Reisverslag

24 - 31 juli 2003

 

24 juli 2003 - Mungerannie Roadhouse - Birdsville (Birdsville Track)

Om een uur of zeven staan we rustig op. Nou ja, rustig... ik zie dat de morgenzon wel erg mooi op de zandduin aan de overkant schijnt, een foto waard vind ik en dus spring ik de tent uit, pak de camera en loop ik een stukje verder. Ik maak een paar mooie foto's. Rickert is inmiddels ook wakker geworden.

 

We pakken samen alles in en maken tosti's als ontbijt (dan is het slappe brood tenminste lekker !). We staan op het punt om naar het Roadhouse te rijden als ik ineens twee Brolga's aan zie komen vliegen. Dit zijn grote grijze vogels (volgens mij noem je ze in het Nederlands kraanvogels) met een rode kop. Ze gaan aan de overkant van de rivier zitten. Hup, wij dus weer uit de auto, camera's erbij en weer lopen we richting het water...

 

Het zijn hele sierlijke vogels, ze lopen op hun hoge poten langs de waterkant. Met de gewone camera (met grote lens) kunnen we mooi inzoomen, maar met ons mini-digitale-cameraatje kan dat niet, de foto hiernaast is dus helaas een beetje een zoekplaatje.

 

Goed vogelexpeditie afgerond, nu nog even tanken. Rickert gooit de tank weer vol (we doen niks anders de afgelopen dagen) en ik ga betalen. Ze verkopen speldjes met de tekst "Birdsville Track - Mungerannie Roadhouse" voor op je hoed. Ik koop er een voor de allerliefste chauffeur...

 

En daar gaan we weer... op naar Birdsville. Het tweede deel van de track schijnt wat slechter te zijn maar de "scenery" is mooier hebben wij ons later vertellen. En dat blijkt deels waar te zijn. De weg valt erg mee, maar de scenery is inderdaad ontzettend mooi ! Overal om ons heen rode duinen en vooral waterloze rivieren.

 

Bij aankomst in Birdsville rijden we meteen naar de camping. Het is een enorm groot en (daarom misschien wel) ongezellig terrein. We zoeken het meest windstille plaatsje op. De tent is snel opgezet en daarna rijden we naar "The Big Red". Deze ca. 90 meter hoge rode zandduin "ligt" op zo'n 35 km van Birdsville. Het is het begin van de Simpson Desert. We proberen even onze 4WD-kunsten uit, maar geven dat snel weer op. Het is erg zacht zand en een erg hoge "heuvel". We besluiten gewoon omhoog te lopen en niet het risico te nemen dat we hier ergens vast komen te zitten.

 

Wanneer we voor de duin staan vinden we het wel mooi, maar niet zo indrukwekkend als voorspeld. Eenmaal bovenop is het uitzicht toch behoorlijk spectaculair. Overal om ons heel rood zand en in de verte alleen maar vlakke woestijngrond en andere rode duinen. Nadat we van ons "on top of the world-gevoel" hebben genoten en een aantal foto's hebben gemaakt, ren ik naar beneden. Oke, ik ben bijna dertig, maar toch... naar beneden rennen blijft leuk ! Rickert doet het iets rustiger aan.

 

Terug op de camping gaan we snel koken en voordat we gaan slapen, genieten we van een heerlijk warm kampvuur, want ook vanavond is het weer erg koud !

 

25 juli 2003 - Birdsville - Longreach

Vandaag willen we overnachten in Windorah, een klein plaatsje zo'n 400 km van Birdsville. Het eerste deel van de weg is echt ontzettend saai.

Gelukkig wordt het al snel beter. Bergen, zandduinen, velden, alles hebben we gezien.

 

In Windorah aangekomen gaan we meteen tanken. We weten eigenlijk nog niet waar we zullen gaan slapen vannacht. Hier in Windorah is een campground, maar iets verderop is ook een restarea waar we gratis kunnen overnachten. We besluiten door te rijden naar de restarea. We vinden het er niet echt prettig uitzien... "Zullen we dan nog verder gaan... We kunnen ook door naar Longreach rijden. Dat is nog wel een uur of vier rijden, dan is het al donker... Niet echt veilig met alle kanga's op de weg... Ach als we uitkijken, lukt het vast wel..."

 

Goed, om een lang verhaal kort te maken, we besluiten door te rijden naar Longreach. Het laatste stuk van de rit is inderdaad in het donker. Er liggen heel veel dode kangaroes langs de weg. Oppassen dus, er zijn hier blijkbaar veel van deze beesten met zelfmoordneigingen... Er springen een aantal kanga's voor de auto, maar omdat we ze steeds op tijd zien (vooral Rickert is een super kanga-spotter) is er niks aan de hand.

 

Om zeven uur komen we aan in Longreach. We rijden door de hoofdstraat, wauw, dit is een echte plaats ! Er zijn een aantal restaurantjes. Dat lijkt ons wel lekker, het is al wat later en dan hoeven we tenminste niet meer te koken. We besluiten eerst maar eens een slaapplaats te zoeken. De camping die in ons boek staat is helemaal vol. De eigenaar laat ons nog wel een plekje zien waar we eventueel kunnen gaan staan. Het is op een zojuist nat gesproeid veld tussen de wasrekken... Niet echt ideaal...

 

Na een half uur zoeken in het donker komen we aan bij een andere campground. Het blijkt een soort Center Parcs-camping te zijn. Er wordt vanalles georganiseerd, een echte familie-camping dus. We krijgen een plaatsje toegewezen, ergens helemaal achteraan, de rest is al vol... We zetten de tent op en rijden terug naar de stad.

 

We gaan eten bij "Happy Valley", de enige Chinees van Longreach. Het kost wat meer dan onze gemiddelde maaltijd, maar het smaakt heerlijk ! Terug op de camping gaan we snel slapen... het was een vermoeiende dag !

 

26 juli 2003 - Longreach - Sapphire

Weer een lange dag... we staan vrij vroeg op. Doen boodschappen, updaten de website, bekijken de allereerste Qantas-loods (Qantas is opgericht in Longreach), tanken en rijden richting kust...

 

Het laatste stuk rijden we weer in het donker. We willen namelijk graag een heleboel kilometers verder uitkomen omdat er toch weinig te zien is en we nog een aantal dingen willen zien voordat we in Cairns moeten zijn.

 

We bellen onderweg naar de camping waar we willen overnachten om te checken of we er wel terecht kunnen. Geen probleem !

 

Om half zeven komen we aan in Sapphire. De camping is behoorlijk donker. De eigenaresse stelt voor dat we vandaag een caravan-plaats krijgen. Daar is het namelijk een stuk lichter en we zitten een stuk dichter bij de wc's en de keuken. We rijden erheen en dan blijkt dat het een kiezeltjes-ondergrond is... prima voor caravans maar iets minder lekker om de haringen in te slaan en op te liggen...

 

We gaan toch maar verderop staan, op een donkere camping-plaats dus. We maken een simpele roerbak-maaltijd en zitten de rest van de avond bij ons heerlijke kampvuurtje !

 

27 juli 2003 - Sapphire

Ik wordt zoals gewoonlijk weer vroeg wakker... Rickert volgt snel. We willen vandaag wat aan "Fossicking" gaan doen, stenen zoeken dus... Ik haal bij de receptie van de camping wat folders op zodat we kunnen kiezen wat we willen gaan doen.

 

Je kunt een emmer/zak met "wash" uit een mijn kopen of zelf gaan hakken en hopen dat je wat vindt. We kiezen voor het laatste. Op weg naar de mijn die we hebben uitgezocht komen we langs een marktje, we gaan even kijken. Wat een hoop rotzooi bij elkaar... Rickert is op zoek naar een leesboek en struint alle kraampjes af. Gelukkig heeft ie uiteindelijk succes. Voor het enorme bedrag van $ 0,30 is hij de nieuwe eigenaar van een leesboek met een soort reisverhaal over Ayers Rock en omgeving.

 

Hierna gaan we naar de "Blue Hollow Mine" toe. Hier kunnen we voor $20,- een hak- & zeefuitrusting lenen en krijgen we uitleg over hoe en wat we het beste kunnen zoeken. We krijgen een soort kuil aangewezen waarin we ons mogen uitleven. En daar staan we dan... pikhouweel, schep en zeef in de hand(en)... Rickert hakt zich een ongeluk en ik zeef alles om te kijken of er iets tussen zit... Jemig, dit is hartstikke zwaar werk !

 

Op een gegeven moment krijgen we bezoek van een klein vogeltje. Hij/zij is vastbesloten een nestje te maken in een van de "muurtjes" van het gat waar wij staan te hakken. Absoluut niet bang, gaat gewoon door terwijl wij op nog geen halve meter afstand staan de hakken...

 

We weten eigenlijk niet zo goed waar we naar zoeken. Peter (de eigenaar) heeft ons wel een aantal voorbeeld-steentjes laten zien, maar wat wij uithakken is zo modderig dat alles er bruin i.p.v. glimmend of glinsterend uitziet.

 

Na een uur of drie geven we het op, we hebben nog niks gevonden en de lol is er een beetje af. We hebben een paar uur gelachen, maar nu voelt het meer als een vervelende klus waarvoor we niet betaald krijgen...

 

We gaan terug naar de camping. De kleren die we vandaag aan hadden zijn zo goor dat ik besluit toch maar even een wasje te draaien. Er staat hier weer een goeie, nieuwe machine, dus misschien worden onze kleren zelfs wel schoon...

 

Er zijn ontzettend veel "Rainbow Lorikeets" (papegaaitjes) op deze camping. Ze schijnen zo tam te zijn dat als je een boterham in je hand houdt, ze op je armen, hoofd en schouders komen zitten. Ik besluit het te proberen... en ja hoor, binnen een paar minuten zit ik helemaal onder de vogels...

 

Tijdens het eten zit er nog een stel in de camping-keuken. Paul en Nicky komen uit Londen en zijn inmiddels ruim 6 maanden in AustraliŽ. Zij hebben gisteren en vandaag een emmer afval uit een mijn gekocht en een heleboel kleine saffiertjes gevonden... Hmmm, misschien moeten we morgen toch nog maar zo'n emmer kopen, kunnen we misschien toch nog wat mee naar huis nemen...

 

Na het eten helpen we hen met het afmaken van een legpuzzel. Wij willen eigenlijk nog een kampvuur maken dus we vragen hen of ze zin hebben om erbij te komen zitten. Ja dus. We zitten nog tot een uur of tien bij het vuur, heerlijk warm en gezellig, daarna kruipen we onze slaapzakken in.

 

28 juli 2003 - Sapphire - Emerald

We staan om half acht op omdat we, voordat we doorrijden naar de kust,  nog even naar "Pat's Gems" willen. Pat verkoopt namelijk emmers met mijn-afval. Om negen uur zijn we klaar met inpakken en willen we naar de keuken rijden om onze was van de lijn en onze boodschappen uit de koelkast te halen. Rickert start de auto. Klik, klik... goed, even de "geef een ram met de achterkant van de bijl op de startmotortruc" en dan doet ie het vast weer. Niet dus, we rammen en slaan, maar niets helpt...

 

We vragen hulp aan een camping-buurman. Hij sleept ons een stukje en net als de vorige keer (in Sturt National Park) kan Rickert de auto nu weer starten. Maar ja, dit moet niet vaker gebeuren natuurlijk. Nu hebben we hulp in de buurt, maar dat is lang niet altijd het geval. We durven 'm nauwelijks meer uit te doen.

 

We willen dus eigenlijk de startmotor laten repareren of vervangen. We rijden naar het dorpje op zoek naar een garage. We komen uit bij de "Big spanner", een man in overal kijkt naar de startmotor en luistert naar onze verhalen. Hij zegt dat er een aantal onderdelen vervangen moeten worden, het is een bekend Toyota-probleem. Hij heeft echter de onderdelen niet dus hij raadt ons aan naar Emerald te rijden. Dat is een veel grotere stad met veel meer garages.

 

Hij verwijst ons naar de garage waar hij al z'n onderdelen vandaan haalt. We krijgen een door hem getekend plattegrondje met routebeschrijving mee. Wel jammer dat we nu meteen door moeten naar Emerald, want we wilden eigenlijk nog zo'n emmer met mijn-afval kopen en alles op een speciale zeef- en wasplaats uitzoeken. Misschien kunnen we wel zo'n emmer meenemen en later zelf alles zeven, wassen en uitzoeken ?!

 

We gaan dus toch maar even naar Pat's. Rickert blijft in de auto, houdt de motor draaiend. Ik ga naar binnen en vraag of het mogelijk is een emmer mee te nemen. Geen probleem. Ze blijkt emmers met kleine scheurtjes en gaatjes te bewaren, speciaal voor "take-aways". Ik mag voor $6,- zelf de emmer vullen. Naast een grote berg stenen/steentjes ligt een aantal scheppen. Natuurlijk schep ik de emmer zo vol mogelijk, met zo min mogelijk keien erin.

 

Terug bij de auto maken we plaats voor de emmer. Mooi, daar gaan we later mee aan de slag, nu zo snel mogelijk naar Emerald. Ik doe de achterdeur dicht en dan zie ik ineens een klein plastic zakje liggen. Precies zo'n zakje als ze gebruiken om de gevonden saffiertjes in mee te nemen. Het ziet er behoorlijk platgetrapt uit. Ik pak het toch op... Het zakje blijkt helemaal gevuld met saffiertjes etc. We nemen het mee.

 

Op weg naar Emerald voel ik me een beetje schuldig, zou het zakje van iemand zijn die het verloren is en straks weer komt halen... Het zag er niet uit of iemand het net had laten vallen maar toch... Nou ja, het is nu te laat om spijt te hebben en... echt veel waard is het toch niet, het zijn allemaal van die splintertjes.

 

Met het plattegrondje in de hand, rijden we naar de garage. Ze hebben pas vanaf vanmiddag 2 uur tijd om onze auto te repareren. Hoe lang het gaat duren hangt van de eventueel te vervangen onderdelen af. We gaan dus eerst maar op zoek naar een campground. Dan kunnen we in elk geval onze tent alvast opzetten. We halen alles dat we misschien nodig hebben uit de auto. Daarna gaan we even snel boodschappen doen, want we weten niet of we daar straks nog tijd voor hebben.

 

Heerlijk, eindelijk weer eens een echte supermarkt, hebben we echt al weken niet gezien ! Tegen tweeŽn rijden we terug naar de garage. We zetten de auto neer en lopen terug naar de camping. Best lekker eigenlijk, even zo'n verplicht relax-middagje. Het zonnetje schijnt, het is zo'n 25'C... vervelend zo'n winter !

 

Om half vier lopen we toch nog even naar de bibliotheek omdat we hopen naar even te kunnen internetten. Het kan en het is gratis. We checken de email en schrijven wat terug. Als we weer buiten staan gaat de telefoon, de auto is klaar, we kunnen 'm ophalen. Mooi, de auto is gerepareerd en de kosten worden betaald door de verhuurder.

 

We kopen nog even een zeef bij de supermarkt (zodat we onze saffieren kunnen vinden...) en rijden terug naar de camping. Rickert kookt, ik schrijf wat voor de website. Voordat we gaan slapen nemen we nog een lekkere warme douche en om negen uur liggen we er alweer in.

 

29 juli 2003 - Emerald - Eungella National Park

Om negen uur rijden we weg van de camping. Vandaag willen we overnachten in Eungella National Park. Hier hebben we zo'n drie jaar geleden ook overnacht. De Broken River - Fern Flat campground heeft echt prachtige plaatsen in het bos en langs de camping loopt een rivier waarin Platypussen (vogelbekdieren) rondzwemmen.

 

We rijden er in een paar uur heen. Het laatste stuk (van Marian naar Eungella) is echt prachtig. Zo groen, veel groener dan in onze herinnering. We waren er toen in oktober, dat kan ook het verschil zijn natuurlijk. Het laatste stukje van Eungella naar het National Park loopt de weg erg steil (ca. 12 %) omhoog. Geen probleem voor onze Landcruiser, maar we zijn eigenlijk best wel verbaasd dat we dit een paar jaar geleden vrij vlot met onze oude Ford Falcon hebben gedaan.

 

Het is behoorlijk veel drukker dan de vorige keer, overal staan mensen. Veel Nederlanders ook trouwens. Eigen schuld, want ik heb vele klanten verteld dat het hier zo mooi is... Gelukkig wordt de vrij lange rij-dag toch beloond met een prachtig plaatsje vlakbij de rivier.

 

We zetten de auto neer en lopen naar het "Viewing Platform". Hier zagen we de vorige keer de meeste Platypussen. Deze keer zien we helemaal niets. Gelukkig wordt dat later driedubbel goed gemaakt. We gaan bij een mooi plekje staan, vlak aan de waterkant. Er zwemmen er een aantal rond. Heel gaaf, we zien ze nu al, het is 3 uur 's middags, terwijl ze zich normaal gesproken alleen bij zonsop- en ondergang laten zien.

 

Om een uur of vier ga ik even terug naar ons kampeerplaatsje om de tent op te zetten en een zaklamp te halen. Rickert blijft achter met beide camera's. Het is niet makkelijk de beestjes goed te fotograferen omdat ze behoorlijk bang zijn. Elke beweging, elke flits en ja hoor... ze verdwijnen weer onder water.

 

We vermaken ons nog een tijdje met dit "kijken of ik er een kan fotograferen spelletje" en gaan daarna terug naar de tent. We eten verse pasta (was "on sale" bij de supermarkt) met een heerlijk Salsa ŗ la Ricardo en liggen er daarna weer vroeg in.

 

30 juli 2003 - Eungella National Park

Vandaag is een rustig dagje. We lezen wat, eten wat, wandelen wat en fotograferen een heleboel. Helaas geeft ons kleine digitale cameraatje weer eens problemen. De foto's zijn niet te zien op de laptop. Nou ja, jammer dan... het waren vooral een heleboel vogelbekdier-fotootjes en daarvan hebben we er gisteren ook al een aantal gemaakt. Daarbij krijgen we vanavond en morgen waarschijnlijk ook nog alle kans om een paar leuke plaatjes te schieten.

 

's Middags raken we aan de praat met een Frans stel. Florence en Guy zijn al 8 maanden op reis in AustraliŽ en gaan hierna o.a. naar Polynesie en Paaseiland. Hij is 45 en zij een stukje jonger (schatten we) en samen zijn ze bijna continu op reis. Ze verhuren een aantal huizen in Frankrijk en van dat geld reizen ze al jaren rond.

Tsja, da's niet gek...

 

Ze hebben een wat eigenaardige manier van geld besparen. Ze betalen al maanden niet voor hun overnachtigen. Op zich niet zo'n wonder, dat doen meer mensen, er zijn namelijk een heleboel "restarea's" in AustraliŽ waar je gratis kunt overnachten. Maar nee, dit stel doet het anders. Ze kamperen waar ze willen en betalen gewoon niet. Ze hebben vannacht ergens langs de weg geslapen (ze slapen in hun auto) en willen de komende nacht graag op de National Park camping staan zodat ze kunnen douchen. De camping is echter vol en dus bieden we hen aan hun auto op onze kampeerplaats te zetten. Groot genoeg.

 

Rickert kookt voor ons allevier. Voor en na het noodles-diner geven we elkaar een aantal reistips. Guy spreekt een stuk beter Engels dan Florence. Hij verteld heel enthousiast over een aantal dingen die ze gezien hebben. Helaas blijkt hij ook een behoorlijk ongenuanceerde mening over een aantal zaken te hebben. Zo is het wat hem betreft geen enkel probleem om een schildpad of pinguin uit het water te halen voor een foto (echt waar... heeft ie gedaan) en deugen alle moslims niet... Erg jammer en ook wel verbazingwekkend dat iemand die zoveel reist, zo weinig respect voor sommige andere levende wezens op deze aardbol heeft.

 

Om een uur of tien gaan we, rozig geworden door het kampvuur, slapen. Morgen extra vroeg op, want we willen kijken of we dan nog meer Platypusjes kunnen spotten.

 

31 juli 2003 - Eungella Nat. Park - Bowling Green Bay National Park

We staan om half zeven op om nog een keer te kunnen genieten van die schattige platypusjes. Guy staat met ons mee op, Florence blijft nog even liggen. We lopen naar de brug en daarna nog even naar onze kijk-plaats van gisteren. Helaas allemaal erg ver weg.

 

Na zo'n anderhalf uur is het mooi geweest, we gaan terug naar de tent, pakken alles in en rijden naar de parkeerplaats. Daar eten we nog even een boterhammetje. We nemen afscheid van de Fransen en rijden richting Townsville. We willen overnachten in het Bowling Green Bay National Park. Hier hebben we tijdens de vorige reis ook overnacht en dat is ons erg goed bevallen.

 

In Proserpine doen we nog even boodschappen bij de Woolworths en daarna rijden we snel door. We willen niet al te laat aankomen bij de camping omdat we dan wellicht geen plaatsje meer kunnen bemachtigen. Rond vier uur komen we er aan. Het is hartstikke druk. He gatver, daar hebben we eigenlijk helemaal geen zin in. De vorige keer was het veel rustiger. Natuurlijk hebben veel Europeanen nu vakantie en is het daardoor overal wat drukker, maar het maakt deze camping compleet anders.

 

Gelukkig vinden we nog een plaatsje. Ik betaal onze "fee" voor twee nachten en daarna zetten we ons "kamp" op. Het is allemaal zo voor elkaar. Het lijkt wel alsof we het vaker hebben gedaan...

 

En dan klinkt er ineens harde muziek vanaf de andere kant van de campground. Grrr, waarom is er toch altijd iemand die het nodig vindt de rust te verstoren. Ik luister het een kwartier aan, erger me meer echt groen en geel en besluit er iets van te zeggen. De dame die bij het busje hoort waar de herrie vandaan komt reageert redelijk positief... nou ja, ze zet in elk geval de muziek uit. Het was voor de kinderen... om ze "happy" te houden...

 

We voelen ons allebei een beetje vreemd over deze camping. We hebben de voorige keer erg genoten en keken dus echt uit naar onze terugkeer. Maar alles is nu anders. Hier aan de kust zijn zoveel backpackers en/of andere toeristen, dat het bijna niet meer leuk is. Na twee a drie weken Outback hadden we wel zin in de kust, maar nu verlangen we terug naar de rust. We lijken wel bejaarden...

 

De rest van de avond vermaken we ons eigenlijk prima. We kletsen wat met onze buren (Simon & Emma uit Engeland en Sharon & Sean met hun twee schattige dochtertjes uit de buurt van Melbourne), lezen wat over de omgeving en nemen lekker een warme douche. De afgelopen dagen in Eungella waren de douches of zonder water (dan blijft er weinig over dus) of niet zo warm. Na de douche zijn we nog roziger dan we al waren en kruipen we de tent in.