Reisverslag

1 - 6 september 2003

 

1 september 2003 - Lawn Hill National Park

 

We hebben de wekker om zeven uur gezet omdat we vanochtend willen kanoŽn. We hebben van Rob en Ger begrepen dat we er op tijd bij moeten zijn omdat er niet zoveel kano's zijn en die ook niet gereserveerd kunnen worden.

 

We willen graag 's ochtends kanoŽn omdat het dan nog niet zo heet is en het zonlicht prachtig door de "gorge" schijnt. Het is echter alles behalve mooi weer... de lucht is hartstikke grijs, het ziet er zelfs naar uit dat we een buitje krijgen. We kruipen de tent uit en doen de buitentent er overheen. Vannacht hadden we die er lekker af gelaten zodat we wat wind door de tent heen kregen en we sterren konden kijken.

 

We krijgen gelijk... er valt regen... maar veel meer dan tien druppels is het niet. We kiezen er toch voor om eerst rustig te ontbijten en pas wat later te kanoŽn. Om iets voor tien uur lopen we naar de kano-verhuurplaats. We moeten de borg van $20 vooraf betalen, maar mogen de rest na afloop afrekenen. We hebben geen idee hoe lang we weg blijven, dus dat is mooi.

 

We klimmen in de kano en peddelen weg. Wauw, dit is echt prachtig. Van bovenaf (tijdens de wandeling) was het al mooi, maar nu we tussen de rotsen door varen lijkt het nog mooier ! Aan het eind van dit deel van de "Gorge" zien we een aanlegplaatsje. Bij het ophalen van de kano vertelde de medewerker aan iemand anders dat hij met zijn kano zeker de "Upper "Gorge" moest ingaan, omdat dat absoluut de moeite waard is. We nemen aan dat we hier uit het water moeten en verderop er weer in kunnen.

 

Ik neem eerst te voet (zonder kano) een kijkje. Inderdaad, een meter of twintig verder is weer zo'n aanlegplaatsje. Ik loop naar Rickert en daarna lopen we samen (met kano) weer terug. Het in- en uitstappen gaat erg goed deze keer. Ik zeg deze keer omdat we het wel eens anders hebben gedaan... tijdens onze vorige reis zijn we in "Katherine Gorge" uit de boot gelazerd...

 

De "Upper Gorge" is zo mogelijk nog mooier en rustiger. De andere kanoŽrs (voornamelijk bejaarden) vinden het blijkbaar te vermoeiend, het heen en weer sjouwen van het bootje. We zien een "White Bellied Sea-eagle", een knalrood vinkje en een aantal andere vogels. Echt heerlijk om hier te dobberen.

 

Op de terugweg, we zijn inmiddels weer terug in de "Middle Gorge", zien we eindelijk een croc... het is maar een kleintje, maar toch leuk !

Vlakbij de kano-verhuurplaats liggen een heleboel lelies in het water. Vanochtend voor het kanoŽn waren ze nog bijna allemaal dicht, maar nu zijn ze echt prachtig om te zien.

 

Nadat we onze kano's hebben ingeleverd, zien we een bord hangen met de tekst "Hire canoes can not be taken to Upper Gorge"...

 

Oke, daarom was het dus zo rustig... Nou ja, we zijn met kano veilig weer terug, dus we zeggen niks... we hebben tenslotte niet bewust de regels overtreden.

 

Terug op de camping eten we tosti's als lunch. Dat smaakt goed na de inspanning van vanochtend. We hangen nog een beetje op de camping rond en om een uur of drie maken we nog een wandeling. We hebben de "Island Stack Walk" uitgekozen. Het ontzettend steile pad leidt ons naar de top van een berg (opgebouwd uit enorme granieten rotsen). Het uitzicht is werkelijk fantas-tisch. We kunnen de camping, de "Gorge" en de rest van de omgeving zien.

 

Bovenop de berg loopt nog een pad, het is een kleine "loop-walk". Het uitzicht is hier echt nog mooier dan net. We kunnen zo ontzettend ver kijken, overal "gorges", palmen en rode rotsen. Op de grond om ons heen vooral erg veel spinifex, spinifex en nog eens spinifex... Deze omgeving is hartstikke fotogeniek... we blijven foto's maken !

 

 

We moeten het zelfde steile pad ook weer af om terug bij de camping te komen. Het gaat gelukkig prima met Rickert's voeten, hij is wel moe, maar hopt als een echte "rock wallaby" van rots naar rots :-)

 

Op de camping bekijken we meteen de digitale foto's op onze laptop. Tenminste... dat was de bedoeling. We krijgen echter bezoek van een Amerikaan die naast ons stond op de restarea van Gregory Downs en nu ook hier staat. Hij praat ruim anderhalf uur tegen ons. Ja je leest het goed... tegen ons, wij zeggen bijna niets, maar hij gaat van het ene onderwerp over op het andere. We krijgen alles te horen... z'n moeder heeft een slechte heup, hij schildert hotel-meubels en kan heel goed uitleggen hoe dat moet, z'n dochter is laatst opgenomen in het ziekenhuis etc... Het kost ons ontzettend veel moeite onze ogen open te houden, laat staan enthousiast te blijven reageren... uiteindelijk heeft ie het wel een beetje door... hij gaat terug naar zijn tent !

 

Wij eten lekker pasta en kruipen daarna moe, maar voldaan, onze slaapzakken in.

 

2 september 2003 - Lawn Hill Nat. Park - Wollongorang Roadhouse

 

Vandaag worden we wakker met een heerlijk zonnetje, het is echt heerlijk weer. Dat komt goed uit, want we willen vanochtend nog een wandeling doen.

 

Na het ontbijt pakken we alvast alles in en zetten we onze auto op de parkeerplaats. Daarna lopen we naar de kano-verhuurplaats. Hier begint de "Wild Dog Dreaming

Walk". Het is gelukkig nog niet zo warm, de zon staat nog laag en daardoor zijn de kleuren (zo mogelijk) nog mooier. We lopen langs de enorme rode rotsen waar we gisteren bovenop hebben gestaan en

 komen uiteindelijk uit bij een Aboriginal art site. Hier zijn een paar eeuwenoude rotstekeningen te zien. Op kleine bordjes staat informatie over de betekenis van de kunst.

 

Na deze wandeling doen we toch nog even de Cascades-wandeling. Die wilden we gisteren eigenlijk al doen, maar nadat we de top van de berg op waren geklommen, was het daar te laat voor geworden. Het pad loop voor een deel langs de "Lower Gorge". Dit is een deel van de Lawn Hill Creek waar we niet hebben gekanood (vreemd woord...). We proberen nog wat krokodillen te spotten, maar helaas, deze keer hebben we geen succes.

 

We zijn de afgelopen dagen weer eens lekker actief geweest, dat is de dagen (weken ?!) ervoor wel eens anders geweest. Dat vele autorijden vinden we ook hartstikke leuk hoor, maar het is niet erg goed voor onze conditie...

 

Het is inmiddels elf uur geweest, hoog tijd om richting Wollogorong te rijden. We maken een korte stop bij Adels Grove, een camping vlakbij het park, omdat we nog een paar boodschapjes willen doen. De prijzen zijn echter zo belachelijk hoog, dat we dat plan even doorschuiven.

 

We nemen de weg via Doomadgee. Dit is een Aboriginal Community met een winkel ! Net voordat we het dorp inrijden zien we dat er vanalles in de fik staat. Naast de weg branden een paar vuurtjes. Tijdens onze vorige reis hebben we geleerd dat dat meestal gedaan wordt met een van deze twee redenen... Het weer vruchtbaar maken van de grond of het wegbranden van een baan om een bepaald gebied zodat een eventuele (ongecontroleerde) bush-brand dat gebied niet kan bereiken.

 

Door de enorme rookontwikkeling twijfelen we even, zullen we wel  doorrijden... we besluiten het wel te doen. In het dorp aangekomen (het bleek maar een klein vuurtje) rijden we meteen door naar de winkel. Het is zonder "permit" namelijk niet toegestaan verder het dorp in te rijden. De winkel blijkt een behoorlijke supermarkt te zijn. Ze verkopen er een heleboel, zelfs verse groente, tegen redelijk normale prijzen... goed, hier doen we dus wel onze inkopen.

Het is nu nog zo'n 130 km naar Wollogorong, onze overnachtingplaats van vanavond. We tanken in "Hell's Gate", het laatste plaatsje voor de grens met "The Northern Territory". Een nieuw record, de diesel is hier $1,33 per liter. Dat is voor Nederlandse begrippen natuurlijk nog steeds heel goedkoop, maar hier in AustraliŽ is dat erg duur. Het plaatsje (of eigenlijk is het alleen een Roadhouse) heeft de naam "Hell's Gate" gekregen omdat blanke reizigers vroeger vanuit Queensland tot hier werden begeleid door de politie en het daarna tot Katherine (zo'n 1200 km verderop) zonder begeleiding moesten doen. De politie moest hen overigens beschermen tegen de gevreesde Aboriginals van Western Australia...

 

Vijftig kilometer verder moeten we de

klok een half uur terug zetten.

 

 

 

 

 

(Inmiddels staat op onze site een klokje zodat jullie altijd kunnen zien hoe laat het bij ons is.)

 

Wollogorong, een cattlestation, Roadhouse en camping in een, ligt net over de grens. Hier overnachten we, voordat we morgen doorrijden naar Borroloola...

 

3 september 2003 - Wollogorang Roadhouse - Cape Crawford

 

Hoppende kangaroes rond de tent hebben we al vaker meegemaakt, maar grazende en schijtende koeien... vannacht hebben we daarvan mogen genieten ! Voordat we gingen slapen hadden we de koeien al gezien, maar pas 's ochtends zagen we hoe dichtbij ze geweest waren. Een heleboel koeienvlaaien waren het resultaat...

 

Rickert heeft gisteravond voor het slapen gaan een heerlijke warme douche genomen, ik probeer vanochtend het zelfde, maar helaas... warme water is op... veel meer dan wat lauw water is het niet. Daar ga ik op zich niet dood van (ik heb al dagen geen warme douche gehad) maar m'n haren wassen met koud water is echt heel vervelend. Hopelijk hebben we vanavond wel warm water.

 

Voordat we weg rijden ga ik nog even naar het toilet. Terwijl ik doortrek zie ik ineens een kikker in de pot glijden... niet zomaar een... nee een hele grote groene... Mensen die de foto's van onze vorige reis hebben gezien, kunnen zich de "kikker in wc"-foto waarschijnlijk nog wel herinneren... ook nu kunnen we ons niet inhouden...

 

De uren hierna maken we weinig mee, we rijden vooral erg veel. De weg is (net zoals de rest van de Gulf Track) onverhard, maar absoluut niet slecht. Helaas op wat "rivercrossings" na ook vrij eentonig. De beesten die we onderweg zien, maken gelukkig een hoop goed... een paar kanga's, heel veel roofvogels, allerlei prachtige andere vogels en een blue tongue skink (soort hagedis met blauwe tong).

 

Om een uur of twee komen we aan in Borroloola. Hier wilden we eigenlijk overnachten, maar omdat het nog zo vroeg is (en er weinig te beleven is in Borroloola) besluiten we nog een stukje verder te rijden.

 

Voordat we richting Cape Crawford vertrekken, stoppen we even bij de plaatselijke pub. We hebben van "Relaxing Russel" (bijnaam voor een jongen die we een paar weken geleden hebben ontmoet) gehoord dat ze een apart deel voor Aboriginals hebben... We kunnen ons nauwelijks voorstellen dat dat nog bestaat, dus we gaan het zelf maar eens kijken...

 

De "Lounge Bar" bestaat inderdaad uit twee delen, maar de medewerkster vertelt ons dat het iets genuanceerder is dan wij dachten. Het ene deel is voor nuchtere mensen, het andere deel is voor de "drunks"... Helaas komt dat hier in de praktijk vaak op het zelfde neer... We eten een heerlijke Barra Burger (Barramundi = vis) en rijden daarna verder.

 

We hebben wat info gehaald over het "Caranbirini Conservation Reserve". Belangrijkste "attractie" in dit mini national parkje, is een enorme zandsteenformatie, ook wel "The Lost City" genoemd. Er loopt een 2 km lang pad langs de soms wel 25 meter hoge pilaren door. Wauw, dit zijn een soort kleine "Bungle Bungles" (bekende rotsformatie in Western Australia)... Het is hier echt prachtig, de rotsen hebben allerlei prachtige kleuren en structuren. Het namiddagzonnetje maakt alles nog mooier !

 

Op sommige plaatsen is het pad zo smal, dat we bijna niet tussen de rotsen door kunnen. Het is echt heel indrukwekkend, om hier tussen de enorme "sandstone"-pilaren door te lopen. We kunnen hier wel uren doorheen lopen... deze omgeving is zo fotogeniek... Helaas, we moeten een beetje opschieten, het is al vrij laat en we moeten nog zo'n 60 kilometer rijden. Onderweg naar de parkeerplaats zien we een heleboel vinkjes vliegen, of dit de vinkjes zijn die alleen hier voorkomen weten we niet...

 

         

 

Cape Crawford blijkt niet meer te zijn dan een Roadhouse ("Heartbreak Hotel") met een camping. Maakt voor ons niets uit, we gaan morgen toch weer door.

 

4 september 2003 - Cape Crawford - Roper Bar

 

Vandaag is weer een typische "rijdag"... we gaan om een uur of tien weg uit Cape Crawford en ons doel is Roper Bar.

 

De weg is erg saai. Alleen aan het begin en aan het eind is er wat te beleven... We zijn nog geen kwartier weg van de camping, we rijden nog geen 50 km/u. en dan ineens... een hobbel... met daarachter een enorme kuil met water... shit... remmen... whow... dat ging goed, maar we hadden niet harder moeten rijden...

 

Iets verder rijden we het "Limmen National Park" binnen. Het is dat er een bord staat, want de "scenery" verandert nauwelijks. Gisteren zagen we nog beesten, maar vandaag zien we bar weinig... alleen een dingo en wat vogels.

 

De laatste 70 km tot Roper Bar worden op onze kaart aangegeven als "4WD only", maar tot onze verbazing is dit deel van de track beter dan de 300 km die we hiervoor hebben gereden... we komen zelfs een gewone 2WD auto tegen... Het is ons inmiddels wel duidelijk dat we pas echt weten hoe een weg is totdat we 'm zelf rijden. Vandaag viel de weg mee, stonden de "rivers" bijna allemaal droog en waren de kleine "creeks" verraderlijk diep...

 

De "scenery" is langs dit deel van de track over het algemeen alles behalve spectaculair. Het zijn meer de kleine dingen zoals mooie bloemen die het toch mooi maken.

 

Roper Bar is weer een echte outback community... 11 inwoners, 1 winkel annex benzinestation/take-away en een camping. We vermaken ons ook hier...

 

Rickert maakt een heerlijke maaltijd klaar op ons kampvuur. We vinden dat het nu wel eens tijd wordt om onze eerste "damper" te maken, dus daar ga ik... zelfrijzend bakmeel, beetje water en als zoete vulling appel, kaneel, suiker en een beetje honing... mixen met vork en handen... het geheel in de "campoven" (grote gietijzeren pan)... kolen onder en op de pan... af en toe even checken en een klein half uurtje later... een heerlijk broodje :-)

 

Na dit heerlijke diner genieten we van onze favoriete serie "As the flames go"...

 

 

       

 

Voordat we gaan slapen bellen we Jorrit en Danielle. Vandaag is het namelijk eindelijk zover... Ze hebben een echo laten maken van hun kindje en hebben ons beloofd te vertellen wat het wordt... een nichtje of een neefje... We weten niet hoe laat zij die echo-afspraak hebben, dus we hopen dat ze al nieuws hebben...

Ja... prima nieuws... alles zit er op en eraan en het wordt een ... Nee, dat gaan we natuurlijk niet op de website zetten... dat mogen ze zelf aan iedereen vertellen ;-)

 

5 september 2003 - Roper Bar - Katherine

 

Omdat we (i.v.m. een tour die we gaan doen) over 2 dagen in Darwin moeten zijn, hebben we erg veel gereden de afgelopen dagen. Ook vandaag staan er weer bijna 300 km op de planning.

 

Voordat we Roper Bar verlaten, nemen we nog even een kijkje bij de "boatramp" achter de camping. Er is een behoorlijke "rivercrossing" die (vermoedelijk) Roper Bar met Arnhem Land verbindt. Voor de lol en de mooie foto die het waarschijnlijk zal opleveren rijdt Rickert een keer heen en weer... Tsja, je moet wat :-)

 

De eerste ca. 40 km zijn nog onverhard, maar daarna hebben we tot Katherine asfalt... ook wel weer eens lekker ! Vooral het eerste stuk van de weg is een stuk leuker dan het meeste dat we gisteren hebben gereden. We slaan Mataranka en Elsey National Park deze keer over, daar zijn we vorige keer al geweest en kunnen we op onze weg naar het zuiden eventueel weer overnachten.

 

In Katherine rijden we meteen naar het winkelcentrum. Van onze voorraad is inmiddels vrij weinig over dus we moeten boodschappen doen. De afgelopen weken hebben we geen normale prijzen meer gezien in supermarkten dus rondlopen in de Woolworths is echt een verademing... We slaan een hoop nodige (en minder nodige, maar erg lekkere dingen) in. Vanavond eten we eindelijk weer een aardappels, groente en een stukje vlees in plaats van Chili con carne, stirfry ŗ la Ricardo etc...

 

We zijn er gisteren achter gekomen dat hier in Katherine ook "Thermal Pools" zijn, dus daar willen we heen vandaag ! We vinden een camping die zo ongeveer naast de pools ligt. Tentje is zo opgezet dus een paar minuten later zitten we heerlijk in de schaduw (niet gek, want het is hartstikke warm hier). Ik streep op onze kaarten aan wat we hebben gereden en Rickert pakt onze emmer met saffieren maar weer eens...

 

De emmer die we in Sapphire hebben gekocht staat al weken in de auto zonder dat we er iets mee hebben gedaan. Maar vandaag heeft Rickert er zin in... hij zeeft alles, vindt vooral een heleboel mini-steentjes, maar na een klein uurtje is het raak... "Moniek... volgens mij heb ik er nu echt ťťn"... hij laat me een steentje zien met een doorsnede van ongeveer een centimeter en inderdaad... blauwgroen van kleur... hij zou wel eens gelijk kunnen hebben ! Op school heb ik wel edelsteenkunde gehad, maar om nou te zeggen dat ik nu kan zeggen wat dit steentje waard is... niet dus, we moeten maar eens bij een juwelier vragen of er wat van te maken is.

 

Om een uur of half zes is het eindelijk wat koeler, prima weer voor een duik in de "Hot Pools" dus ! We lopen de camping af en vijf minuten later liggen we in een heerlijk natuurlijk lauw zwembad :-) Na anderhalf uur zijn we bijna opgelost en lopen we terug naar de camping, hmmm, dat was lekker verfrissend !

 

's Avonds werk ik wat aan ons verslag zodat we in Darwin de website weer eens kunnen updaten en Rickert maakt voor ons een heerlijk dineetje. Voordat we gaan slapen, bellen Rob en Ger, zij zijn nu in Mackay aan de oostkust. Zij hebben net als wij een Australisch (Telstra) abonnement voor hun mobiele telefoon en dat betekent dat we elkaar na negen uur voor 1 cent per minuut kunnen bellen... leuk om weer even bij te kletsen !

 

6 september 2003 - Katherine - Darwin

 

Jemig, wat een rot-nacht... We hebben allebei heel slecht geslapen. Om ons heen waren de hele tijd mensen aan het praten, het licht van de keuken (waar onze tent naast staat) was de halve nacht aan en het weer is nogal "humid", vochtig dus.

 

Na het ontbijt, pakken we alles in en lopen we naar de Thermal Pool, daar kunnen we vast lekker rustig wakker worden. Het water is echt heerlijk. We zijn even alleen in het water, maar krijgen daarna gezelschap van een ouder stel uit de buurt van Brisbane. Aardige mensen. We dobberen bijna twee uur rond, dit is genieten... hadden we thuis maar zo'n pool !

 

Goed, genoeg geluier... We gooien de tank weer vol (da's inmiddels een bijna dagelijkse bezigheid met al die kilometers die we rijden) en rijden richting Darwin. Onderweg stoppen we voor een kleine picknicklunch in Pine Creek.

 

Om iets na drien komen we aan in Darwin, we rijden meteen naar het postkantoor omdat we hopen dat we onze post kunnen ophalen. Helaas, zaterdags gesloten... Jammer, want we weten dat Rickert's moeder in elk geval een pakketje heeft opgestuurd en daar zijn we natuurlijk erg benieuwd naar. We proberen het volgende week (na de tour) nog een keer.

 

We hebben in de Lonely Planet een camping (Hidden Valley) gevonden, niet al te ver uit het centrum, voor $16,- per nacht. Bij aankomst blijkt echter dat een campingplaatsje $23,- per nacht kost... da's nogal iets anders. We hebben geen zin om op zoek te gaan naar een andere camping dus we blijven hier. Het ziet er allemaal erg schoon uit, maar het staat werkelijk helemaal vol met backpackerauto's en tentjes. Natuurlijk horen wij ook nog een beetje bij die groep, maar we zijn toch een beetje bang voor vanavond... het is namelijk zaterdagavond... stapavond dus...

 

We hebben van Peter, onze buurman op de restarea in Gegory Downs, gehoord dat we in Cullen Bay (wijk in Darwin) onbeperkt seafood kunnen eten voor $27,50 p.p... dat lijkt ons wel wat. Om een uur of half zeven rijden we via het centrum naar het restaurant. De zon gaat bijna onder, een prachtig gezicht, hier aan de kust ! We genieten nog even van de mooie lucht voordat we naar binnen gaan.

 

We moeten vooraf betalen en worden daarna naar ons tafeltje geleid. Rickert gaat als eerste naar het buffet en komt met een bord vol lekkers (en een grote smile op z'n gezicht) terug... dat ziet er goed uit. Ik ga daarna mijn bordje vullen... daar zitten we dan, twee borden helemaal vol met garnalen, oesters, krab, scampi, baramundi, calamari etc... smullen dus !

 

Aan het eind van de avond zitten we allebei hartstikke vol. We hebben genoten, maar kunnen nu echt geen vis meer zien ;-)

 

Terug op de camping neemt Rickert nog even een snelle duik in het zwembad, daarna kruipen we onze tent in.