Reisverslag

11 - 24 augustus

 

11 augustus 2003 - Kewarra Beach - Port Douglas

Om half negen gaat de telefoon, het is Elly. Ze belt ons wakker, maar dat hebben we aan ons zelf te danken... wij hebben gezegd dat we zo vroeg wakker zouden zijn. We kunnen hier in het resort heel goedkoop gebeld worden, dus we nemen lekker de tijd om even bij te kletsen.

 

We drinken lekker een kopje thee op ons balkon en pakken daarna onze spullen in en checken uit. We maken nog even een wandeling over het terrein. Overal zien we prachtige bloemen en planten, maar de blauwgroene bloem (links naast de tekst) is wel heel erg bijzonder. Na dit leuke mini-wandelingetje, rijden we naar Port Douglas, daar ligt het volgende resort...

 

We stoppen nog even bij een verderop gelegen strand om een paar boterhammetjes te eten. Het ontbijtbuffet in het resort kostte namelijk $ 23,- p.p. en dat vonden we echt een beetje te gek worden. We doen het dus iets goedkoper vanochtend, maar het uitzicht is zeker niet minder mooi !

 

Om 1 uur komen we aan in de "Thala Beach Lodge". Michael, de "general manager" (en de man die ons deze nachtjes heeft aangeboden) rijdt mee naar onze auto die we hebben moeten achter laten op het parkeerterrein. We nemen onze spullen mee en krijgen bij de receptie eerst een welkomstdrankje. Hmmm, weer zo'n lekker fruitdrank :-)

 

Daarna worden we door een jongen (hij is net nieuw, werkt hier 2 weken) naar onze bungalow gebracht. "Hi Mrs & Mr Dollekens, I will show you your bungalow"... Het lijkt echt precies op ons "huisje" in het Kewarra Resort, maar het uitzicht is echt nog veel mooier. Wauw, we kijken uit op het regenwoud en daarachter ligt de zee... hier willen we wel wonen...

 

We genieten even van de rust en het uitzicht en lopen daarna naar het restaurant. We willen de menukaart even zien omdat we nog niet weten waar we gaan eten vanavond. Hier of in Port Douglas. We besluiten het laatste... in het stadje hebben we vast meer keuze en kunnen we dus vast wel iets voordeligs eten. Als lunch bestellen we hier de "Coral Sea"-picknick-mand...

 

Een kwartiertje later lopen we richting het strand met onze mand. We gaan op een bankje zitten met voor ons de zee, niet gek zo'n lunch ! Er zitten allemaal lekkere dingen in : garnalen, oesters, "Moreton Bugs" (een soort kleine kreeftjes), "scallops", mosselen, brood, tapenade, pesto... allemaal even heerlijk.

 

Als we alles op hebben lopen we nog even over het strand. Het is niet echt zonnig, maar het is absoluut niet koud. We gaan even lekker in het zand liggen. Lekker hoor, twee van die daagjes niets doen !

 

Terug op de kamer, vermaak ik me even met de website en kijkt Rickert tv. Om een uur of 6 rijden we naar Port Douglas. Dit stadje lijkt net als Cairns gebouwd voor toeristen, maar er hangt hier een veel rustigere sfeer. Veel minder flitsende uithangborden, neonlichten, feestende backpackers etc...

 

We lopen de hoofdstraat door. Jemig, er zijn echt heel veel restaurants hier. Uit eindelijk kiezen we voor Cafe Fresq. Hier is het eten niet zo duur en ziet alles er prima uit. Later blijkt gelukkig dat het ook allemaal heerlijk smaakt. Het meisje en de jongen die ons bedienen blijken een Nederlands Backpacker-stel te zijn. We wisselen nog even wat tips uit en rijden daarna terug naar het resort.

 

Later op de avond belt mijn moeder, we hangen gezellig een uur met elkaar aan de lijn. Met de enorm lage tarieven die er zijn, kan dat best een keer... leuk !

 

Voordat we gaan slapen, besluit ik het toch nog een keer te proberen... Ik ga de website nog een keer "over pompen" en ja... deze keer lukt het, de plaatjes staan er nu ook bij :-)

 

12 augustus 2003 - Port Douglas - Cairns

Ik word alweer om acht uur wakker. Ik was eigenlijk van plan om uit te slapen, maar wordt wakker omdat ik misselijk ben. Nou ja, het is meer draaierig eigenlijk, een beetje een vreemd gevoel. Ik kan het niet zo goed thuis brengen... wordt ik ziek, of misschien gewoon ongesteld... ik weet niet waar dit rare gevoel vandaan komt.

 

Later tijdens het ontbijt op het balkon (ik voel me inmiddels al een stuk beter), krijg ik door waar het aan ligt. Rickert schudt een pak sap en vervolgens gaat de hele

bungalow heen en weer.... nu herken ik het gevoel... ik ben gewoon een beetje zeeziek...

 

 

We hebben een "late checkout" aangevraagd, dus we hoeven pas om 12 uur het huisje uit. We ontbijten rustig, halen nog 1 x mail op en pakken alles in. Om precies twaalf uur wordt er aangeklopt. Het is Kevin weer, de verschrikkelijk beleefde hotelmedewerker. "Hello Mr & Mrs Dollekens, I hope you enjoyed your stay bla bla bla..." Hij brengt ons en onze bagage met een klein busje naar de parkeerplaats. We zetten alles in onze auto en rijden weer terug met het busje.

 

Nadat we hebben uitgecheckt, mogen we nog wel gebruik maken van het zwembad,

dus dat doen we. Heerlijk, beetje zwemmen, beetje badderen, beetje liggen. colaatje erbij... wat een rot-leven !

 

Om een uur of twee is het genoeg geweest, we bedanken Michael (de hotelmanager) voor de twee heerlijk dagen hier en lopen naar de auto. Shit, autosleutel kwijt... vreemd, ik dacht echt dat ie in de tas zat...

We lopen alles na en ja hoor, daar ligt ie. In het gras naast het pad, precies waar we straks uit het hotelbusje zijn gestapt. We hebben ook een reservesleutel, maar toch wel fijn dat we 'm hebben terug gevonden.

 

Goed, nu kunnen we gaan, op naar Cairns waar we Rob, Ger en Wies weer zullen ontmoeten. Gerry vandaan jarig, dus we willen graag een taartje voor haar kopen. We hebben al weken de kaarsjes en andere taartversiering, maar de taart zelf ontbreekt dus nog.

 

We stoppen onderweg bij een winkelcentrum. We kopen een geheugenkaartje voor onze digitale camera. En dan gaat de telefoon, het zijn Rob en Ger, ze zijn aangekomen op de camping en vragen of wij misschien wat taartjes willen kopen... Grrr, daar gaat de verrassing...

 

Als we aan komen op de camping lijkt het alsof de anderen er niet zijn... Wat blijkt, ze zitten achter de auto in de hangmat. Dat ziet er gezellig uit. Taart erbij en het feestje is compleet ! Helaas willen de kaarsjes niet erg branden, het waait te hard. Rob heeft de oplossing, taart in de auto, kaarsjes aan en dan kan Ger door het open raam de kaarsjes uitblazen. Zo gezegd, zo gedaan.

 

We hebben, samen met Wies, voor Ger als verrassing een gezichtsbehandeling bij een schoonheidssalon geregeld. We vragen haar alleen wanneer we haar twee uurtjes kunnen lenen en vertellen haar verder nog niks. Ger is hartstikke nieuwsgierig en kiest dus voor morgen, dan hoeft ze niet meer zo lang te wachten...

 

's Avonds gaan we gezellig met z'n vijven uit eten. Wauw, alweer een lekker uit-etentje, de komende weken/maanden wordt het droog brood...

 

Om een uur of twaalf liggen we in bed.

 

13 augustus 2003 - Cairns

Tot een uur of drie doen we het rustig aan. We ontbijten, lezen wat, computeren wat en we pesten Ger een beetje. "Neem je wel je bergschoenen mee... Je hebt toch geen hoogtevrees... Een badpak zou ik ook meenemen hoor..." Ger kijkt ons ietwat vragend aan. "Ze laten me toch niet bungyjumpen ofzo hè..." zie je haar denken. Ger lacht gelukkig nog wel, maar vooral alle anderen hebben erg veel lol om deze grapjes.

 

Goed, het is bijna tijd voor Ger's verrassing. We rijden eerst even naar het postkantoor. Rob en Ger hebben post en ook voor ons zijn er twee enveloppen. Een brief van onze Australische internet-provider en een kaart van Elly... eindelijk... ze had 'm al een paar weken geleden gepost en nu is ie er dus...

 

We rijden naar het winkelcentrum waar de schoonheidssalon in zit en voordat we haar afleveren, maken we nog even een foto zodat we straks goed het verschil kunnen zien. Ze is blij verrast met haar kado. Ze had al wel een beetje zoiets verwacht (of was het gehoopt). Wij vermaken ons ondertussen in het winkelcentrum.

 

Om kwart over vijf is het tijd om Ger weer op te halen. Ze ziet er echt super uit. Zachte, glimmende huid van alle crèmepjes en mooie geverfde wimpers. Ze heeft duidelijk genoten van de "Essential Facial" die we haar hebben gegeven, kado is geslaagd !

 

We doen met z'n allen boodschappen voor vandaag en morgen en rijden daarna terug naar de camping. Na het heerlijke, door Rickert verzorgde, eten krijgen we bezoek van Vikki en Stef (het Nieuw Zeelandse stel waar we eerder samen mee op een camping in Cairns stonden). Het is erg gezellig, maar om een uur of elf zijn we allemaal hartstikke moe en gaan we dus lekker naar bed. Alles is klam in de tent, gatver... onze -10'C slaapzakken worden dus open geritst, dat scheelt...

 

14 augustus 2003 - Cairns

Vandaag worden we iets sneller actief dan gisteren. We rijden eerst de K-Mart. Ger krijgt van Rob een nieuwe slaapzak, maar die moet nog gekocht worden. Er wordt van alles getest, geprobeerd en gepast (!!!) Ger koopt uiteindelijk bijna de zelfde slaapzak als die wij hebben. Daarna gaan we naar de stad met een aantal missies.  Rickert gaat naar de film, Wies en Ger gaan winkelen en Rob en ik gaan internetten. We willen Rob en Ger's website updaten en kijken of we mijn "onzichtbare foto's op de site-mysterie" kunnen oplossen.

 

En dat lukt ! Ik blijk al tijden de plaatjes verkeerd online te zetten. In het begin, thuis, is dat nooit een probleem geweest, maar later dus wel. Het staat inmiddels zo "vol" met foute bestanden, dat de site het allemaal niet meer snapt... Hè hè, wat heerlijk, eindelijk het eeuwige plaatjes-probleem opgelost, dat scheelt een hoop tijd, geld en chagrijnige buien van mij :-)

 

Na ons internet-avontuur lopen we terug naar het winkelcentrum waar Rickert naar de film is geweest. Hij heeft Terminator III gezien en kan er maar niet over uit... "wat een ... film, echt verschrikkelijk..."

 

Inmiddels heeft Rob een telefoontje van de garage gekregen, de auto kan opgehaald worden. Dat gaat hard, er is van alles gerepareerd en Rob en Ger zijn dus zomaar weer een paar honderd dollar armer. Rickert en ik zijn nu nog blijer met onze huurauto. Natuurlijk heeft een eigen auto ook voordelen, maar het scheelt ons een hoop buikpijn dat we niet zelf hoeven te betalen voor allerlei reparaties.

 

We rijden met twee auto's terug naar de camping. Het is alweer half zes en dat betekent in de Australische winter dat het zo alweer donker wordt. Dat is wel jammer hier, het heerlijke weer geeft een enorm zomergevoel, maar de dagen zijn zo kort dat je er maar weinig van kunt genieten 's avonds.

 

Rickert maakt vanavond z'n beroemde lamsvlees met feta en silverbeet-roerbakschotel klaar, we smullen er allemaal van. Heerlijk, zo'n kok in ons midden !

 

15 augustus 2003 - Cairns

We zijn allemaal vroeg op en ontbijten rustig. Ondertussen pakt Wies haar tas in. Vandaag gaat Wies ons namelijk verlaten, haar vakantie van vijf weken zit erop. Haar vliegtuig vertrekt om kwart over twaalf, dus om een uur of 10 rijden we richting de luchthaven. We drinken nog gezellig wat met z'n allen en dan is het echt tijd om afscheid te nemen...

 

Gek hoor, dat haar gewone leven maandag weer begint terwijl wij hier nog maanden blijven... Hoe dan ook, het was erg gezellig om een paar dagen samen met haar vakantie te vieren.

 

Wij vermaken ons met Rob en Ger de uren daarna in het winkelcentrum. We moeten allemaal nog een paar dingen kopen (o.a. nieuw kussen voor Rickert) en er moeten ook een heleboel boodschappen gedaan worden. Morgen vertrekken we namelijk richting Cape York.

 

's Avonds halen we pizza, extra goedkoop met de bonnetjes van de supermarkt, daar houden wij backpackers van :-)

 

Na het eten ziet Ger ineens een enorme spin zitten, aaargh, wat een enge spin. We worden allemaal een beetje bang, maar maken toch een foto... kunnen onze website lezers een beetje meegenieten ;-)

 

Ik bel daarna nog even met mijn vader en Erna. Ze zijn net terug van vakantie. Leuk om ze aan de telefoon te hebben en fijn om te horen dat ze het zo naar hun zin hebben gehad. Jorrit en Danielle zijn toevallig net bij hen. Even heb ik een beetje heimwee...  Hoe leuk het hier ook is (we hebben het echt nog steeds enorm naar ons zin) wat zou ik nu graag even over vliegen. Even iedereen zien en vooral even Danielle's mooie zwangere buik bewonderen ! Jammer dat dat niet kan, we moeten genoegen nemen met foto's...

 

De rest van de avond typ ik wat voor de website en klooit Rickert wat aan samen met Rob en zijn laptop. CD-tjes branden, bestandjes kopieren, waar zouden we zijn zonder onze computers.

 

Als we nog geen tien minuten in bed liggen, hoor ik iets knagen. Omdat we toch wel heel erg benieuwd zijn wie/wat dat geluid maakt, kruipen we weer uit de tent. En daar zit ie dan... een kleine bandicoot. Ik maak een paar foto's en maak met de flits de snurkende buurman wakker...

 

16 augustus 2003 - Cairns - Ellis Beach

We vertrekken om een uur of tien van de camping. Eerst even tanken en wat boodschappen doen en daarna op naar Port Douglas. Dat was het plan tenminste... We gaan echter al eerder op een camping staan omdat het gewoon te mooi is om door te rijden. Het uitzicht op de camping is echt prachtig. Tussen ons en het strand staan alleen een paar palmbomen ! We zetten ons kamp op, de hangmat van Rob en Ger wordt tussen de bomen gehangen en daar zitten we dan, heerlijk !

 

Ger wil graag dat haar haar weer mooi wit wordt, dus we maken gebruik van deze "vrije" middag... ik verf 't. Nou ja, verven, het is meer bleken eigenlijk, het is behoorlijk agressief spul. Rickert gaat samen met Rob alvast de zee in. Het water is echt heerlijk. Ineens staat Rob naast ons, hij zegt dat ie z'n horloge kwijt is geraakt en dat ze al een half uur aan 't zoeken zijn, maar zonder resultaat. Dat is balen, het was een mooi horloge.

 

We hebben gisteren een kilo garnalen gekocht omdat ze in de aanbieding waren (en wij ze heel lekker vinden natuurlijk). We waren van plan ze vanavond op te eten, maar het voorstel van Ger lijkt ons nog beter... een garnalen-lunch... hmmm. Rob en Rickert maken heerlijke knoflook-chili-garnalen en brood met kruiden. Dit is echt verrukkelijk, we likken letterlijk onze vingers erbij af.

 

Na de lunch nemen Ger en ik ook een duik. We zijn allebei geen zeemensen, maar dit water is echt heel lekker, het is net alsof je een warm bad neemt, echt, het gemiddelde zwembad is veel kouder ! Natuurlijk zoeken we nog verder naar het horloge, maar het ziet ernaar uit dat Rob 'm echt kwijt is, zonde.

 

Rickert en ik bellen voor het eten met Ad en Gordana. Leuk om ze eindelijk weer eens te spreken. Ze hebben een paar maanden geleden een huis gekocht, op zich goed nieuws. Helaas is er (sinds wij weg zijn) van alles fout gegaan... badkamer niet goed gemonteerd, keukenleverancier failliet, niet erg fijn allemaal. Gelukkig ziet het er nu allemaal een beetje beter uit. Soms is het best vreemd om te horen dat het leven in Nederland gewoon door gaat terwijl wij hier genieten.

 

's Avonds na het eten, (pannenkoeken) reserveren we alvast de camping voor morgenavond. Dat doen we eigenlijk nooit, maar nu lijkt het ons wel handig. We hebben namelijk ook de "Night Walk" gereserveerd, die georganiseerd wordt door Crocodylus Village, een jeugdherberg in het Daintree National Park. Deze wandeling hebben Rickert en ik drie jaar geleden al een keer gedaan, op aanraden van mijn vader en Erna. Rob en Ger hebben 'm nog niet gedaan, maar willen dat (na onze enthousiaste verhalen) nu wel.

 

Rickert zit nog een tijd op het strand te kletsen met Berry, onze campingbuurman. Hij is met vrouw en twee kids op reis en blijkt in Amsterdam ook bijna onze buurman te zijn. Ze wonen echt bijna bij ons om de hoek. Wat is de wereld toch klein !

 

17 augustus 2003 - Ellis Beach - Daintree National Park

Niet echt vervelend hoor, wakker worden met uitzicht op zee en strand. We ontbijten rustig en rijden daarna naar Daintree National Park.

 

Bij de Ice Cream Company eten we een heerlijk ijsje. Homemade icecream, gemaakt van allerlei verschillende vruchten en zaden. We krijgen vier smaken in een bakje : Sour Sop, Black Sapote, Yellow Sapote & Waddle Seed. Vreemde smaken, maar allemaal erg lekker. Ze hebben bijna elke dag andere smaken, dus 't is maar goed dat we hier niet weken blijven !

 

Om ons heen staan allemaal mooie planten en bloemen, o.a. een vleesetende plant (zie foto).

 

Op de camping vinden we een mooi plaatsje, op een heuvel met prachtig uitzicht. Het is nog vroeg, het zonnetje schijnt, heerlijk relaxen dus. Helaas hangt er om de bergen heen een heel donker wolkendek. Dat betekent hier niet per definitie dat het gaat regenen, maar het ziet er toch behoorlijk onheilspellend uit.

 

Na het eten rijden we naar Crocodylus Village. We worden welkom geheten door onze gids "Possum" (we hopen dat dit niet z'n echte naam is). Het is een klein mannetje met baard en kapotte hoed, beetje een vreemde verschijning. Hij mompelt de hele tijd, is dus erg slecht te verstaan, maar is desondanks (of daarom ?!) erg grappig.

 

De wandeling duurt drie uur (20:00-23:00 uur). De vorige keer dat we de wandeling deden, hadden we een hele leuke gids en hebben we echt heel erg veel gezien. Slangen, spinnen, Boyd Forrest Dragons, kikkers en nog veel meer. Het kan dus eigenlijk alleen maar tegen vallen...

 

Aan het begin van de wandeling zien we nog niet zoveel, maar dan is het zover... Rob spot de eerste "Dragon" !!! Blijft leuk, iets ontdekken in dit donkere bos. Later zien we nog twee kleine dragons, een aantal spinnen, slapende kippen, vlinders en bandicoots (iets tussen een kangaroetje en een rat in).

 

 

Om half twaalf rollen we hartstikke moe onze bedjes in.  

 

18 augustus 2003 - Daintree National Park - Cooktown

Heerlijk, het lukt ons om een beetje uit te slapen. Meestal worden we om zeven uur al wakker, moe of niet, maar vandaag kruipen we pas om half negen de tent uit.

 

De lucht ziet er wel erg donker uit... Rickert begint met het inpakken van de tent en ik ga alvast douchen. Als ik klaar ben met douchen is het inmiddels gaan regenen, behoorlijk hard zelfs ! Ik schuil even en loop dan toch maar hard naar de tent terug. Ger heeft ontbijt gemaakt voor iedereen. Rob zit in de auto, Ger achter de auto onder een afdakje en Rickert zit in onze tent. Tsja, niet ideaal, ontbijten in de regen.

 

Gelukkig stopt het een paar minuten daarna met regenen en kunnen we alles toch nog redelijk droog inpakken. We rijden naar de douche, zodat ook de anderen zich kunnen wassen. Daarna rijden we naar het noorden.

 

In Cape Tribulation stoppen we even bij "The Bat House", een opvanghuis voor vleermuizen met daarbij een museumpje. We mogen Nellie, de zwangere tamme "Flying Fox" (Vliegende Hond) voeren en aaien. We zien ze heel vaak vliegen en/of in bomen hangen, maar dit is toch anders. Bijzonder om zo'n beestje van heel dichtbij te zien. We maken ook nog een klein wandelingetje over het strand van Cape Trib. Net als de vorige keer dat we hier waren, is het weer erg grauw weer.

 

Oké, nu is het tijd voor het echt werk... tijd voor een beetje 4WD-aktie ! De weg naar Cooktown, onze bestemming van vandaag, is bijna helemaal onverhard en op bepaalde stukken enorm steil (18%). Als deze "Bloomfield Track" bij Kaatsheuvel zou liggen, zou de Efteling er een attractie bij hebben ;-)

 

We moeten twee keer door een rivier(tje). Best spannend omdat het onze eerste met water gevulde "rivercrossings" zijn, maar achteraf valt het erg mee. Bij de eerste oversteek zetten we de auto nog in 4WD-stand, bij de tweede doen we het zonder. Dit is leuk !

 

Net na de Bloomfield River Crossing (zonder water) stoppen we bij de Wujal Wujal Falls, ook wel Bloomfield Falls genoemd. Het is een klein stukje lopen en dan zien we de waterval... met behoorlijk veel water. Dat hadden we eigenlijk niet verwacht omdat de meeste rivieren en "creeks" die we tegen komen helemaal leeg staan.

 

Een paar kilometer voor Cooktown stoppen we bij de Black Mountain View Lookout. Deze berg is helemaal "gemaakt" van zwarte granieten rotsblokken. Er staan infoborden waarop staat dat er een heleboel rare verhalen bestaan over deze berg. Er schijnen mensen te verdwijnen, piloten hebben een verhoogde turbulentie gerapporteerd etc. Hmm, beetje vreemd allemaal... wij kijken er alleen naar en voelen ons (nog ?!) prima.

 

In Cooktown gaan we meteen naar de camping. Ze willen ons eerst laten betalen voor twee plaatsen maar ons toch samen op 1 plek zetten, maar uiteindelijk hebben we een hele ruime plek op het gras... dat hebben we wel eens anders gezien !

 

Leuke camping met ook nog een beetje "wildlife"... o.a. Rainbow Lorikeets in de bomen en in het wc/douchehok zitten twee prachtige kikkers, "Whitelipped Green Treefrogs".

 

Het is hier gelukkig een stuk beter weer. Lekker zonnig en niet al te klam. Om een uur of tien liggen we in bed... een stuk minder warm dan gisteravond... kunnen we tenminste slapen.

 

19 augustus 2003 - Cooktown

Vandaag gaan we vissen, nou ja... Rickert gaat vissen en ik zit ernaast en kijk ernaar... Rickert heeft in Cairns een hengel gekregen van de garage-eigenaar waar onze auto is gerepareerd. De hengel zelf was gebroken, maar de molen die erop zat was nog prima. We hebben dus een goedkope hengel erbij gekocht en wat haakjes etc. Hier in Cooktown kun je (met een beetje geluk) Barramundi's vangen vanaf de "wharf". Dat gaan we dus proberen...

 

We rijden eerst even naar de "Bait Shop" voor advies. Rickert vertelt dat ie een beginner is en graag wil weten wat hij het beste kan kopen om vandaag te gaan vissen. Helaas, de man achter de balie lijkt wat geïrriteerd en zegt dat het soort haakje en loodje dat je nodig hebt totaal afhankelijk is van de plek waar je vist, de vis die je wil vangen, de hengel die je hebt etc. etc... Tsja, dat zal best wel, maar we willen vandaag gewoon een beetje aanklooien... daar heeft ie toch vast wel wat voor... Uiteindelijk gaan we de deur uit met een werp-loodje en een speciale lijn met 6 haakjes om harinkjes te kunnen vangen. Die kleine visjes kunnen we daarna gebruiken als aas bij het vangen van grotere vissen. Goed, in theorie moet het nu dus lukken !

 

We gaan op de werf zitten, Rickert maakt de hengel werp-klaar en gooit de lijn zo ver mogelijk uit. "Wauw, die gaat ver... O, wacht... volgens mij ben ik alles kwijt..." Goed, eerste worp is niet echt een succes. Maar hij geeft de moed niet op, hup daar gaat de lijn weer.

 

Iets later heeft ie wel succes, een haring aan de haak. De rest van de dag vangt Rickert nog veel meer haringen, ook best lekker op de BBQ waarschijnlijk, maar het doel was toch een lekkere makreel ofzo...

 

Voordat we weg rijden, krijgt Rickert advies van een man in een winkeltje vlakbij de werf. Hij heeft wel het geduld om het een en ander uit te leggen en geeft bruikbaar advies. Twintig dollar armer en vele haakjes, loodjes en lijntjes rijker verlaten we de winkel.

 

Voordat we naar de camping gaan, rijden we naar Grassy Hill. Vanaf deze heuvel hebben we een prachtig uitzicht over Cooktown en omgeving. 

 

Helaas geen vis-maaltijd dus vanavond... We eten gebarbecuede aardappels, uien, knoflook en een heerlijke damper. Een damper is een soort broodje gebakken in een gietijzeren pan ("campoven") op een kampvuur. Gerry heeft een heerlijk zelfbedacht recept gebruikt... gedroogde tomaatjes, olijven, kruiden, uitjes en gesmolten kaas erover heen... hmmmmm, dat smaakt prima !

 

20 augustus 2003 - Cooktown - Elim

Na het ontbijt en ons dagelijks inpak en opruimritueel, rijden we naar het Shoppingcentre van Cooktown. Even een paar boodschapjes doen voer de komende dagen. Daarna rijden we naar Hope Vale. Deze Aboriginal Community ligt op zo'n 45 km van Cooktown.

 

We hebben gehoord dat we kunnen kamperen in de buurt van de Elim Coloured Sand Cliffs. Omdat we een "permit" nodig hebben om daar naar toe te gaan, rijden we eerst naar de Community Rangers Office. Daar horen we dat als we willen kamperen we kunnen betalen bij de "Traditional Owner" van het land waarop gekampeerd kan worden. We krijgen een zogenaamde "mudmap" (geschetst kaartje) van de omgeving mee.

 

De weg er naar toe is behoorlijk hobbelig maar gelukkig is het geen probleem de kuilen te ontwijken. We komen na ruim 25 km aan bij een soort huisje van golfplaten. Er staat een bord dat we ons moeten melden bij de "campground-owner" dus we gaan naar hem op zoek. Hij (een 77 jarige Aboriginal-man) blijkt te wonen in het kleine huisje. We betalen hem ons kampeer-geld ($10 per auto) en rijden naar de kampeerplaatsen.

 

Wauw, dit is echt super. Aan het strand met uitzicht over de zee,  mangroves en bergen... heel vervelend. Het lijkt erop dat we hier alleen staan vanavond, niet gek, zo'n privé-strandje. 

 

We zetten ons kamp op en genieten de rest van de middag van ons uitzicht en de rust. Na een tijdje komt een man naar ons toe gelopen. Nadat we een tijdje met hem staan te praten, stelt ie voor ons te laten zien waar de cashewnotenboom staat. Rickert en ik lopen langs de zee achter hem aan. Onderweg laat hij ons van alles zien en uiteindelijk komen we bij de boom uit. Het is niet het goed seizoen voor de noten, dus we kunnen ze niet proberen, maar we kunnen wel zien hoe ze groeien. Niet gek dat cashewnoten vrij duur zijn, er groeien er echt heel weinig aan een boom.

 

Eugene (zo heet onze tijdelijke gids) vraagt of we het leuk vinden om wat zelfgemaakte speren te zien. Tuurlijk... dus we lopen achter hem aan. Iets verder staan een aantal huisjes. Hier blijkt David (de broer van Eddy onze camping-eigenaar) te wonen, hij maakt de speren van bamboe.

 

 

We kwamen voor de speren, maar staan uiteindelijk anderhalf uur met hen te praten. David vertelt allerlei verhalen over vroeger. Hoe hij altijd keihard heeft gewerkt, maar het geld nooit mocht houden omdat hij een Aboriginal is en dus tot zo'n 30 jaar geleden geen burger was !!! Het is echt verschrikkelijk dat dit (nog niet eens zo lang geleden) is gebeurd. Natuurlijk kenden we de verhalen al lang, maar ze nu te horen van iemand die het aan den lijve heeft ondervonden, zorgt bij mij voor een onpasselijk gevoel. (Voor iedereen die wat meer wil weten over hoe het hier in Australië gegaan is, de film "Rabbit Proof Fence" geeft een goed beeld.)

 

Rickert en ik lopen langs het strand weer terug. Op de heenweg liepen we langs de

zee, nu staan we tot onze enkels in het water. Gelukkig is het erg ondiep zodat we eventuele krokodillen aan kunnen zien komen ;-)

 

Eddy heeft vanmiddag een hele stapel hout gebracht zodat we vanavond lekker ons diner op een kampvuur kunnen koken. We hebben ons gehakt en kipfiletjes al gemaakt als Eddy aan komt lopen... hij heeft twee vissen op een bord liggen en komt die speciaal voor ons brengen. De gehaktballetjes worden bewaard voor morgen en Rickert maakt de vis klaar.... toch nog een visdiner dus, heerlijk !

 

Als toetje eten we een zoete damper. Deze keer geen tomaatjes en olijven, maar suiker, kaneel, appel, banaan en gedroogde abrikoosjes, hmmm.

 

21 augustus 2003 - Elim

Vannacht hebben we toch niet alleen gestaan. Een groep mannen kwam in het donker aan en had binnen een paar minuten een compleet kamp opgezet. Rob herkende de auto... het is de auto van een columnist van het Australische blad "4WD Monthly".... het blad dat hij elke maand koopt ! Hij is samen met een aantal fotografen, cameramensen etc. bezig met een reportage over Cape York. Natuurlijk maken we gebruik van deze situatie... Rickert en Rob gaan op de foto met Rob's held...

 

Vandaag is mijn broer jarig. Helaas kan ik 'm hier niet bellen, er is simpelweg geen telefoon en geen bereik met onze mobiele telefoon. Morgenochtend misschien... dan rijden we weer richting bewoonde wereld !

 

Na het ontbijt maken we een praatje met Eddy. Hij laat ons z'n zelfgemaakte didgeridoos zien. Op zich zijn ze niet zo bijzonder, maar een ervan heeft hij beschilderd met "coloured sand" van het strand iets verderop. Hij doet eerst lijm op delen van de didges en beplakt het daarna met verschillende kleuren zand. Het is een leuk idee, maar een beetje slordig uitgewerkt.

 

Voordat we naar Cape Bedford (een strand iets verderop) rijden, tekent Eddy voor ons een klein routekaartje in het zand. We moeten linksom heen en rechtsom terug rijden. We proberen alles goed te onthouden, want het kaartje meenemen wordt erg moeilijk...

 

Het begin in wel zanderig, maar niet erg zacht. Maar dan, een stukje verder moeten we over een hele zachte zandheuvel. Dit is eigenlijk de eerste keer dat we echt onze 4WD nodig hebben. We draaien de knoppen op de voorwielen ("vrijloopnaaf" is de officiële term) om, zetten het pookje in 4WD-stand en daar gaan we... Beetje spannend is het wel, maar vooral erg gaaf !

 

Over het strand, heuvel op, heuvel af, prachtige omgeving en (volgens Rickert... hij zit aan het stuur) echt heel leuk om te rijden. We maken een heleboel foto's om later terug te kunnen zien hoe het eruit zag... onze auto door al dat zand. Uiteindelijk komen we uit bij Cape Bedford. Een verlaten strand met een heleboel aangespoelde rotzooi. Tussen de rotzooi vinden we prachtige Nautilus schelpen. Echt een stuk of vijftien. Grote en kleinere, allemaal een beetje gehavend, maar desondanks erg mooi. Vooral Rickert is helemaal gelukkig met deze vondst... "Ik had niet gedacht dat ik ooit zulke mooie schelpen zou vinden"...

 

De track terug is ook behoorlijk zanderig en Eddy had gelijk, de heuvel waar we nu overheen moeten is van deze kant goed te doen, maar vanaf de andere kant hadden we er waarschijnlijk veel meer moeite mee gehad.

 

Terug op de camping stallen we onze schelpen uit langs het strand, het ziet er echt prachtig uit. Het zijn net allemaal kleine zebraatjes :-)

 

Vanavond krijgen we weer bezoek van Eddy. Als tegenprestatie voor de vis van gisteren vragen we hem of hij mee wil eten. Een beetje... zegt ie, want hij heeft al gegeten. Hij vertelt ons allerlei verhalen, o.a. over allerlei banen die hij heeft gehad. Tot vier jaar geleden is hij uitsmijter bij een pub in Cooktown geweest. Niet te geloven zeg... toen was hij 73 !

 

Na het eten doen we een "mini-nightwalk". Eddy laat ons allerlei orchideetjes zien, ze groeien aan de bomen om ons kampeerplaatsje. Jammer genoeg staan ze allemaal rond kerst in bloei en zijn we hier dus veel te laat (of te vroeg natuurlijk).

 

Na deze heerlijke, luie, leuke en een beetje spannende dag kruipen we lekker onze tent in.

 

22 augustus 2003 - Elim - Lakefield National Park

Ik sta al vroeg naast de tent om de prachtige zonsopkomst van vandaag te fotograferen. Rickert geniet met z'n hoofd uit de tent een beetje mee. Dit is echt een heel bijzonder plekje. We zijn benieuwd hoe het er hier over een paar jaar uit

ziet. De camping is nu nog heel erg eenvoudig, maar Eddy is van alles van plan... Extra douches en wc's, misschien wel een zwembad... Hoe dan ook, het uitzicht blijft fantastisch.

 

Eddy moet vandaag naar de begrafenis van een "cousin" (zo worden bijna alle communityleden genoemd). Voor de gelegenheid heeft hij een fel gekleurd t-shirt aan gedaan. Een uurtje nadat hij vertrokken is, rijden wij ook weg. Zoals gevraagd, leggen we bij de "uitgang" een plank op twee boomstronken, als een soort slagboom voor de camping.

 

We willen vandaag overnachten in het Lakefield National Park en daarvoor moeten we door Hope Vale rijden. Het hele dorp lijkt uitgestorven. Beetje rare woordkeuze eigenlijk, want de reden van deze verlatenheid is de begrafenis van Eddy's "cousin". We waren van plan hier wat brood en melk te kopen, maar dat gaat niet lukken, de winkels (het zijn er maar een paar, maar toch...) gaan pas weer na de begrafenis open. We overleggen even en besluiten daar niet op te wachten, we hebben nog genoeg te eten voor de komende dagen.

 

Volgens de Lonely Planet kunnen we na een paar kilometer zwemmen in Isabella Creek. Dat doen we maar niet. De "creek" is veranderd in een rivier van bruin water en daar moeten wij dus met de auto doorheen. We stoppen even, Rob en Ger staan voor ons. Terwijl wij nog twijfelen of we niet eerst moeten gaan kijken hoe diep het is, zien we dat zij al doorrijden. Het zag er spannender uit dan het is, het is vrij ondiep.

 

Volgens de zelfde Planet moeten we straks een rivier door... we zijn er benieuwd... Goed, ook dit blijkt maar voor een deel te kloppen. Er is een "river-crossing", maar zonder water deze keer...

 

De rest van de weg naar en door het park is vrij vlak met hier en daar behoorlijke "corrugation" (hobbeltjes in de weg, lijkt op een wasbord). Bij Lake Emma stoppen we even. Bij dit meer schijnen we goed "birds" te kunnen "watchen" ! En inderdaad, er staat een helegroep Brolga's. Echt een geweldig gezicht, zoveel van die kraanvogels bij elkaar.

 

Naast het meer zitten ook nog een paar "Rainbow Bee-eaters". Deze prachtig gekleurde vogels maken onderdeel uit van de "Kingfishers"-familie (ijsvogels). Nee hoor, dit is geen dierentuin, dit is de Australische natuur !

 

Na deze korte tussenstop rijden we naar "Old Laura Ranger Station". Hier moeten we onze kampeerplaatsen registreren en betalen. We vullen onze namen in op twee plaatsen, geen idee hoe groot de plaatsen zijn, zo hebben we in elk geval genoeg ruimte voor ons allevier.

 

Een van de door ons aangekruiste sites blijkt een hele ruime plaatste zijn, dus daar gaan we met z'n allen staan. Voordat we de tent op zetten gaan we eerst even "Croc-spotten"... we staan namelijk valk bij een rivier en dit park staat o.a. bekend om de krokodillen... Helaas, geen spannende verhalen... er liggen (nog) geen kroko's bij of in de rivier. Straks nog maar eens kijken...

 

Het is inmiddels bijna vier uur. We hebben nog niet geluncht, maar omdat het ons geen goed idee lijkt nu nog te gaan lunchen, maken we er een vroeg diner van. Lekker, pasta a la Gerry en meloen toe.

 

Later op de avond, het is inmiddels donker, gaan we opnieuw spotten... en ja hoor... daar zijn ze... twee kleine oogjes in de verte. Totaal niet gevaarlijk van deze afstand, maar toch een beetje een spannend idee, slapen in de buurt van deze rivier...

 

23 augustus 2003 - Lakefield National Park

Jemig, wat een nacht... we hebben echt van alles gehoord. Loeiende koeien, krijsende vleermuizen, snuffelende wilde varkens, hoppende kikkers en enorme plonzen in het water. We vermoeden dat de plonzende geluiden werden veroorzaakt door uit het water springende krokodillen. 's Ochtends is het niet veel stiller, nu zijn het echter allerlei verschillende vogels die voor een oorverdovend concert zorgen.

 

Ik kruip uit de tent, pak een krukje en ga even bij de rivier zitten... op zoek naar crocs. In de verte zie ik wel iets zwemmen dat lijkt op een rug en kop van een krokodil, maar het is te ver weg om goed te kunnen zien... dan maar ontbijten dus !

 

Na het ontbijt rijden we richting een andere camping. Hier in het park zijn namelijk wel 30 verschillende kampeerplaatsen. Onderweg nemen we een kijkje bij "Catfish Waterhole". En hier is het raak... Rob en Ger zien 'm het eerst, een heuse krokodil ! Het is maar een kleintje, nauwelijks te zien op de foto, maar toch...

 

Rickert probeert iets verder ook nog even z'n hengel uit, maar helaas, behalve wat zeewier en blaadjes geen vangst ;-)

 

Voor vandaag hebben we de "Kalpowar" camping uitgezocht als slaapplaats. Op deze camping kunnen we gebruik maken van wc's, douches en stromend water. Wat een luxe na de afgelopen nacht. Een dag niet douchen is op zich geen probleem, maar de combinatie van het  klamme weer en de stoffige ondergrond, zorgt ervoor dat we allemaal snakken naar wat stromend water. Na aankomst op de camping is dat dus het eerste wat we doen, lekker douchen !

 

Omdat we vanmiddag zagen dat er water uit de auto lekte, klimt Rickert eronder. En dan komt hij tot een vervelende ontdekking... de verbinding tussen de auto en de schokbreker aan de linkerkant is afgebroken. In overleg met Rob besluiten we de schokbreker er af te halen. Hij heeft nu toch geen functie meer en kan loshangend alleen maar voor problemen zorgen. Het is gelukkig niet zo rampzalig dat we niet meer weg kunnen rijden, maar het moet natuurlijk wel opgelost worden. We waren eigenlijk van plan om nog een stukje naar het noorden te rijden, maar het lijkt ons nu beter zo snel mogelijk naar Cairns terug te gaan. Daar kunnen we naar "Macc's workshop", de garage waar de auto al eerder is gerepareerd.

 

De lucht is echt prachtig, rood-roze. We sluiten de avond af met een heerlijk diner (stoofschotel met aardappelpuree) rondom een heerlijk kampvuur.

 

24 augustus 2003 - Lakefield National Park - Cairns

Weinig te schrijven, want vandaag wordt vooral een "rij-dag"... het is vanuit hier ruim 400 km naar Cairns. De weg is deels onverhard en geeft ons daardoor een echt outback-gevoel (rode weg, groene bomen, blauwe lucht), heerlijk !

 

Onderweg maken we een korte stop in Laura om te tanken en als lunch kopen we in Mount Carbine een (in de magnetron opgewarmde en dus niet erg lekkere) "sausageroll".

 

Om een uur of vijf komen we aan in Cairns, de auto is helemaal rood van het stof. We staan vanavond weer op de zelfde camping ("Cool Waters") als de vorige keer dat we in Cairns waren. Ondanks de verschrikkelijk chagrijnige eigenaren, een leuke camping.

 

Helaas hebben we deze keer erg luidruchtige buren. Drie roodverbrande, rapmuziek-luisterende, (wiet ?!) rokende Engelsen... Ze denken blijkbaar dat wij graag willen weten hoe groot hun geslachtsdelen zijn en hoe ze meiden versieren, want dit wordt erg luid besproken.

 

Na het eten werk ik de website bij zodat we 'm morgen (met plaatjes !!!) kunnen updaten en daarna gaan we lekker slapen :-)