit het water wordt gehaald), maar ze kosten minimaal $150 en dat past eigenlijk niet echt binnen ons budget... We gaan toch een paar winkels langs... Rickert past er een aantal, maar besluit toch dat hij het te duur vindt.

 

Net nadat hij dat besluit genomen heeft, lopen we langs een winkel waar ze wel heel erg veel zonnebrillen verkopen... toch maar even kijken... eerst weer een paar "Spotters" op, en wat andere veel te dure brillen. En dan... komt de verkoper met een heel goed idee... hij heeft een bril, met de zelfde "werking" voor $32,95... kijk, daar houden wij van ! Rickert probeert 'm en is meteen enthousiast. Waarschijnlijk is deze bril iets minder sterk dan zo'n dure bril, maar goed... voor dit geld, kunnen we dat wel riskeren...  en dus wordt ie gekocht, perfect !

 

Terug op de camping proberen we de hangmat meteen uit. Hij blijkt minder groot dan we gedacht hadden, ik pas er prima in, maar voor Rickert is ie een stuk minder comfortabel. We gaan 'm dus proberen te ruilen binnenkort.

 

Tijdens het eten krijgen we bezoek van een possum. Ze is erg nieuwsgierig en is duidelijk op zoek naar iets te eten. Als blijkt dat wij haar niet willen voeren, gaat ze iets verderop zitten smullen van een cashewnoot (die groeien hier aan de boom). Het lijkt alsof er een kleintje in haar buidel zit, maar helaas... de baby-possum laat zich niet zien. Misschien dat ze zich de komende dagen nog een keer laat zien.

 

Iets later komt er ook nog een soort uil ("Frogmouth") in de boom naast ons zitten... wauw, het lijkt hier wel een dierentuin.

 

Na het eten bellen we Rickert's familie om even samen met hen het verdriet te kunnen delen. We zijn op dit moment fysiek hier in AustraliŽ, maar in gedachten heel erg veel in Nederland. We hebben besloten niet terug te gaan voor de begrafenis. We denken dat Anne dat niet gewild zou hebben en zijn ervan overtuigd dat ze onze "betrokkenheid" ook op afstand kan voelen !

 

Na de telefoontjes, koelen we nog even lekker af in het zwembad. We hopen dat we zo moe genoeg zijn om te kunnen slapen...

 

16 september 2003 - Howard Springs

 

Voordat we naar de garage rijden, ontbijten we en pakken we onze tas in... niet dat we hier al weg gaan ofzo, nee, we gaan alleen de auto laten servicen. We zijn gewaarschuwd dat dat wel een paar uur kan duren en dus nemen we wat te lezen en te drinken mee.

 

Om een (veel te) lang verhaal kort te maken... de auto heeft van 9 tot ongeveer twee uur bij de garage gestaan en wij hebben ons ondertussen vermaakt met het lezen van tijdschriften en boeken, het schrijven van allerlei kaarten en het rondhangen in een mini-winkelcentrumpje. De auto is weer helemaal in orde... olie ververst, luchtfilter vervangen etc... Een deel van de uitlaat zat los en ook dat probleem is nu verholpen !

 

De rest van de dag doen we (weer) erg weinig... beetje lezen, beetje bellen, beetje eten en daarna gaan we slapen, moe geworden van deze "enorm zware" dag !