Reisverslag

25 - 31 augustus 2003

 

25 augustus 2003 - Cairns

 

Vandaag is ons laatste dagje in Cairns en ons (voorlopig) laatste dagje met Rob en Ger. We moeten nog wat boodschappen doen en andere dingetjes regelen/kopen en onze auto moet gerepareerd worden. Rickert brengt samen met Rob onze auto weg en daarna gaan we met z'n allen in de auto van Rob en Ger de stad in.

 

Eerst maar eens de website updaten... en echt waar... het lukt deze keer meteen... in 1 keer staan alle foto's erop :-)

 

We checken meteen onze email. Jorrit (mijn broer) heeft een email gestuurd, met daarin een link naar een website waarop de door hem en Danielle bestelde babykamer op staat. We bekijken 'm meteen. Leuk hoor... zo zijn we erg ver weg en toch nauw betrokken !

 

Aan het eind van de middag doen we boodschappen voor ons "afscheidsdiner". We kopen anderhalve kilo garnalen (in de aanbieding voor nog geen $10 per kilo !) en een heleboel "aardappel-wedges".

 

Rickert maakt de garnalen klaar, Rob bakt de wedges en Ger en ik zorgen voor een lekkere salade. Het smaakt allemaal even lekker.

Als afsluiter hebben we chocolademousse, wauw... hier kan geen restaurant tegenop !

 

26 augustus 2003 - Cairns - Mareeba

 

Ik heb de wekker heel vroeg (5:45) gezet omdat ik Kookaburra geluiden wil opnemen. Deze vogels beginnen hier elke dag rond zes uur met lawaai maken. Fluiten kun je het niet noemen... ze klinken meer als apen. Het leek me leuk het geluid op deze website te zetten. Ik pak de laptop en ja hoor... nog geen tien minuten later begint het... "hoehahahahahoehahahahahoehoehoehoe...." Helaas is het niet zo duidelijk... er zijn teveel bijgeluiden... de ruisende wind, fluitende andere vogels, een snurkende Rickert... Als jullie het geluid van een Kookaburra willen horen, zullen jullie dus op internet moeten zoeken naar een leuk wav-file-tje of... zelf naar AustraliŽ moeten gaan :-)

 

Na het ontbijt bel ik met Rod, de eigenaar van het vliegtuigje waar ik morgen mee ga vliegen. Rickert wil toch gaan vliegen. Het is geen probleem. Er wordt gewoon een extra vliegtuigje met piloot ingezet.

 

Rickert heeft de lente in z'n bol... de hele achterbak van de auto wordt opnieuw ingedeeld. Het is even wennen, maar het gewicht is nu beter verdeeld en we kunnen overal beter bij. 

 

Ik scheer Rickert's haar weer lekker kort. Helaas, z'n baard mag niet korter. We wachten even tot Rob (hij moest al vroeg naar de  garage) weer terug is en dan is het toch echt tijd om afscheid te nemen. Rob en Ger gaan over een paar dagen naar het zuiden en wij gaan richting Darwin, het westen dus.

 

Het was weer erg gezellig om met z'n vieren (eerst vijven, toen Wies er nog bij was) vakantie te vieren. Ondanks wat kleine irritaties over nog kleinere dingen hebben we vooral veel gelachen, lekker gegeten en dus gewoon erg veel lol gehad. Rob en Ger... we hebben afgesproken dat we nog niks afspreken, maar wie weet... vieren we kerst weer samen :-)

 

We willen onze airco toch laten maken voordat we richting Darwin rijden en omdat dat in Cairns waarschijnlijk het makkelijkst is, rijden we naar een airco-reparatiebedrijf. We vragen of ze eerst een prijsopgave kunnen maken omdat wij eerst toestemming moeten krijgen van Car Connection (ons autoverhuurbedrijf) voordat we de reparatie kunnen laten uitvoeren. "No worries... gaan jullie maar winkelen, wij bellen als we weten wat er mis is... over een uurtje weten we meer".

 

We lopen naar het winkelcentrum aan de overkant om wat dingetjes die we nodig hebben te kopen. Na anderhalf uur zijn we nog niet gebeld en we besluiten dus maar terug naar de garage te lopen. De monteur komt meteen naar ons toegelopen. Hij zegt ons "De airco is weer volgespoten met gas en nu doet ie het weer..." hoe lang kan hij niet zeggen, het is een heel oud systeem dat eigenlijk aan vervanging toe is... de kosten zijn nu ruim $93,-"

 

Hmmm, fijn dat ie het weer doet, maar wel,  een beetje vreemd dat het al gedaan is... we weten nog niet eens zeker of het vergoed wordt. De monteur zegt dat, als we de reparatie toch niet hadden willen laten doen, hij het gas er ook zo weer uit kan halen... vreemd...

 

Ik bel met Car Connection. "No worries... keep the receipt and we will pay for it"... De extra verzekering die we hebben afgesloten blijkt wederom z'n geld waard !

Inmiddels is het al bijna drie uur en hebben we nog geen boodschappen gedaan. We rijden dus snel naar een ander winkelcentrum (met een Woolworths, onze favoriete supermarkt). We doen de meeste inkopen voor de komende anderhalve week. Onderweg naar Darwin (op de Gulf Track) komen we namelijk weinig echte steden tegen en is boodschappen doen dus een stuk duurder.

 

We zijn klaar... we gaan eindelijk weg uit Cairns... We rijden langs de camping en zeggen nog even gedag bij Rob en Ger. "Huh... wat doen jullie hier nou weer... blijven jullie gezellig nog een nachtje..." Nee dus, we gaan nu echt naar Mareeba.

 

Voordat we in Mareeba naar de camping gaan rijden we even naar de vertrekplaats van morgen. We komen uit bij een boomgaard waar een oude vrouw aan het werk is. Ze heeft nog nooit van het bedrijf gehoord, maar we zegt dat haar zoon misschien meer weet, hij staat iets verderop. Inderdaad, haar zoon kan ons precies vertellen waar het is... nog geen 100 meter verder... Mooi, nu hoeven we morgenochtend niet meer te zoeken.

 

We hebben ons al de hele dag verheugd op het eten van vanavond. Thais, dat is ons de vorige keer dat we hier in Mareeba waren, zo goed bevallen... Helaas... geen Thais vanavond... ze zijn alleen van woensdag t/m zaterdag open... jammer, we hebben nog genoeg te eten hoor, maar we hadden ons er zo op verheugd...

 

Bob, de leuke eigenaar van de camping, is er niet. Hij is nog in Cape York en z'n vrouw en haar zoon runnen de camping. De bloemen die een paar weken geleden zo prachtig waren, zijn uitgebloeid. Nadat we de tent hebben opgezet begint het ook nog eens te regenen... Jemig... wat een geluk hebben wij vandaag :-(

 

Gelukkig hebben we toch nog een leuke avond. We eten het restje hachee dat we nog hebben en doen onze (al ontwikkelde) foto's in een map. Rickert's vader en mijn moeder bellen ons. Gezellig !

 

27 augustus 2003 - Mareeba - Tallaroo

 

Om 5:45 gaat de wekker. We maken even snel een ontbijtje en rijden daarna naar de "startbaan". Rod, de eigenaar van de vliegtuigjes heeft een hangar ergens in een veld, tussen de fruitbomen.

 

Voordat we opstijgen, moeten we wat formulieren invullen. We krijgen allebei een soort skipak aan. Rickert neemt de grote camera mee en ik de digitale. De mobiele telefoon neem ik ook mee. We willen Elly (Rickert's moeder) namelijk om 8 uur een sms-je sturen, dan is het 12 uur 's nachts in Nederland en start haar verjaardag.

 

Er staan twee vliegtuigjes. Rickert stapt bij Dave (een medewerker) achterin en ik bij Rod. De motortjes moeten even opgewarmd worden en dan is het zover... We stijgen heel snel op... en daar hangen we dan. Ondanks de vrij hoge snelheid (zo'n 100 km/u) lijkt het alsof we nauwelijks bewegen.

 

We vliegen over de boomgaarden en het regenwoud. In het begin is het uitzicht wat vaag, het is namelijk behoorlijk bewolkt rondom de bergen tussen Mareeba en de kust. Maar dan ineens, we vliegen de berg over en zien de kust... blauwe lucht, zonnetje erbij... wauw, zo moet een vogel zich ongeveer voelen !

 

De kustlijn is prachtig. Blauwgroene zee, mooi lichtgekleurd zand en rotsen. Iets later vliegen we heel laag over Ellis Beach, waar we samen met Rob en Ger gekampeerd hebben. Het is echt hartstikke leuk om alles zo goed van bovenaf te kunnen bekijken. Af en toe vliegen Rickert en ik vlakbij elkaar, leuk om zo samen te kunnen genieten van dit prachtige uitzicht.

 

In de verte is de lucht heel donker, rondom Cairns regent het zo te zien. Waar wij vliegen schijnt de zon gelukkig regelmatig tussen de wolken door. Boven Double Island, een eiland hier vlak voor de kust, lijken enorme spotlights te hangen. Ik probeer zo veel mogelijk mooie foto's te maken.

 

Normaal gesproken vliegen ze nog wat verder langs de kust naar het zuiden, maar omdat daar zo'n enorme bui hangt, vliegen wij naar het noorden. In de verte zien we Port Douglas en Cape Trib liggen. Helaas vliegt de tijd voorbij (of vliegen wij de tijd voorbij ?!)... we moeten alweer terug richting Mareeba. Onderweg vertelt Rod van alles over het uitzicht. Mangobomen, koffieplantages, Barramundi-farms, regenwoud, rivieren, etc, alles kunnen we prima bekijken.

 

Aan het eind zet Rod de motor uit, we gaan als "paraglider" (deltavlieger) landen. Iets eerder dan verwacht (de vlucht zou ongeveer anderhalf uur duren en het is nu pas vijf kwartier later) komen we met een zachte landing weer op de grond te staan.

 

Van te voren hebben we (omdat het zo duur is) getwijfeld of we het wel moesten doen, maar we zijn nu blij dat we het gedaan hebben. Het heeft ons een hoop geld gekost, maar we hebben van elke minuut genoten, het was echt super. 

 

Bij Rickert hing aan de vleugel een camera. Het rolletje dat daarmee voor ons is volgeschoten, krijgen we mee. In Darwin gaan we ze laten ontwikkelen en afdrukken.

We rijden terug naar de camping, het is nog niet eens negen uur. Rickert is een beetje misselijk. Op de camping bekijken we de (80 !!!) digitale foto's die ik heb gemaakt. Er zitten hele vage tussen, maar gelukkig ook een aantal hele mooie. Leuk om alvast iets terug te zien van de vlucht.

 

We pakken rustig in en rijden weg. Vandaag willen we overnachten in Tallaroo. Het is zo'n 280 km rijden. Tenminste... als je over de verharde snelweg rijdt... wij zien echter op de kaart een kortere route staan... de weg via Herberton en Irvinebank is weliswaar onverhard, maar een stuk directer... kunnen we mooi een stuk afsnijden...

Niet dus ! De weg lijkt op de kaart inderdaad een stuk korter, maar er staat niet bij dat het bijna geen weg is... meer een soort pad over een heleboel stenen en rotsjes... De weg is daarbij ook nog eens heel slecht aangegeven, het lijkt dus meer op spoorzoeken... Na een hoop geslinger zien we eindelijk weer asfalt... we zijn in elk geval waar we wilden uitkomen...

 

Ik heb tijdens deze reis nog nauwelijks gereden. Simpele reden : Rickert vindt het heerlijk om te rijden en ik vindt het ernaast zitten veel leuker. Hij voelt zich echter nog steeds niet zo lekker en ik neem het stuur dus over. De weg is nu wel verhard, maar op de meeste plaatsen maar 1 baan breed. Dat betekent dus in het midden rijden en zo snel mogelijk naar links als er een auto (of erger... een roadtrain) aankomt.

 

Het rijden valt me erg mee. Alhoewel ik een kleine auto meestal een stuk prettiger vind, voel ik me best goed achter het stuur van dit enorme bakbeest. We hebben onze auto overigens een naam gegeven : Bika... Nu denk je misschien... "Waarom... wat betekent het...". AustraliŽrs laten de "r" meestal weg en spreken de "i" uit als een "ie". Een grote auto heet in het Engels een Big Car, en in het Australisch dus een "Bi Ka"... Vandaar !

 

Om iets na vier uur komen we aan bij Tallaroo. Het is een "cattlestation" (grote koeienboerderij) met daarbij een simpele camping. Met een groot pluspunt... het warmwater-zwembad. Het water komt uit de "hot springs" die zich verderop het land bevinden. Ze zijn duizenden jaren geleden ontstaan als het gevolg van vulkanische uitbarstingen. De warmste bron is 74'C, het zwembad gelukkig iets koeler... 35'C.

We zetten de tent op en gaan daarna het zwembad in. Dit is heerlijk... de lucht is behoorlijk afgekoeld en het water dus nog lekkerder. Echt tot rust komen is er niet bij... een wat oudere vrouw kletst de oren van ons hoofd. Echt, ik weet het, ik kan ook behoorlijk ouwehoeren, maar hier ben ik niks bij ;-)

 

Na het eten doen we de lamp uit en zetten we onze stoelen in het veld. Vandaag en morgen staat de planeet Mars dichter bij de aarde dan ie de komende 55.000 jaar zal zijn... wij kunnen met ons blote oog jammer genoeg weinig meer zien dan een felle, ietwat roze ster. De rest van de sterrenhemel is ook prachtig, de melkweg en de rest van de sterren zijn heel duidelijk te zien. Elke keer dat ik even weg kijk, ziet Rickert een vallende ster.....

                          

28 augustus 2003 - Tallaroo

 

Vandaag is een echte relax-dag... We zwemmen even, ontbijten rustig, doen een mini-tourtje langs de hotsprings bij de camping, typen wat, maken een grove planning voor de rest van onze reis, Rickert slaapt wat, we zwemmen nog een beetje, eten heerlijke appelgebak, zwemmen nog wat, etc...

 

In het zwembad raken we aan de praat met een stel uit Victoria (staat in zuidoosten van AustraliŽ). Ty en Justine hadden nog weinig van hun land gezien dus hebben besloten daar wat aan te doen. Ze gaan in 6 weken half AustraliŽ rond...

 

Het water is erg lekker, maar omdat we honger krijgen, gaan we er na een uur of anderhalf toch maar uit. We nodigen Ty en Justine uit om mee te eten van onze Chili con carne. Zij zorgen voor een erg lekker voorafje, toastjes met een heerlijk smeerseltje en zongedroogde tomaatjes... wauw... dit is wel erg luxe :-)

 

We hebben het over van alles en nog wat, o.a. over de Australische "taal". We vertellen waarom we onze auto "Bika" hebben genoemd en dat het ons is opgevallen dat veel AustraliŽrs echt de hele dag "Oh yeah" zeggen. Niet alleen als een soort uitroep van blijdschap, nee echt als antwoord/reactie op alles...

 

Een doorsnee (verzonnen) conversatie :

 

- How's it goin' mate ?

* Fine thanks, how about yourself ?

- Not too bad, thanks.

* Where did you come from today ?

- Mareeba.

* Oh yeah... what did you think of the place ?

- It was great... beautiful scenery, superb views, nice campground, we really  

  enjoyed it.

* Oh yeah !

- The only thing that wasn't great, was the weather...

* Ooh yeah ?!

- It was raining when we arrived.

* Oh yeah, you don't need that on a holiday..........................

 

Nu valt het Ty ook op hoe vaak hij het zegt. Elke keer dat hij "Oh yeah" wil zeggen, kijkt hij ons aan met een blik van "Shit, jullie hebben gelijk... ik zeg het wel heel erg vaak". Wij hebben er samen met Justine erg veel lol om, hij lijkt zich steeds meer te ergeren. Niet aan ons... maar aan z'n eigen manier van praten...

 

Na het eten willen we de afwas doen. Normaal gesproken koken we dan eerst wat water, maar hier is het veel simpeler...je neemt een teiltje, loopt naar de warm water "creek" die langs de tent loopt, vult de teil en afwassen maar :-)

 

We waren van plan om vanavond nog wat te typen voor de website en er daarna lekker vroeg in te kruipen. Dat is er niet van gekomen, maar we hebben wel erg veel lol gehad.

 

29 augustus 2003 - Tallaroo - Karumba

 

Nog voor half zeven liggen we alweer in het zwembad. We hoopten de eersten te zijn, maar helaas. Gerhard ligt er al in. Hij is een (wij schatten, 60 jarige) AustraliŽr van Duitse afkomst. Hij is hier ruim 40 jaar geleden naar toe gekomen en is getrouwd met een Australische vrouw. Hij is niet onaardig, maar z'n accent is echt verschrikkelijk... Hij klinkt alsof hij vorige week is aangekomen in dit land. "I rrrrreallllly like it hierrrrrrrre. This countrrrrrrrry is zzzzoooo beautifullll"...

 

Na deze "early-morning-swim" bakt Rickert een heerlijke omelet terwijl ik de tent inpak en de auto weg-rij-klaar maak. We maken met de zelfontspanner een foto van ons samen met Justine en Ty en rijden daarna richting Karumba, het begin van de Gulf Track !

 

De weg tussen Tallaroo en Normanton is niet erg afwisselend, maar het laatste stukje voor Karumba maakt een hoop goed. Overal om ons heen staan, vliegen en dansen Brolga's. We hebben deze vogels (grijze kraanvogel met rode kop) al vaker gezien, maar nog nooit in zulke grote groepen. Er zijn er echt tientallen. We doen ons best om ze te fotograferen, maar telkens als we de auto stopzetten lopen of vliegen ze weg...

 

Vannacht slapen we in Karumba. Dit dorp draait om alles dat met vis en vissen te maken heeft. Overal staan (vooral) mannen met bootjes, op de camping wordt bijna continu vis schoon gemaakt en in alle restaurantjes staat vooral erg veel "seafood" op de kaart.

 

Nadat we onze tent hebben opgezet. nemen we eerst maar eens een lekkere douche. Het water is warm (ook wel weer eens lekker) maar helaas ook zout... worden we dus wel fris, maar niet minder plakkerig van...

 

We zij hier gekomen met een aantal "missies"... we willen de zonsondergang en -opkomst zien en vanavond heerlijk vis eten. Karumba is een van de weinige plaatsen in AustraliŽ waar je de zon in de zee kunt zien zakken. Het lijkt ons leuk om twee missies te combineren... genieten van een heerlijke seafood-maaltijd terwijl we naar de zonsondergang kijken... dus we lopen over het strand op zoek naar een mooi plekje. Het restaurant aan het strand is duurder dan we hoopten. We besluiten ergens anders te gaan eten, maar hier wel van de zon te genieten.

 

We gaan op een boomstam zitten en wachten op wat komen gaat... duurt best lang als je zit te wachten... maar we worden beloond. De lucht is echt prachtig oranjerood. We maken een heleboel foto's, blijft mooi zo'n zonsondergang !

 

         

 

We hebben van Ty en Justine gehoord dat je heerlijk kunt eten in het centrumpje van Karumba, dus daar gaan we heen. Voor zo'n $ 30 eten we onze buikjes vol met Barramundi, King Salmon, Calamari, friet en een heerlijk toetje. Twee missies voltooid... nu lekker slapen en morgenochtend missie nummer drie... 

 

30 augustus 2003 - Karumba - Gregory Downs

 

Om kwart voor zes gaat de wekker. Vanochtend willen we proberen de "Morning Glory" te zien. We hebben gelezen dat hier 's ochtends heel vroeg (tussen september en november) hele speciale wolken te zien zijn. Ik doe de tent open en kijk naar de lucht... Hmmm, nog niets speciaals te zien... ik wacht geduldig af... mooie zonsopkomst, maar nog steeds niets bijzonders. Om een uur of zeven geef ik het op, ik denk niet dat het nog gaat komen. Jammer, maar goed, nu kan ik wel nog even lekker m'n slaapzakje inkruipen.

 

Nadat we zijn uitgeslapen, doen we nog een paar boodschapjes en rijden we richting Leichart Falls. We hopen dat deze watervallen (tussen Normanton en Burketown) nog bestaan, want door de droogte zijn de meeste rivieren ook hier in de buurt compleet opgedroogd. We hebben een beetje geluk... er is geen waterval te zien, maar de rivier is toch erg mooi. In de bomen ernaast zitten honderden witte Corella's (een soort papagaaien) te krijsen. Wat een lawaai, echt oorverdovend.

 

We twijfelen waar we heen zullen rijden... we kunnen op een aantal plaatsen overnachten. We kiezen voor Burketown. Hier hebben ze in elk geval een camping. Ongeveer 15 kilometer voor dit plaatsje zien we een auto langs de weg staan. Ernaast staat een Aboriginal familie. We hebben al verschillende vervelende verhalen gehoord over Aboriginals met pech langs de weg die vervolgens geld willen, mensen beroven etc. Natuurlijk willen we niet meteen van het slechtste uitgaan, dus we stoppen de auto en draaien ons raampje open...

 

Een van de mannen vertelt een heel vaag verhaal. Hij heeft pech, kapotte band en vraagt of ie met ons mee kan rijden naar Burketown. Ondertussen lijkt hij meer geÔnteresseerd in de inhoud van onze auto dan in een antwoord... we vertrouwen hem voor geen meter, maar vinden het ook een beetje vreemd om nu zomaar door te rijden dus we beloven in Burketown iemand naar hen toe te sturen.

 

We rijden in Burketown naar de politie. We hebben bedacht dat zij onze hulp-vragers kunnen helpen (als ze echt pech hebben) of kunnen weg sturen (als ze vreemde plannen hebben)... Helaas, de politie is gesloten op zaterdagmiddag. Dan maar naar de plaatselijke pub, misschien dat ze daar een goed idee hebben. Het meisje achter de bar belooft de politie te bellen, dat kan wel op zaterdag...

 

We waren eigenlijk van plan om te overnachten in Burketown, maar het ziet er hier zo verlaten en ongezellig uit, dat we besluiten door te rijden. Het is pas kwart over drie dus Gregory Downs, zo'n 110 km verderop, moeten we kunnen halen.

 

 

Om een uur of half vijf komen we aan in Gregory Downs. Dit mini-plaatsje bestaat uit een Roadhouse, een General Store en wat huizen. We hebben gehoord dat we hier op een mooie "restarea" kunnen overnachten. Dat lijkt ons wel wat, gratis kampeerplaatsen zijn altijd welkom. We rijden door de "mainstreet" (meer is er niet), maar zien alleen wat caravans staan achter de winkel. Ik zie iemand lopen en vraag of hij misschien weet waar de restarea is. Hij wijst ons de weg en zegt dat we onze ogen niet zullen geloven... "Hoezo ?!" vragen we hem... "omdat het zo mooi is", is zijn antwoord.

 

En hij heeft gelijk. Het is inderdaad een mooi kampeerplaats. "Restarea's" zijn gratis kampeerplaatsen, meestal vlakbij de weg. Soms niet meer dan een parkeerplaats, in dit geval een enorme kampeerplaats aan de rivier, omringd door o.a. palmbomen. Omdat het zo mooi (en gratis) is, hebben meer mensen ervoor gekozen hier te overnachten. Het is hartstikke druk, maar gelukkig vinden we toch een plaatsje. Onder een boom (schaduw !!!) met uitzicht op de rivier.

 

Nadat we onze tent hebben opgezet krijgen we een buurman, leuke vent. De rest van de avond zitten we met Peter, een ca. 60 jarige man uit de buurt van Brisbane, te praten. Onder het genot van de door hem meegebrachte wijn en nootjes.

 

31 augustus 2003 - Gregory Downs - Lawn Hill National Park
  Voordat we naar Lawn Hill National Park rijden, moeten we eerst nog even tanken. We halen ook even een zak ijs, want onze eski (Australisch voor koelbox) is inmiddels meer een soort warmhoud-box geworden. We doen de ijsblokjes in flessen waarvan we de bovenkant hebben afgeknipt. Deze methode hebben we tijdens onze vorige reis bedacht omdat anders alles drijft in de koelbox nadat de blokjes zijn gesmolten.

              

Omdat we geen hout mogen verzamelen in het National Park, sprokkelen we onderweg het een en ander. De weg naar Lawn Hill is echt verschrikkelijk. Geen enge "rivercrossings" of scherpe bochten, maar wel erg veel stenen. We hobbelen ruim 100 km heen en weer over deze fijne weg, maar de beloning is groot. De camping ligt midden tussen de rode granieten rotsen, echt prachtig. We schijnen hier prachtige wandelingen te kunnen doen, dus we willen hier twee nachten blijven.

Ik loop meteen naar de "rangers office" om onze overnachtingen te betalen. Helaas, van 12 tot 2 gesloten (het is nu kwart over 12). We zetten de tent op, lunchen rustig en lopen daarna samen terug naar de "ranger" (een soort boswachter/parkbeheerder). Goed, dat is geregeld... het is tijd voor een wandeling.

Ik heb een soort kleine planning gemaakt (Rickert vindt altijd alles best)... wanneer we welke wandeling kunnen doen. Voor vanmiddag heb ik de "Constance Range Walk" uitgekozen. Het is een wandeling die ze aanraden voor 's ochtends vroeg of aan het eind van de dag, voor zonsondergang. Wij doen het laatste dus. Het eerste stuk lopen we door het bos, langs de rivier. In dit park zijn alleen "Freshwater Crocodiles" te vinden, de vriendelijke versie zeg maar. Na een kwartiertje zien we onze eerste "croc". Het is een kleintje, nog geen 2 meter schatten we.

Na dit bospad, wordt het wandelpad vooral erg rotsachtig... beetje klimmen, beetje klauteren, maar allemaal prima te doen. Boven aangekomen is het uitzicht werkelijk ongelooflijk. We voelen ons echt heel klein zo tussen al deze rotsblokken en enorme vergezichten, maar tegelijkertijd ook "on top of the world" !

Na een half uur genieten en foto's maken lopen we weer terug. Onderweg zien we een stuk of zes "Ta ta dragons", een soort hagedissen met een gestreepte staart. De kleuren tijdens deze wandeling zijn geweldig. Rode rotsen, groene blaadjes aan de witte bomen en een enorme blauwe lucht... dit is het AustraliŽ waar we in Nederland naar terug verlangden !

Terug op de camping bellen we eindelijk Elly nog even voor haar verjaardag (ze was een paar dagen geleden jarig, maar toen konden we niet bellen).

We zijn allebei behoorlijk moe van de wandeling. Na het eten is het dan ook gauw bekeken... we gaan vroeg slapen.